*** Η σχοινοβασία μας με τη σιωπή προμηνύει πολλές φορές ένα σημαντικό ορόσημο στη ζωή μας. Και κάθε που εκπνέει μια χρονιά, συνειδητά ή υποσυνείδητα αρχίζει το μέτρημα… Ο απολογισμός.

*** Κι απολογισμός σημαίνει να αναμετράται κανείς με τον εαυτό του. Σημαίνει να σκίζονται οι σάρκες του και η ψυχή μαζί. Και η πάλη αυτή να βγάζει αποτέλεσμα χωρίς σκιές.

*** Ξεκάθαρα να μας φέρνει αντιμέτωπους με την παραδοχή των λαθών, των παραλείψεων και των στασιμοτήτων μας. Να μας θέτει ενώπιον του «καθρέφτη» μας και να μας αναγκάζει σε μεταμέλεια έναντι όσων ηθελημένα ή αθέλητα αδικήσαμε, έναντι όσων βλάψαμε ή πονέσαμε.

*** Τα λάθη δηλώνουν την ανθρώπινη φύση μας και η παλληκαριά της ψυχής μας φαίνεται την ώρα της παραδοχής, της συγγνώμης και της συγχώρεσης.

*** Κι αν βοά το «είναι» μας πως χάσαμε τον προσανατολισμό, στο χέρι μας είναι η πυξίδα που θα μας θέσει ξανά σε ορθή πορεία. Άλλωστε, ποιος ξεκίνησε μια διαδρομή και να ήταν σίγουρος;

*** Το άγνωστο και η αλλαγή τρομάζουν. Δικαίως τρομάζουν. Μα, όμως, «ο γενναίος άνθρωπος πεθαίνει μια φορά και ο δειλός κάθε μέρα» (Σαίξπηρ). Και το δικαίωμα της επιλογής είναι δικό μας. Μόνο δικό μας.

*** Αν θέλουμε να ταρακουνήσουμε τον αδιάφορο κόσμο, πρέπει πρώτα να ταρακουνήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Η αλλαγή του κόσμου ξεκινάει από τα εντός μας. Έκαστου εξ' ημών.

*** Μα θέλει καρδιά και τόλμη τούτη η πάλη. Θέλει αλήθειες που πονούν, αλλά στο τέλος φωτίζουν τη διαδρομή. Θέλει κίνηση και συνεχή ροή.

*** Κύκλοι ανοίγουν και κύκλοι κλείνουν. Αυτή είναι η ζωή. Κι έτσι πλαστήκαμε για να κάνουμε πολυκύμαντο ταξίδι. Και να ‘ναι ο δρόμος μακρύς και πληθωρικός. Γεμάτος σωστά και λάθη. Γεμάτος εκκινήσεις κι επανεκκινήσεις. Ακόμα και φυγές, όταν χάνουν το νόημα οι λέξεις, όταν σβήνεται η μουσική της ψυχής.

Παρεμπιπτόντως, «η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη». Ασκητική Ν. Καζαντζάκης

Και το άσχετον, 2018, ευχές, σαν τους κόκκους της άμμου.