ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ, ΠΡΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ, ΓΝΩΣΗ, ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΠΡΟΣΗΛΩΣΗ

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΗΔΗ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕ ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΤΙΣ ΕΧΕΙ ΟΔΗΓΗΣΕΙ, ΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΙΚΑ (ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΟ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΣΤΗ ΦΟΡΑ) ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΛΩΝ, ΔΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΗΠΑ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΤΗΣ

Και ενώ η Τουρκία κινείται όπως κινείται, εμείς και πάλιν πελαγοδρομούμε. Ταλαντευόμαστε, για μιαν ακόμα φορά, μεταξύ «απορριπτισμού» και «ενδοτισμού», μεταξύ της τακτικής του «καλού παιδιού» ή της «πρόταξης» και πολλών άλλων «διλημμάτων» και, ουσιαστικά, ακολουθούμε τις εξελίξεις, αδυνατώντας πρώτα απ’ όλα να βρούμε ελάχιστο κοινό παρονομαστή μεταξύ μας

Μετά το Κραν Μοντανά η Τουρκία δήλωνε ξεκάθαρα ότι τώρα πια αναζητεί λύση του Κυπριακού εκτός των ορίων των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο ξεκάθαρα σημαίνει δύο πράγματα: Πρώτον και κύριο, εκτός των προνοιών των αποφάσεων του ΟΗΕ, που προνοούν για λύση Ομοσπονδίας και όχι Συνομοσπονδίας ή Δύο Κρατών ή διατήρηση του στάτους-κβο. Λύση που θα αποδώσει Ένα Ενωμένο Κράτος και Ένα Λαό. Με μία και μόνη Διεθνή Προσωπικότητα, Ιθαγένεια και κυρίως Κυριαρχία. Χωρίς ξένους στρατούς και εγγυήσεις, και, κατά δεύτερον και εκτός διαδικασιών Ο.Η.Ε., αν χρειαστεί.

Αυτό το δεύτερο παραπέμπει σε πλαίσια π.χ. Ελλαδο-Τουρκικού Διαλόγου, σε Τετραμερή ή Πενταμερή χωρίς τα Ηνωμένα Έθνη ή με τα Ηνωμένα Έθνη παρατηρητές και σίγουρα χωρίς την παρουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Όσα πιο πάνω αναφέρω ως διαδικαστικό πλαίσιο, με το οποίο ενδεχομένως να ερωτοτροπεί η Τουρκία, δεν το έχω σκεφτεί προσωπικά, αλλά είναι ιδέες και λύσεις που προτάθηκαν ή και δοκιμάστηκαν κατά καιρούς.

Η Τουρκία, λοιπόν, παραμένει και μετά το Κραν Μοντανά συνεπής σ' αυτήν τη θέση της. Την ίδια ώρα εμπλέκει όλο και περισσότερο στους ευρύτερους σχεδιασμούς της το Φυσικό Αέριο της Ανατολικής Μεσογείου. Και ταυτόχρονα εμπλέκει και το Κυπριακό με το Φυσικό Αέριο και αντίστροφα. Συναρτά, δηλαδή, τα δύο και εκβιάζει απειλώντας και στα δύο μέτωπα.

Την ίδια ώρα, το μέχρι χθες ισχυρό ή «ισχυρό» όπλο πίεσης πάνω στην Τουρκία για να λογικευθεί, η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν φαίνεται διατεθειμένη, λόγω των συμφερόντων ξεχωριστών κρατών μελών της αλλά και των Βρυξελλών, να ασκήσει πίεση στην Τουρκία. Ήδη, για παράδειγμα, μόνο από τον φόβο του μεταναστευτικού, ετοιμάζει νέα βοήθεια προς Τουρκία ύψους 3 δισεκατομμυρίων ευρώ, ενώ από την άλλην οι ΗΠΑ καμώνονται ότι τάχα δεν μπορούν πλέον να ασκήσουν επιρροή στην Τουρκία.

Εμείς, από την πλευρά μας, δεν συναινούμε στη διασύνδεση Κυπριακού-Φυσικού Αερίου και ούτε αποδεχόμαστε πάγωμα του ενεργειακού μας σχεδιασμού και προγράμματος. Φυσικά, η εμμονή, χωρίς λήψη καταλλήλων μέτρων, δεν είναι αρκετή και φάνηκε στο πρόσφατο φιάσκο στο οικόπεδο τρία (3) της ΕΝΙ. Ίσως με έναν καταλληλότερο προγραμματισμό και συντονισμό να το είχαμε αποφύγει.

Μεταξύ δύο πόλων

Η Τουρκία του Ερντογάν, έχοντας ήδη οδηγήσει τις σχέσεις της με ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και Ρωσία στο σημείο που τις έχει οδηγήσει, ελίσσεται εντελώς καιροσκοπικά (και ιστορικά το έχει κάνει για πολλοστή φορά) μεταξύ των δύο πόλων, Δύσης και Ανατολής, ΗΠΑ και συμμάχων τους και Ρωσίας και συμμάχων της.

Αξιοποιεί, δε, το επίπεδο σχέσεών της με τους δύο πόλους για να προωθήσει συγκεκριμένους σχεδιασμούς του καθεστώτος Ερντογάν. Ενός μεγαλομανούς και αυταρχικού ηγέτη, που ανάμεσα στη μεγαλομανία του, από τη μια, και την ανασφάλειά του, από την άλλη, έχει ανοίξει πολλά μέτωπα, μεταξύ των οποίων και το μέτωπο της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου. Τόσο σε σχέση με τις ΑΟΖ των γειτονικών Κρατών και, φυσικά, τον πλούτο που κρύβεται σ' αυτές, αλλά και την ηγεμονία στην περιοχή.

Διατυπώνοντας, μάλιστα, την παρανοϊκή θέση για τα «σύνορα της καρδιάς» του, ως τα σύνορα της Τουρκίας, προσπαθεί να μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε «τουρκική θάλασσα». Παραφράζοντας τον ήρωά του, τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, που θεωρούσε τη Μεσόγειο «Οθωμανική Θάλασσα».

Και ενώ η Τουρκία κινείται όπως κινείται, εμείς και πάλιν πελαγοδρομούμε. Ταλαντευόμαστε, για μιαν ακόμα φορά, μεταξύ «απορριπτισμού» και «ενδοτισμού», μεταξύ της τακτικής του «καλού παιδιού» ή της «πρόταξης» και πολλών άλλων «διλημμάτων» και, ουσιαστικά, ακολουθούμε τις εξελίξεις, αδυνατώντας, πρώτα απ’ όλα, να βρούμε ελάχιστο κοινό παρονομαστή μεταξύ μας.

Πρώτιστο δικό μας καθήκον, η εξεύρεση των βασικών κοινών θέσεων τις οποίες θα προβάλουμε συντονισμένα και οργανωμένα προς τα έξω.

Κατά δεύτερον, άμεσες ενέργειες επανέναρξης ενός αποδοτικού διαλόγου εντός των παραμέτρων των Ηνωμένων Εθνών.

Τρίτον, διεξαγωγή όλων των αναγκαίων ενεργειών, έτσι ώστε να προχωρεί το ενεργειακό μας πρόγραμμα διασφαλισμένα και χωρίς παρενέργειες.

Τέταρτον, συντονισμός με όλα τα άλλα γειτονικά κράτη που επηρεάζονται από τις απαράδεκτες έκνομες ενέργειες της Τουρκίας και οικοδόμηση κοινού μετώπου.

Πέμπτον, προσέλκυση έστω και τώρα ρωσικού ενδιαφέροντος και επένδυση από μέρους ρωσικών εταιρειών στις έρευνες και γεωτρήσεις προς εκμετάλλευση του Φυσικού Αερίου της ΑΟΖ μας.

Έκτον, εκστρατεία διαφώτισης των Τ/κ γύρω από δύο άξονες: Τη θέλησή μας για επανέναρξη του διαλόγου προς επίλυση του Κυπριακού εντός των παραμέτρων του ΟΗΕ και τη βούλησή μας το Φυσικό Αέριο να αποτελέσει καταλύτη λύσης του Κυπριακού και πηγή ευημερίας για όλους τους Κυπρίους.

Εν κατακλείδι, χρειάζεται γνώση, μελέτη, στοχοπροσήλωση.