Η πολιτική αποτελεί το απαύγασμα συντονισμένης και οργανωμένης δραστηριοποίησης θεσμικά δομημένων κοινωνικών ομάδων, οι οποίες στοχεύουν στην επιρροή ή τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας της κρατικής δομής. Αποβλέπει, εν τέλει, στην ικανοποίηση του δημοσίου ή του εθνικού συμφέροντος
Ο Υπουργός Εξωτερικών του Μεγάλου Ναπολέοντα, Ταλεϋράνδος, ανεφώνησε τα παραπάνω όταν του ανέφεραν πως φανατικοί οπαδοί του αυτοκράτορα δολοφόνησαν αντιπάλους ευγενείς. Η αναφορά παρέμεινε χαρακτηριστική στην ιστορία της πολιτικής ορολογίας με την έννοια πως πολιτικά λάθη, ακριβώς επειδή αφορούν σε σύνολο λαών και εθνών, είναι βαρύτερα των εγκλημάτων της καθημερινότητας, αφού πρόκειται περί λαθών, των οποίων η επίδραση, οι επιπτώσεις και οι συνέπειες εκτείνονται πολλές φορές σε πολλά και διαφορετικά πεδία και επίπεδα της κοινωνίας, της ανθρώπινης δράσης, όπως και της ικανότητας επιβίωσης λαών και εθνών. Η πολιτική αποτελεί το απαύγασμα συντονισμένης και οργανωμένης δραστηριοποίησης θεσμικά δομημένων κοινωνικών ομάδων, οι οποίες στοχεύουν στην επιρροή ή τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας της κρατικής δομής. Αποβλέπει, εν τέλει, στην ικανοποίηση του δημοσίου ή του εθνικού συμφέροντος.
Σήμερα η Κύπρος βρίσκεται σε ένα δύσκολο σταυροδρόμι, όπου πρέπει πολιτικές επιλογές ηγετών και προγραμμάτων να αποβλέπουν, να στοχεύουν στην αλλαγή του πολιτικού σκηνικού εν τω συνόλω του. Αυτό σημαίνει την επικέντρωση στη στρατηγική στόχευση διεκδίκησης αποκατάστασης της διεθνούς νομιμότητας ως conditio sine qua non επιβίωσης. Αυτό θα έπρεπε να δρομολογήσει την οριοθέτηση της στρατηγικής ως της τέχνης του παντρέματος των στόχων με τα μέσα. Μεταβολή στρατηγικής επιφέρει και την αναγκαιότητα της εκ νέου οργάνωσης του πλαισίου πολιτικής στόχευσης και επίτευξης της σύζευξης, ως ανωτέρω, των μέσων με τους στόχους.
Η χάραξη μιας νέας στρατηγικής πορείας, που θα απέβλεπε σε μια νικηφόρα πολιτική σωτηρίας της Κύπρου, δηλαδή αποκατάστασης της διεθνούς νομιμότητας, μπορεί να λάβει χώραν μόνο εφόσον υπάρχει σχέδιο με συμμετοχή ηγεσίας και κοινωνίας, που να προβλέπει την ύπαρξη ηγεσίας που να είναι αποφασιστική και να εμπνέει και κοινωνίας που είναι έτοιμη να ακολουθήσει μαχόμενη σε αγώνα με κόστος και θυσίες.
Επομένως, το λάθος εν προκειμένω ορίζεται κατά βάση, θα λέγαμε, αφετηριακά, στο ότι οι ως τώρα πολιτικές δεν στόχευσαν πρωτίστως σε λύση ευρωπαϊκών, δημοκρατικών προδιαγραφών, που σημαίνει τη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών για το σύνολο του λαού, καθώς και την εμπέδωση της δημοκρατικής αρχής ως πλαισίου διεκδίκησης πολιτικής εξουσίας. Αυτή η επιλογή δεν μπόρεσε να υιοθετηθεί, δηλαδή δεν εφαρμόστηκε στην πράξη μέχρι τούδε, διότι προσέκρουσε σε μιαν άνευ όρων και ορίων διεκδικητική επιβουλή της Άγκυρας, η οποία Άγκυρα επιδιώκει να θέσει την Κύπρο υπό τον έλεγχό της.
Η τελευταία υπαγορεύει όρους παράδοσης εξ υπαρχής, αφού θέτει θέμα παρουσίας τουρκικών στρατευμάτων στη βόρεια περιοχή της Κύπρου. Εάν η Άγκυρα ήταν πιο ευέλικτη και πιο διορατική, που εν προκειμένω δεν είναι, η Κύπρος θα μετατρεπόταν στην πράξη σε φινλανδοποιημένη ζώνη ή ακόμα χειρότερα σε τουρκικό προτεκτοράτο. Κατόπιν τούτων, η πορεία των πραγμάτων θα ήταν αφεύκτως τραγική για την ιστορία της Κύπρου, αφού μετά από τρεις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας, η μεγαλόνησος θα οδηγείτο σε έναν βίαιο εκτουρκισμό.
Η Κύπρος έχει εν τοις πράγμασι μόνο μια επιλογή. Την οργάνωση του αγώνα για την αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας, που συνίσταται στην εμπέδωση και την ενδυνάμωση της διεθνούς νομιμοποιητικής βάσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η διεθνής νομιμοποίηση, δηλαδή η διαρκής και άνευ όρων αποδοχή της Κύπρου ως υποκειμένου διεθνούς δικαίου, ισχυροποιεί την υπόσταση του κυπριακού κράτους και τη δομή του στη διεθνή πολιτική. Το καθεστώς αυτό στηρίζει, όχι μόνο την διεθνή υπόσταση της Κύπρου, αλλά αναπτύσσει και το πλαίσιο αποτρεπτικής στρατηγικής του Ελληνισμού απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Τούτο γιατί ένα κρατικά ευάλωτο πολιτικό σύστημα της Κύπρου επηρεάζει άνευ ετέρου και τον ελλαδικό χώρο στο Αιγαίο, αφού ως γνωστόν ο τουρκικός επεκτατισμός εκτείνεται από την Κύπρο στο Αιγαίο και από το Αιγαίο στη Θράκη.
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής,
Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών
για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία
Πάντειο Πανεπιστήμιο
