*** Η υποκρισία αποτελεί το σύγχρονο «savoire vivre» και βασικό «κανόνα» στο εγχειρίδιο συμπεριφοράς επί των ημερών μας. Πρόκειται για είδος ευρείας κατανάλωσης και χαμηλού κόστους και, δεδομένων αυτών, ταιριάζει σε όλα τα βαλάντια και σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.

*** Το θλιβερό είναι πως τη συναντά κανείς και στα ανώτατα μορφωτικά δώματα και στους ανθρώπους του… «πνεύματος».

*** Αναπτύσσεται καθέτως και οριζοντίως, περιφέρεται στην καθημερινότητά μας, καλύπτει τα πρόσωπα με προσωπεία και μοιράζει αφειδώς υποσχέσεις. Όπως και στη βλακεία, η έντασή της διαβαθμίζεται αναλόγως των περιστάσεων και των σκοπών.

*** Εν αντιθέσει με τη βλακεία, όμως, η υποκρισία δεν έχει αθώες μορφές. Διέπεται από ένα σύγχρονο, άγραφο κοινωνικό πρωτόκολλο, που έχει ως εφαλτήριο την έκπτωση των αξιών και τη σημασία που απέκτησε το «φαίνεσθαι» έναντι του «είναι» και το «κατέχειν» έναντι του «μη έχειν».

*** Ένας άνθρωπος υποκριτής επιχειρεί να πείσει για την ψευδ-αλήθεια του, επιδιώκει να βγαίνει από τη δύσκολη θέση, αποφεύγει τις ουσιαστικές συζητήσεις και ουδέποτε προβαίνει σε ντόμπρα «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών».

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στην "Σημερινή της Κυριακής" που κυκλοφορεί στα περίπτερα.