ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΥΛΟ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ, ΣΤΗ ΧΩΡΑ, ΠΛΕΟΝ, ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ… ΑΛΕΣΑΝΔΡΟΥ!

ΠΩΣ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ (ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ), ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ «ΕΝΑ», ΟΤΑΝ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ

Κάπως έτσι, πάντα έτσι, και γιουβέτσι. Η ελίτ του τόπου μάς έβαλε σε ένα κλαμπ των προνομιούχων με θεσμοθετημένους τους όρους άνισου ανταγωνισμού και την άρση κάθε εθνικού προστατευτισμού

Απορίες κι ερωτήσεις. Η αρχή της μάθησης, το έργο του φιλοσόφου. Επειδή ερευνώνται, λέει, αυτές τις ημέρες, τα… πολλά ερωτήματα που βασανίζουν τον λαό: Σε ποια ηλικία αρχίζει να είναι κανείς γέρος; Οι θρησκείες έχουν ξεκινήσει πολλούς πολέμους, έχουν, όμως, σταματήσει ποτέ κανέναν; Έχει ποτέ κανείς ψάξει βελόνα σε αχυρώνα; Ιδρώνει κανείς, όταν κολυμπά; Έχει ποτέ καεί σταθμός της πυροσβεστικής; Είναι αλήθεια ότι σε άπειρο χρόνο και άπειρες προσπάθειες ένας χιμπαντζής μπορεί να γράψει τα έργα του Σαίξπηρ; Μπορούμε να ελπίζουμε ότι, σε όμοια άπειρο χρόνο, ένας πολιτικός μπορεί να πει μια αλήθεια;

Δηλαδή, μύλος η υπόθεση. Molars, μυλωνάδες, με τα λατινικά της ανατομίας: οι τραπεζίτες, οι γομφίοι μασητήρες οδόντες. Κι ας πλούτισε, με τη φιλοσοφική γνώση και πρόβλεψη, από τους μύλους ο Θαλής ο Μιλήσιος. Αλλιώς κερδαίνουν, από τους πολιτικούς τους μύλους, οι σημερινοί… «μυλήσιοι». Και άλλα, προφανώς, τα ερωτήματα του λαού, χειμαζόμενου, ανάμεσα στους πολιτικούς κοπτήρες και τους αλεστήρες… τραπεζίτες.

Μαζί τα φάγαμε, χώρια τα ξερνούμε

Αυτά τα αντιπαραγωγικά, ενάντια στο προτσές της παραγωγής και της… «ανάπτυξης», τίς πταίει για την οικονομική μας, κι οσονούπω κι εθνική, καταστροφή; Όχι πως δεν βγήκε, μετά από πολύμηνο άλεσμα, τότε, το πόρισμα της Βουλής για τους φταίχτες θεομπαίχτες. Και προέκυψε το… μη αναμενόμενον, ότι έφταιγαν οι τραπεζίτες και οι πολιτικοί προστάτες τους. «Όλοι», μη χάνεστε σε λεπτομέρειες και ονόματα. Άλλωστε, εκ των πρώτων έσπευσε ο πρόεδρος του μεγαλυτέρου κόμματος, ο Αβέρωφ Νεοφύτου, και το εδήλωσε: «Φταίξαμε όλοι, όλοι παραδοθήκαμε στη χλιδή και υπερκατανάλωση».

Δηλαδή, εκείνο το Παγκάλειο «μαζί τα φάγαμε». Όλοι μας, και στη μέση ο Μανώλης μας. Δηλαδή, όταν με την πάροδο κι άλλων ετών, έφτασε το πράγμα στο Δικαστήριο, ο είς Μανώλης (Ηλιάδης) μόνον καταδικάστηκε, κι αυτός για το τεχνικό ανόμημα, ότι είχε δώσει λανθασμένη εικόνα για την κεφαλαιοποίηση της Τραπέζης του. Τίποτα για «φαγώματα», μην τρώγεσθε.

Α, πώς γινόμαστε (για την ηγεσία), λαός και πολιτική ηγεσία «ένα», όταν ψάχνουμε πολιτικές ευθύνες για τα σκάνδαλα. «Μαζί τα φάγαμε». Και χώρια, τώρα, τα ξερνούμε. Αλλά, βεβαίως, είχαμε τότε σκεφθεί τη σύγκριση, στο απότοκο της παραίτησης (εξ ευθιξίας, ο ανόητος) του Κορεάτη πρωθυπουργού, βαρημένου εκ θλίψεως για το πολύνεκρο ναυάγιο στην χώρα του. Κι ειρωνευτήκαμε τραγικά, «επιδημία ευθιξίας μαστίζει» πλέον τη νήσο των ναυ-αγίων. Αφού έλαμψεν πλέον η αλήθεια, πλημμυρίζουν τον τόπο του Πετράρχη «τα νερά, γλυκύτατα και κρύα», τα «γαργάρα» της διαφάνειας νερά.

Κι αφού στη γραμματική, θυμόμαστε, στο πρώτο πληθυντικό περιλαμβάνεται το πρώτο ενικό, στη δήλωση του Πολιτικού «» περιλαμβάνεται όλοι φταίξαμε το «εγώ έφταιξα». Απλή λογική συνεπαγωγή.

Που ακολουθείται από τον... κορεατικής εμπνεύσεως συμπερασμό ότι ακολουθεί συντετριμμένη παραίτησή του, «ψώμισμα», δηλαδή ο βιβλικός διαμοιρασμός «των υπαρχόντων του» στα θύματα, κι ίσως ακόμη απαγχονισμός, ως ο άλλος βιβλικός Ιούδας, από την πλησιέστερη ξηράν συκέαν. Ακολουθώντας, δηλαδή, και το παράδειγμα του «τραπεζίτου του θεού» - όχι Μακαριώτατε, αλλού πήγαινε αυτό, στον απαγχονισμένο το 1972 από τη γέφυρα Black Friars στο Λονδίνο Roberto Calvi, τον αρχιτραπεζίτη της Banka Ambrosiano του Βατικανού. «Μαζί τα έφαγα». Oξύμωρον μεν, αλλά ηθικότερο, αφού ατομική είναι η ηθική ευθύνη... Θα το ακούσουμε ποτέ, λέτε, από πολιτικό αυτό;

Θρηνήσατε

Συντετριμμένοι, εν τω μεταξύ, μένουμε εμείς, «hoi polloi» ο λεώς, από την αποκάλυψη για τη δική μας συμμετοχή στην καταστροφή του έθνους. Αφού «όλοι φταίξαμε», όπως ορθώς και με απαράμιλλον θάρρος μας ξεμπρόστιασεν η παρρησία του εν μετανοία Αβέρωφ (: foreva, αποκαλυπτικώς το παλίνδρομον του Averof). Και θα προλάβουμε, καθ’ οδόν και σε πολιτισμένη ουρά, πίσω από τον μπροστάρη στη μεταμέλεια - με τα μέλια - ηγέτη, για τη δική μας ξηρά συκέα, να του συγγράψωμεν τον θρηνώδη αποχαιρετισμό μας, ως άλλοι Σενέκες αποχαιρετούσαν τον Κλαύδιο, ή Νέρωνα, τη δική του «αποκολοκύντωσιν»:

Mourn, mourn, pettifoggers, ye venal crew,
And you, minor poets, woe, woe is to you!
And you above all, who get rich quick
By the rattle of dice and the three card trick."
Odes ii, 13, 35

«Θρηνήσατε, ώ κλεφτρόνια θρηνήσατε, ώ πλήρωμα σεις της λίγδας
Κι εσείς ελάσσονες θρήνος σε σας, ώ ποιητές
Κι από σας πιο πάνω, όσοι ταχέως πώς πλουτούν,
Με των ζαριών το ρίξιμο και του παπατζή τα κόλπα»…

Η Κρίση, ο βοσκός με τις Ferrari κι
οι μεταξοβρακωμένοι μας πωλητικοί!

Κάπως έτσι, πάντα έτσι, και γιουβέτσι. Η ελίτ του τόπου μάς έβαλε σε ένα κλαμπ των προνομιούχων με θεσμοθετημένους τους όρους άνισου ανταγωνισμού και την άρση κάθε εθνικού προστατευτισμού. Αντάλλαγμα στη Φαούστια συμφωνία για την ελίτ ο εύκολος δανεισμός σε προστατευμένα σκληρό νόμισμα, η εκμαυλιστική εξαγορά εξουσίας για την ελίτ (δύο πακέτα Ντελόρ, και πριν από τα δάνεια, θυμάστε πρασινοφρουροί;). Και την εύκολη μεταφορά στο εξωτερικό των μερισμάτων της ελίτ από την κερδοσκοπία των ισχυρών του κλαμπ, της ευρωπαϊκής μητρόπολης, και μάλιστα με την ασφάλεια της φοροαποφυγής. Δες τα €60 δις στην Ελβετία, και όχι μόνο!

Η Ελλάδα (αλλά κι εδώ, το ξεπωλούμενο real estate που λέγεται Κύπρος) υποβαθμίσθηκε σε αποβιομηχανικοποιημένη και μη παράγουσα κοινωνία αβούλων καταναλωτών, εκμαυλισμένων από τους διαφημιστικούς συμβολισμούς του Ερυσίχθονα αδηφάγου καταναλωτισμού, επιδοτημένου από την κερδοσκόπο υπερχορήγηση δανείων. Μια υπερπλημμύρα μεταφερόμενων από τις Τράπεζες της Μητρόπολης πόρων που διεσφάλιζε αγορές των προϊόντων της Μητρόπολης με (άθελη ή ηθελημένη) συνέπεια τη διαφθορά και τον εκμαυλισμό της όλο και πιο δεκτικής, με όλο και χαμηλότερες ηθικές πολιτικές αντιστάσεις κοινωνίας μας. Κι ήρθαν κι οι Ρωσίδες εδώ, οι Βουλγάρες στην Ελλάδα, οι Πόρσε - όρσε, κι εδώ κι εκει! Kι οι βοσκοί, αιπόλοι και βουκόλοι, της αλογοτρόφας Θεσσαλίας να οδηγούν Φερράρι!

Αίφνης η πιστωτική επέκταση έφτασε στα όριά της, το Πιστωτικό Σύστημα της Μητρόπολης κινδύνευσε από τις χασούρες της αλόγιστης υπερεπέκτασης και οι πειθήνιοι πελάτες του, η κυβερνώσα μας ελίτ, κλήθηκαν να το σώσουν δεχόμενοι να μας περάσουν, στα «συνήθη υποζύγια», την ανισοκατανομή των συνεπειών της Κρίσης. Τα νερά αποσύρθηκαν, φάνηκαν οι ξεβράκωτοι, αλλά η ελίτ είχε φροντίσει, όπως πάντα, να έχει και τα μεταξωτά βρακιά και, όπως πάντα, είπαμε, τους επιδέξιους κώλους. Κι ο εκμαυλιστής ζητεί ο εκμαυλισθείς να δεχθεί το μαστίγιο των 'comites' στη γαλέρα ως αυτοτιμωρία κι αυτομαστίγωμα για την «ηθική του ασυδοσία», το δανεικό το βούτυρο στο μέχρι τούδε ξερόψωμό του. Το θύμα δεν είναι ποτέ εντελώς αθώο, αλλά αυτό δεν κάνει τον θύτη λιγότερο θύτη!

Η προσφορά δημιουργεί στον εκμαυλισμό τη ζήτηση! Αλλά, τον τρόπο των πωλητικών μας έδειξε, εξηγώντας πως δεν κερδίζει κτυπώντας καν βούτυρο ο αρχαιοκάπηλος βοσκός με τις δυό Ferrari... Απαντάται, έτσι και το οξύμωρο παράδοξο: σε μια μη παράγουσα χώρα, πώς παράγεται ο πλούτος; Άλλως: τι άλλο παρά εαυτούς παράγουν οι (πωλητικοί) παράγοντες; Δηλαδή: εαυτούληδες!