ΠΩΣ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΕΙ ΕΣΑΕΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΕΠΟΙΚΩΝ

ΤΑ ΟΣΑ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ «ΑΦΡΙΚΑ» ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙ. ΗΤΑΝ ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΟΣ ΚΡΟΤΟΣ. ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΑΠΕΔΕΙΞΑΝ ΤΗΝ ΕΥΚΟΛΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΝΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΕΑΝ ΓΙΝΟΥΝ ΑΠΟΔΕΚΤΑ ΤΑ ΟΣΑ ΔΙΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ

Οι τραμπούκοι μαζεύτηκαν έξω από τα γραφεία των συναδέλφων της «Αφρίκα», κατ’ εντολήν του Ταγίπ Ερντογάν, τη Δευτέρα. Μιας εφημερίδας που είτε κανείς συμφωνεί μαζί της είτε διαφωνεί, όλοι οφείλουν να αναγνωρίσουν ότι είχε πάντοτε το θάρρος της γνώμης της. Και πάντοτε την κυνηγούσαν γι’ αυτό. Το ίδιο το όνομά της είναι, άλλωστε, αντίδραση σε αυτά τα δεδομένα. Κάποτε την έλεγαν «Αβρούπα». Μα η Ευρώπη δεν φτάνει στην άλλη πλευρά του συρματοπλέγματος. Μόνο η Τουρκία.

Το ιστορικό, λίγο ή πολύ, γνωστό. Ο Σενέρ Λεβέντ και η ομάδα του δεν δίστασαν να πουν την αλήθεια. Δεν δίστασαν να ξεσκεπάσουν το επεκτατικό πρόσωπο του ισλαμοφασισμού. Να κάνουν τον αναπόφευκτο παραλληλισμό της τουρκικής εισβολής στο Αφρίν της Συρίας με την Κύπρο. Να συγκρίνουν τον «κλάδο ελαίας» με την «ειρηνευτική επέμβαση». Παραλληλισμός που, άλλωστε, είναι πολύ πιο βαθύς από την εισβολή των τελευταίων ημερών, λαμβάνοντας υπ' όψιν τον παράγοντα Τουρκομάνοι.

Και ο δικτάτορας δεν το άφησε να περάσει έτσι. Χωρίς ίχνος ντροπής, ηθικής αναστολής ή δημοκρατικής αντίστασης, εξαπέλυσε μιαν αγέλη Γκρίζων Λύκων εναντίον τους. Όχι στα κρυφά, όχι υπογείως. Δημόσια ο Ταγίπ Ερντογάν χαρακτήρισε «ξεφτιλισμένη εφημερίδα» την «Αφρίκα». Και είπε: «Τι ανηθικότητα είναι αυτή, τι αισχρότητα. Τα αδέλφια μου από τη βόρεια Κύπρο πρέπει να δώσουν την απάντηση που πρέπει».

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, χωρίς αιδώ, υποκίνησε μια επίθεση κατά της ελευθεροτυπίας. Κατά των λειτουργών του Τύπου, κατά της ελευθερίας της άποψης, κατά των συνθηκών δημοκρατίας. Δεν τον ένοιαζαν οι συνέπειες. Στην Τουρκία, άλλωστε, αυτού του τύπου οι διώξεις και επιθέσεις είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Γιατί εκεί έχει τοποθετήσει τον πήχη της δημοκρατίας στη δική του χώρα και εκεί θέλει να τοποθετείται ο πήχης και στη δική μας. Και πιστεύει πως στην Κύπρο πρέπει να γίνεται αυτό που θέλει αυτός.

Πόσο εύκολο είναι

Τα όσα συνέβησαν έξω από τα γραφεία της «Αφρίκα» δεν ήταν προειδοποιητικό κουδουνάκι. Ήταν εκκωφαντικός κρότος. Τα γεγονότα απέδειξαν την ευκολία με την οποία ένας δικτάτορας θα μπορεί να επεμβαίνει στα εσωτερικά του κυπριακού κράτους, εάν γίνουν αποδεκτά τα όσα διαμείβονται χρόνια τώρα στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό και αποδέχονται χωρίς προβληματισμό κάποιες κομματικές ηγεσίες. Κατέδειξαν πώς μπορεί με μερικές λέξεις μονάχα να ξεκινήσει έναν κύκλο βίας. Απλώς και μόνο επειδή θεωρεί πως είναι υπεράνω κριτικής.

Δεν χρειάζεται η παραμονή χιλιάδων Γκρίζων Λύκων ή ισλαμοφασιστών στο νησί μετά τη λύση, για να ενεργοποιείται ο μηχανισμός. Μια χούφτα τέτοιοι «εργάτες» και «χρήστες» -όπως αποκαλούνται στο αφήγημα των συνομιλιών- είναι αρκετή για να ξεσπάσει καταιγίδα βίας. Μια χούφτα ήταν κι αυτοί που μαζεύτηκαν στην κατεχόμενη Λευκωσία για να πολιορκήσουν την «Αφρίκα». Για να πετροβολήσουν όποιον δεν γουστάρει ο Ταγίπ Ερντογάν κι ο κάθε Ταγίπ Ερντογάν. Για να λιντσάρουν όποιον αντιτίθεται στους πολέμους.

Για να συγκρουστούν με όποιον νιώθει ελεύθερος. Και υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που αποδέχονται την παραμονή πολύ περισσότερων εποίκων. Που δεν αντιλαμβάνονται πως η Τουρκία είχε πολύ συγκεκριμένους στόχους όταν διέπραττε το εν λόγω έγκλημα πολέμου: Μέσω της δημογραφικής αλλοίωσης, στην ουσία εγκατέστησε στην Κύπρο μια πολύ συμπαγή σφαίρα επιρροής. Διότι ο έλεγχος μέρους του πληθυσμού μιας άλλης χώρας ήταν και είναι όπλο για όποιον θέλει να ασκεί επικυριαρχία επ’ αυτής.

Χωρίς δυνάμεις

Όλες οι ενδείξεις από τις συνομιλίες συνηγορούν πως το υπό μετεξέλιξη κράτος δεν θα έχει μηχανισμούς αντίδρασης στον τουρκικό παρεμβατισμό και δη στη βίαιη έκφρασή του. Οι δυνάμεις ασφαλείας, που κατά καιρούς είδαμε να περνούν από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, δεν έχουν ενιαίο και αδιαίρετο χαρακτήρα. Το αντίθετο, μάλιστα. Προνοούν ότι η Αστυνομία, η πρώτη που ανταποκρίνεται, δηλαδή, σε μιαν αναταραχή, θα έχει ε/κ και τ/κ βραχίονα. Για σοβαρές ένοπλες δυνάμεις, δε, ούτε λόγος, ό,τι κι αν απομείνει από αυτές. Ας μην ξεχνάμε πως φθάσαμε στο σημείο εμείς οι ίδιοι να εισηγούμαστε τη δημιουργία… πολυεθνικής δύναμης για τη δική μας ασφάλεια!

Ποιος θα είναι υπεύθυνος να αναχαιτίζει τους Λύκους του κάθε Ερντογάν, στο πλαίσιο μιας τέτοιας, εξαιρετικά πιθανής κρίσης; Και πόση δύναμη θα έχει για άμεση ανταπόκριση; Η λεγόμενη «αστυνομία» των κατεχομένων, πάντως, από την οποία θα προκύψει, λογικά, η τ/κ αστυνομική δύναμη, τη Δευτέρα παρακολουθούσε σαν απλός θεατής τα αίσχη που εκτυλίσσονταν μπροστά της, εκτός την ώρα που ασπαζόταν ορισμένα εξτρεμιστικά στοιχεία... Κι αυτό με δεδομένο πως είναι πάντοτε προτιμητέο οι πολιτικού χαρακτήρα αναταραχές να επιλύονται στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, για να είναι όσο πιο ανώδυνες γίνεται και, ως εκ τούτου, πιθανή εμπλοκή της ομοσπονδιακής δύναμης, σε ένα αντίστοιχο, διζωνικό σενάριο, εκ των πραγμάτων θα αύξανε το εύρος του πολιτικού αντίκτυπου.

Κάπως έτσι, ένα κράτος εξαιρετικά ευάλωτο σε έξωθεν παρεμβάσεις, θα βρίσκεται ενώπιον εξωτερικά υποκινούμενων πράξεων βίας, με αμφιβόλου ποιότητας αντανακλαστικά και η όποια αντίδραση θα αποτελεί επαναλαμβανόμενο αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης, που θα διαιωνίζει την κρίση. Κι όταν ένα κράτος αδυνατεί να διασφαλίσει την ασφάλεια των πολιτών του, τα ένστικτα επιβίωσης παίρνουν τη θέση του. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το σενάριο να αλωνίζουν οι Γκρίζοι Λύκοι και οι φανατικοί ισλαμιστές, νομοτελειακά οδηγεί στη δημιουργία αντίπαλου δέους. Και αυτό μας εκτοξεύει κατευθείαν στο 1963…

Μ’ έναν λύκο, δύο πρόβατα

Η πρόκληση βίας μπορεί να μη γίνεται κάθε μέρα. Οι Τούρκοι, άλλωστε, φρόντισαν να εμβολιάσουν τη ΔΔΟ με τα εργαλεία για πολύ πιο βαθιές και ύπουλες παρεμβάσεις. Θέλουν να ασκούν όση περισσότερη επιρροή μπορούν στην Κύπρο. Και το σημαντικότερο θέατρο των παρεμβάσεών τους, στη βάση των όσων έχουν μέχρι στιγμής συζητηθεί, θα είναι η ίδια η πολιτειακή δομή. Θα στρέφουν, δηλαδή, τους θεσμούς εναντίον της ομαλής λειτουργίας του κράτους.

Ενόσω υπάρχει συνιστώσα με εγγυημένη πλειοψηφία τουρκικού (και όχι τ/κ) στοιχείου και ενόσω έμμεσα ή άμεσα, συγκαλυμμένα ή απροκάλυπτα, το τουρκικό αυτό στοιχείο διαθέτει βέτο, ο τουρκικός στόχος επιτυγχάνεται πλήρως. Ιδιαίτερα, δε, από τη στιγμή που οι αξιωματούχοι θα προέρχονται από εκλογικές διαδικασίες, στις οποίες θα συμμετέχουν οι νομιμοποιημένοι, πλέον, έποικοι. Η τουρκική πλευρά δεν επιμένει τυχαία η ισότητα στην Κύπρο να εκφράζεται σε κοινοτικό και όχι σε ατομικό επίπεδο.

Αντιθέτως, αποσκοπεί στη διασφάλιση της επιτυχίας των παρεμβάσεών της, μέσα από την ύπαρξη ενός θεσμικά κατεστημένου συμπαγούς σώματος. Διότι φρόντισε να είναι ο ισχυρός της εξίσωσης, πριν καν αυτή ολοκληρωθεί. Η ΔΔΟ δεν πάσχει απλώς από την έλλειψη μηχανισμών αποτροπής παρεμβάσεων από εξωτερικούς παίκτες αλλά, αντιθέτως, είναι σχεδιασμένη για να τις διευκολύνει.

Ο «πληθυσμός» που εργολαβικά δημιουργεί επί σειράν ετών για την τ/κ συνιστώσα τής διασφαλίζει την ευχέρεια κινήσεων που χρειάζεται, έτσι ώστε αφενός να διαφοροποιεί τις αποφάσεις του πλειοψηφικού ελληνικού στοιχείου και αφετέρου να καταπνίγει μέσα στο δικό της πλήθος την τ/κ φωνή. Μ’ έναν λύκο, δύο πρόβατα. Και μ’ ένα σύστημα, όλα βολικά.

Οι πραγματικοί κινδυνολόγοι

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως αυτές οι προειδοποιήσεις συνιστούν κινδυνολογία. Η διορατικότητα, όμως, και οι πολιτικές ασκήσεις δεν αποτελούν κίνδυνο για ένα σοβαρό κράτος. Κίνδυνο αποτελούν η επιπολαιότητα και η επιφανειακή ανάγνωση καταστάσεων, στη βάση ευσεβών πόθων. Η ωραιοποίησή τους. Η ρομαντική πεποίθηση ότι μια κακά σχεδιασμένη λύση οδηγεί στην αιώνια ειρήνη, ασχέτως αν ο δρόμος είναι στρωμένος με νάρκες.

Ένα δυσλειτουργικό μέλλον γεμάτο ανασφάλεια είναι που θέτει την ειρήνη στον τόπο μας εν αμφιβόλω. Και όσο δεν καταλαβαίνουμε πως ο εχθρός της ειρήνης στην Κύπρο είναι οι στρατηγικές επιδιώξεις της Τουρκίας, τις οποίες μέσα από τη λύση σκοπεύει να εφαρμόσει και να ενισχύσει, και δεν θέτουμε τις απαραίτητες ασφαλιστικές δικλίδες, εχθρός του εαυτού μας (και της ειρήνης) γινόμαστε εμείς.