Σαν να μην «κόλλησε» τίποτε πάνω μας. Σαν να μην πέρασε ως οδοστρωτήρας η Τρόικα, με τους Ευρωπαίους εταίρους να μετατρέπουν την Κύπρο σε πειραματόζωο και να την τιμωρούν για τις τραπεζικές της «αμαρτίες», καθώς και άλλους λόγους που ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλύτερα από τον καθένα μας. Ούτε πως είχαμε κούρεμα καταθέσεων «δικαίων» και «αδίκων», με τους εργαζομένους και τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού να πληρώνουν το ακριβότερο τίμημα. Και ακόμα το πληρώνουν.

Μισθοί, συντάξεις, 8ωρο, Ταμεία Προνοίας και ωφελήματα, για τα οποία στο μακρύ παρελθόν έγιναν αιματηροί αγώνες για να κερδηθούν, μπήκαν στο «Κρεβάτι του Προκρούστη». Δεκάδων χιλιάδων πολιτών ακρωτηριάστηκε μοιραία και τελεσίδικα το βιοτικό τους επίπεδο. Δημιουργήθηκε η τάξη των νεόπτωχων, τα κοινωνικά παντοπωλεία, οι ουρές των ανέργων, νέα ήθη και «θέσμια» στην αγορά εργασίας, με την εθελούσια, πλην, όμως, εξαναγκαστική αποδοχή να δουλεύεις, για να μην πεθάνεις από την πείνα.

Ηχούν ακόμα στ' αφτιά εργαζομένων οι κυνικές αναφορές της επικεφαλής σε συγκρότημα ιδιοκτησίας του Κόμματος των εργαζομένων, πως «στο παζάρι βρίσκω όσους θέλω να δουλέψουν με 300 και 400 ευρώ. Και όχι να πληρώνω μισθούς στο τριπλάσιο…»!!!

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στην "Σημερινή της Κυριακής" που κυκλοφορεί στα περίπτερα.