*** Ο έπαινος βγαίνει από την καρδιά και η κολακεία από τα χείλη. Η σχέση αυτή χαράζει μιαν αδιόρατη γραμμή και καθορίζει τη διαφορά ανάμεσα στα δύο.

*** Και είναι αδιαμφισβήτητο πως οι ψυχές μιλάνε με την αλήθεια στο φως και η ματαιοδοξία πιάνει κουβέντα με την κολακεία στο σκοτάδι. Δεν είναι, όμως, ορατή αυτή η διαφορά εις τους πολλούς, παρά μόνο στους ολίγους και στους συνετούς.

*** Η κολακεία ενεργεί όπως την επικοινωνία. Προϋποθέτει την ύπαρξη αποστολέα και αποδέκτη των μηνυμάτων. Κατά πως την περιγράφει ο Κάλβος στις Ωδές του, το "άπιστο θυμίαμα της κολακείας" είναι τόσο δυνατό και μεθυστικό και δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τη δύναμη να αντισταθούν.

*** Οι κόλακες, "άγευστοι παρρησίας" (δεν λένε αυτό που πιστεύουν πραγματικά, αλλά αυτό που θέλεις ν' ακούσεις), αν και ανήκουν στην κοινωνία των ελεύθερων πολιτών, λειτουργούν, σύμφωνα με τον ιστορικό Πλούταρχο, ως δούλοι. Διά του λόγου τους, δηλαδή, αυτο-υποδουλώνονται, αλλά και υποδουλώνουν τους κατέχοντες την εξουσία αδύναμους ακροατές τους.

*** Η ελαφρότητα της κολακείας τους, όμως, καθίσταται πολλές φορές αβάσταχτη για τους σώφρονες και συνετούς, καθώς γίνεται αντιληπτή η κουτοπονηριά που υποκρύβει και η οποία στοχεύει στην εξασφάλιση εύνοιας.

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στην "Σημερινή της Κυριακής" που κυκλοφορεί στα περίπτερα.