Έριξαν, λοιπόν, λίγο ροζ στο γκρίζο. Να αραιώσουν τη μαυρίλα του για λίγο, να μη συννεφιάζει την επίπλαστη κανονικότητά τους. Έριξαν λίγο ενοχλητικό ροζ -πασπαλισμένες υποσχέσεις- να πληρώσουν τον λογαριασμό τους και για φέτος. Και καθάρισαν. Με μια στερεοτυπική οπτική αποτύπωση, με μια στεγνή λεκτική διακήρυξη, με κάποιες σκόρπιες κουβέντες που δεν αλλάζουν τίποτα άλλο παρά πρόσκαιρα το αφήγημα? ημέρα που είναι. Λίγο ροζ κατ’ ευθείαν από τα στερεότυπα και κάτι άβολες, κενές περιεχομένου ευχές, που διατηρούν τις πατριαρχικές δομές αναλλοίωτες μέχρι του χρόνου. Που θα ’ρθει ξανά ο καιρός για τα «χρόνια πολλά», τα ροζ λουλούδια και την αβάστακτη ελαφρότητα για το άλλο είναι. Έτσι κι αλλιώς ο καπιταλισμός προσφέρει συγχωροχάρτια, με φιόγκους και περιτυλίγματα, για εξαγορά των συλλογικών ενοχών.

Κάθε Μάρτη, μαζί με τα χελιδόνια, έρχονται οι υποσχέσεις για τις γυναίκες. Που ξεφτίζουν σταδιακά, μέχρι τον Νοέμβρη, που στην ουσία οι γυναίκες ξεκινούν να εργάζονται δωρεάν, καθώς για κάθε 1 ευρώ που κερδίζει ένας άνδρας στην Κύπρο, μία γυναίκα κερδίζει 86 σεντ. Υπάρχουν, σου λένε, και χειρότερα χάσματα αμοιβών στην Ευρώπη. Και το χείριστο είναι βολικό μέτρο σύγκρισης, όταν δεν μπορείς να καταπολεμήσεις τον έμφυλο επαγγελματικό διαχωρισμό και τις μισθολογικές ανισότητες που προκύπτουν ως απότοκο του φύλου και των κοινωνικών μας πεποιθήσεων.

Έχουμε, πια, και περισσότερες γυναίκες Υπουργούς και οι δείκτες χαμογελούν ειρωνικά. Δεν χρειάζεται τώρα να τρέχουμε ν’ αλλάξουμε τις δομές των κομμάτων, να τις κάνουμε πιο φιλικές για την ανέλιξη των γυναικών. Δεν χρειάζεται να συμφιλιώσουμε την πολιτική με την οικογενειακή ζωή κι όλα όσα φορτώνουμε στην Κύπρια γυναίκα. Όταν θα πλησιάσουν οι εκλογές και θα ψάχνουμε γυναίκες για τα ψηφοδέλτια, θα πούμε απλώς πως δεν βρήκαμε. «Δεν ενδιαφέρονται» οι γυναίκες στις οποίες κάποτε είπαμε να περιμένουν να κάνουν μωρό κι ύστερα να εμπλακούν πιο ενεργά στο κόμμα… Όπως «δεν ενδιαφερόταν» για ανέλιξη εκείνη η γυναίκα στην οποία κάποτε δεν δώσαμε προαγωγή, επειδή ήταν έγκυος. Το να μην ενδιαφέρεται το σύστημα δεν είναι σενάριο που μας περνά από το μυαλό…

Έτσι κι αλλιώς στην Κύπρο ζούμε. Που αν η φούστα μιας γυναίκας είναι κοντύτερη από τα όρια του στενόμυαλου καθωσπρεπισμού τους, κάποιοι σπεύδουν στα «λαϊκά δικαστήρια» να δώσουν ελαφρυντικά στον βιαστή της. Που αν η γυναίκα επιλέξει, ως κυρίαρχος του σώματός της, να τερματίσει μια εγκυμοσύνη, οι ίδιοι κάποιοι σπεύδουν να την εξισώσουν με εγκληματίες. Στον λαιμό τους κάθονται οι γυναίκες που επιλέγουν. Γιατί ο σεξισμός ζει ανάμεσά μας. Περιμένει υπομονετικά στη γωνία, να κάνει την εμφάνισή του με την πρώτη ευκαιρία. Ως κριτική που δεν είναι κριτική κι ως αστείο που δεν είναι αστείο. Είναι απλώς σεξισμός. Χωρίς συγκάλυψη αλλά με κοινωνική κάλυψη.

Οι γυναίκες της Κύπρου δεν χρειάζονται ευχές και λουλούδια. Δεν χρειάζονται να τις τυλίγουν στα ροζ από τη μέρα γέννησής τους. Δεν χρειάζονται δωρεάν σφηνάκια μια φορά τον χρόνο, ούτε και εκπτώσεις στα καλλυντικά. Δεν χρειάζονται φρούδες υποσχέσεις και βελτιωμένους δείκτες. Χρειάζονται αλλαγή νοοτροπίας. Χρειάζονται πράξεις που να ανατρέπουν τα εις βάρος τους δεδομένα, στις διάφορες εκφάνσεις της ζωής τους. Χρειάζονται ίσες ευκαιρίες και ίσα δικαιώματα. Όχι στους νόμους και στα χαρτιά αλλά στην καθημερινότητά τους.

Χρειάζονται ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που να μη μοιράζει έμφυλους ρόλους και στερεότυπα στα παιδιά. Ένα πολιτικό σύστημα που να μην κάνει τις γυναίκες να αισθάνονται περαστικές. Ένα εργασιακό περιβάλλον που να μην είναι σχεδιασμένο για άνδρες. Χρειάζονται ίση αντιμετώπιση. Και, κυρίως, χρειάζονται γυναίκες και άνδρες που δεν θα επαναπαυτούν μέχρι οι ανισότητες να εκλείψουν.