*** Η αξία των πραγμάτων παίρνει μιαν άλλη διάσταση τούτες τις άγιες μέρες. Ίσως, επειδή, με τη γέννηση του Χριστού, γεννιέται πάντα μια ευχή και μια ελπίδα. Γεννιούνται μαζί κι ένα σωρό άλλα πράγματα.

*** Η καρδιά και τα συναισθήματα αποκτούν ειδικό βάρος, καθώς στέκονται στις αναμνήσεις κι επιχειρούν τα επόμενα βήματα πατώντας στις προσδοκίες.

*** Στις προσδοκίες, που πολλές φορές κινούνται σε λάθος δρόμους, χάνονται στην επίπλαστη λάμψη και στην πολυπλοκότητα. Γίνονται πολύ υψηλές για να τις φτάσουμε.

*** Κι όμως, τα Χριστούγεννα είναι σιγανά και ταπεινά. Έχουν αφετηρία την απλότητα μιας αγκαλιάς και πορεύονται στις διαστάσεις της αγάπης, που δεν έχει όριο, δεν έχει μέτρο, δεν έχει τέλος.

*** Εμείς, αντί να υψώνουμε τον πήχη της αγάπης, υψώνουμε τον πήχη της προσδοκίας και, γι’ αυτό ακριβώς, το βήμα μας μένει κάθε φορά μετέωρο.

*** Όμως, η αγάπη δεν προσδοκά και η αναζήτησή της είναι απλή. Τόσο απλή, που μπορούμε να τη βρούμε σε μια ζεστή αγκαλιά, σ’ ένα χαμόγελο, σ’ ένα αθώο παιδικό βλέμμα, σε μια συγγνώμη και μια συγχώρεση.

*** Στον απόηχο, πάντως, των λαμπερών ρεβεγιόν και των οικογενειακών συνευρέσεων, ο καθείς, βαθιά μέσα του, κάνει το μέτρημα, τον λογαριασμό των πράξεων και τον απολογισμό του.

*** Κάποτε το αποτέλεσμα είναι ελλειμματικό, κάποτε πλεονασματικό. Ο εγκλωβισμός στις υψηλές προσδοκίες και η καθαρότητα, μας προσδιορίζουν το μέγεθος της απώλειας ή του κέρδους.

*** Καμιά αλυσίδα, ωστόσο, δεν θα μπορούσε να μας βαραίνει, αν κάναμε, απλώς, μια στάση. Μια στάση στα ενδότερα και ένα ζύγιασμα της καρδιάς μας. Αν μας έμεινε καρδιά…

*** Κάναμε, άραγε, στάση σ’ όσους μείνανε μονάχοι, σ’ όσους αναμετρώνται στο κρεβάτι με τον πόνο, σ’ όσους μετά δυσκολίας γεμίζουν το γιορτινό τραπέζι;

*** Αν όχι, υπάρχει ακόμη χρόνος. Ποτέ δεν είναι αργά. Ποτέ δεν είναι αργά για την αγάπη. Πάντα, κάπου σε μια γωνιά θα βρίσκεται «το κοριτσάκι με τα σπίρτα». Και πάντα, κάπου σε μια γωνιά της καρδιάς μας, υπάρχει η αγάπη που θα το ζέσταινε.

*** Ναι, αυτά είναι τα Χριστούγεννα. Τα δικά μας Χριστούγεννα. Οι ακατάπαυστες στάσεις και αντιστάσεις απέναντι στον πόνο και στην ανάγκη των δίπλα και των γύρω μας.

Παρεμπιπτόντως, «ναι, γι’ αυτά τα λίγα πολεμάμε. Για να μπορούμε να έχουμε μια πόρτα, ένα αστέρι κι ένα σκαμνί. Έναν χαρούμενο δρόμο το πρωί, ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ».

Και το άσχετον, «αυτό το αστέρι είναι για όλους μας».