ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ, ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΚΑΙ ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ

Ο «ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ», ΛΟΙΠΟΝ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΚΑΤΑ ΝΟΥ ΟΤΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ, ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΩΡΑ, ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ» ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ, ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΝΑ ΟΔΗΓΗΘΕΙ ΣΕ ΛΥΣΗ, ΠΟΥ ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ

Στο πλαίσιο της διαμάχης τους, οι μεγάλες δυνάμεις χρειάζονται και οικοδομούν, με άξονα τον εαυτό τους, συνεργασίες και συμμαχίες. Σ΄ αυτό, λοιπόν, το πολύ αδρό πλαίσιο που μας περιβάλλει, ας δούμε πού βρισκόμαστε εμείς, λαμβάνοντας υπόψη, πέραν από τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά δεδομένα, και τα οικονομικά

Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι θα αποσυρθούν από τη Συρία. Την ίδια ώρα ο Ερντογάν δηλώνει ότι θα συνεχίσει να κυνηγά τους «τρομοκράτες» στη Συρία μέχρι και το Ιράκ. Δηλαδή, στη Συρία πιθανόν η Τουρκία να εξελιχθεί σε βασικό συμμέτοχο στις εξελίξεις. Παράλληλα, εγκαινιάστηκε το πυρηνικό εργοστάσιο στο Άκιουγιου, με ρωσική τεχνολογία, ενώ ταυτόχρονα προχωρά η αγορά των S-400. Ρωσία, Ιράν και Συρία συσφίγγουν τις σχέσεις τους, την ίδια ώρα που η Τουρκία απειλεί το Ισραήλ. Το μέτωπο των ΑΟΖ στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου διευρύνεται, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να αδυνατεί να αντιδράσει πρακτικά και αποτελεσματικά τόσο στις απευθείας σχέσεις με την Τουρκία, όσο και στο μέτωπο που μας αφορά άμεσα, αυτό δηλαδή της ΑΟΖ.

Στον υπόλοιπο κόσμο ο Ντόναλντ Τραμπ διευρύνει τον εμπορικό και οικονομικό πόλεμο ΗΠΑ και Κίνας και επαναφορτίζει την αντιπαράθεση με το Μεξικό. Πιο επίφοβο, όμως, απ’ όλα είναι το εντεινόμενο, πλέον, συγκρουσιακό πεδίο των σχέσεων Ρωσίας - ΗΠΑ και Δύσης - Ρωσίας ευρύτερα. Ο νέος ψυχρός πόλεμος, ο οποίος, όπως και ο παλαιότερος, συνοδεύεται από θερμά κατά τόπους επεισόδια, λέγε πολέμους, απειλεί να παγώσει τον πλανήτη.

Σ΄ αυτό το πλαίσιο αναπτύσσονται νέα, φοβερότερα οπλικά συστήματα, τα οποία απογειώνουν τη διαφορά ισχύος ανάμεσα στους δύο μεγάλους και τον υπόλοιπο κόσμο, γεγονός το οποίο αυξάνει τις δυνατότητές τους να επιβάλλουν «λύσεις», δηλαδή τα συμφέροντά τους όπου χρειαστεί. Στο πλαίσιο αυτής της διαμάχης τους χρειάζονται και οικοδομούν, με άξονα τον εαυτό τους, συνεργασίες και συμμαχίες. Σ΄ αυτό, λοιπόν, το πολύ αδρό πλαίσιο που μας περιβάλλει, ας δούμε πού βρισκόμαστε εμείς, λαμβάνοντας υπόψη, πέραν από τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά δεδομένα, και τα οικονομικά.

Ο προσανατολισμός προς τη Δύση

Ακόμη και με γυμνό μάτι, όπως λένε, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Κύπρος, μεθοδευμένα, έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες και προσδοκίες της στη Δύση. Στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεκριμένα, κατά κύριο λόγο, στο Ισραήλ δευτερευόντως και, κατά τρίτο λόγο, ξεχωριστά σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, π.χ. Γερμανία και Γαλλία. Το γήπεδο, βέβαια, στα θέματα που μας αφορούν συνεχίζει να το χαράζει το Ηνωμένο Βασίλειο.

Τούτου λεχθέντος, ότι δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ο παράγοντας που, σε μεγάλο βαθμό, ακόμα σχεδιάζει τα παίγνια στο Κυπριακό, κάτω βέβαια από την ομπρέλα του Μεγάλου Αδελφού, ας δούμε τον ίδιο τον Μεγάλο Αδελφό πού στέκει. Οι ΗΠΑ, την εποχή του προγενέστερου ψυχρού πολέμου, είχαν για δεκαετίες υιοθετήσει την πολιτική της διπλής ένωσης, άρα ΝΑΤΟποίησης της Κύπρου, που μας οδήγησε στο πραξικόπημα και την εισβολή - κατοχή, άρα την de facto διχοτόμηση.

Μετά το 1974, στήριξαν μια γραμμή λύσης χαλαρής Ομοσπονδίας. Αυτήν τη στιγμή, κατά τη γνώμη μου, δεν τις ενοχλεί και λύση πολύ χαλαρής ομοσπονδιακής, έως συνομοσπονδιακής μορφής. Ιδιαίτερα μετά και την αποτυχία των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά. Ο Μεγάλος Αδελφός, λοιπόν, έχοντας κατά νου ότι τα δικά του συμφέροντα στην περιοχή, δεκαετίες τώρα, εξυπηρετούνται από τους «ανθρώπους» του στην Ανατολική Μεσόγειο, Ισραήλ και Τουρκία, θα ήθελε το Κυπριακό να οδηγηθεί σε λύση, που να ενισχύσει τους δικούς του σχεδιασμούς στην περιοχή.

Ότι ακόμα επιθυμεί τη λύση είναι για μας θετικό. Το τι λύση θέλει, όμως, είναι το σύνθετο. Λύση, διά της οποίας να καθίσταται η Κύπρος παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή και γέφυρα εξυπηρέτησης των συμφερόντων των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο. Όλων των συμφερόντων τους. Εξ ου, για παράδειγμα, η έντονη διείσδυσή τους στο οικονομικό κυπριακό τοπίο.

Αμερικανική διείσδυση

Βήμα-βήμα, τα τελευταία πέντε χρόνια, αξιοποιώντας την οικονομική κρίση με απόγειο το κούρεμα του 2013, παίρνουν στα χέρια τους τον τραπεζικό τομέα στην Κύπρο. Τράπεζα Κύπρου, Ελληνική Τράπεζα και πιθανόν τώρα και ο Συνεργατισμός. Ο Συνεργατισμός, του οποίου ένα μέρος, το κακό, ως λέγεται, ήδη ανήκει σε αμερικανικά συμφέροντα μέσω της Αλταμίρα.

Επιστρέφοντας στα της λύσης του Κυπριακού, φρονώ ότι επιθυμούν η λύση να βολέψει και να προαγάγει και τις σχέσεις των έως πρόσφατα «Ιπποτών» τους στην περιοχή. Δηλαδή, Ισραήλ και Τουρκίας. Άρα, η Τουρκία θα πρέπει να αισθάνεται άνετα με τη λύση που θα δοθεί, το Ισραήλ να νιώθει ασφαλές και ενισχυμένο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμμαχος των ΗΠΑ, ικανοποιημένη, κυρίως λόγω της ρύθμισης που θα δοθεί στα θέματα του φυσικού αερίου, και η Ρωσία να κρατηθεί σε απόσταση.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, που σίγουρα συμπληρώνεται και από τα ενδιαφέροντα και συμφέροντα άλλων παραγόντων της περιοχής, Ελλάδα και Αίγυπτος, για παράδειγμα, αφήνουν λίγα περιθώρια για μας τους Κυπρίους και τα συμφέροντα επιβίωσής μας. Περιθώρια τα οποία θα πρέπει να αξιοποιήσουμε με γνώση, σύνεση, μαχητικότητα και σοβαρότητα, στο πλαίσιο αρχών, ώστε να εξασφαλίσουμε την παρουσία και το μέλλον μας στη γη που μας γέννησε. Αυτό προϋποθέτει, βέβαια, συνέχεια και συνέπεια πολιτικής και, όσο γίνεται, ενωμένο εσωτερικό μέτωπο, τουλάχιστον στα κύρια ζητούμενα. Και, παράλληλα, συνεννόηση με τους Τουρκοκυπρίους για το κοινό καλό.

Μ΄ αυτό το πνεύμα πρέπει να αντικριστεί και η πολιτική του Μεγάλου Αδελφού, με γνώμονα τα συμφέροντα της Κύπρου.