Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ ΤΩΝ ΤΙΡΑΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Ο ΕΜΦΑΝΩΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΛΒΑΝΙΚΟΣ ΜΕΓΑΛΟΪΔΕΑΤΙΣΜΟΣ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ, ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ, ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ, ΕΚΔΗΛΩΘΗΚΕ ΛΙΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΦΑΡΠΑΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Αυτή η πολιτική των Τιράνων δεν συγκινείται προδήλως ούτε από τις αμερικανικές, ούτε από τις ευρωπαϊκές παραινέσεις για αυτοσυγκράτηση και αποφυγή προκλητικών, εις βάρος της ελληνικής μειονότητας, ενεργειών

Ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός βρίσκεται εσχάτως εν πλήρει εξελίξει. Τούτο, γιατί η εκδήλωση της αλβανικής εθνικιστικής ορμής οδήγησε στην αυθαίρετη και παράνομη κρατικοποίηση των περιουσιών κατοίκων της Βορείου Ηπείρου, δηλαδή του Ελληνισμού που ιστορικά εδώ και χιλιετίες είναι εγκατεστημένος, ζει και παράγει πολιτισμό στην περιοχή της νοτίου Αλβανίας, δηλαδή της Βορείου Ηπείρου. Αυτός ο εθνικιστικός παροξυσμός, που λαμβάνει χώραν τούτες τις ημέρες κατ’ εντολήν του Έντι Ράμα και που αποτελεί μια εξαιρετικά επικίνδυνη εκδοχή της πολιτικής των Τιράνων, αποσκοπεί στην εθνοκάθαρση της Βορείου Ηπείρου.

Το σχέδιο του Έντι Ράμα λέγεται μονολεκτικά, όπως ήδη αναφέρθηκε, εθνοκάθαρση και δη ελληνοκάθαρση, με στόχο την εκρίζωση του Ελληνισμού από τις παραδοσιακές ιστορικές του εστίες και την αλβανοποίηση αυτής της ιστορικά ελληνικής περιοχής. Ο Έντι Ράμα επενδύει στον εθνικισμό, που στην επιθετική του διάσταση, όπως εκδηλώνεται, αφορά και παραπέμπει στον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό.

Αυτή η πολιτική των Τιράνων δεν συγκινείται προδήλως ούτε από τις αμερικανικές, ούτε από τις ευρωπαϊκές παραινέσεις για αυτοσυγκράτηση και αποφυγή προκλητικών εις βάρος της ελληνικής μειονότητας ενεργειών, οι οποίες θα οδηγούσαν όχι μόνο σε κίνδυνο εξάλειψης του Ελληνισμού από τη Βόρειο Ήπειρο, αλλά και σε ενεργοποίηση μιας υποβόσκουσας συγκρουσιακής πολιτικής που υφίσταται μεταξύ Τιράνων και Αθηνών. Ο εμφανώς ανθελληνικός αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός, που έχει, ως γνωστόν, ιστορικές ρίζες ήδη από τον περασμένο τουλάχιστον αιώνα, εκδηλώθηκε λίαν προσφάτως με την υφαρπαγή ελληνικών περιουσιών και την πραγμάτωση του σχεδίου κατεδάφισης κατοικιών Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου.

Αλβανοποίηση της Β. Ηπείρου

Ο στόχος των Τιράνων αποτυπώνεται στη στρατηγική της αλβανοποίησης μιας ιστορικά ελληνικής περιοχής, μέσα από την εξάλειψη της ελληνικής μειονότητας, που είναι πλειοψηφικά εγκατεστημένη στη Βόρειο Ήπειρο, δηλαδή τη νότιο Αλβανία. Υπάρχει, όντως, στο πολιτικό κατεστημένο των Τιράνων, παραδοσιακά, όχι μόνο μια μη φιλική ώς και εχθρική στάση της Αλβανίας απέναντι στην Ελλάδα και στα ελληνικά πράγματα, αλλά και ένας φόβος που εκδηλώνεται ως παράσταση απειλής των Τιράνων έναντι των Αθηνών, εξαιτίας του ιστορικού ζητήματος της Βορείου Ηπείρου και της αντίστοιχης διεκδίκησης της Ελλάδας για ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό.

Αυτή η διεκδίκηση των Αθηνών έλκει την καταγωγή της στο ιστορικό φαινόμενο της πορείας εθνικής ολοκλήρωσης του ελληνικού κράτους, που άρχισε από το 1830 μετά την ελληνική ανεξαρτησία, ολοκληρώθηκε το 1947 με την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα και συνεχίστηκε a posteriori με τη διεκδίκηση των Ελλήνων της Κύπρου για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα το 1955, ένας αγώνας που, ως γνωστόν, δεν ευοδώθηκε, αλλά οδήγησε την Κύπρο σε μιαν αμφιλεγόμενη ανεξαρτησία, η οποία και από τη δική της αποτυχία δρομολόγησε την προσχεδιασμένη από την Άγκυρα τουρκική εισβολή του 1974.

Είναι εξοφθάλμως ορατό ότι η πολιτική των Τιράνων δεν αποσκοπεί στον εξορθολογισμό της συνοχής του αλβανικού κράτους υπό την έννοια της λειτουργίας της κρατικής μηχανής, ενός κράτους με παρωχημένες δομές και λειτουργίες, αλλά στοχεύει στον εξοστρακισμό του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου και τη δημιουργία ενός καθαρού αλβανόφωνου ή αλβανικού εθνικού χώρου, ο οποίος να είναι ενσωματωμένος στο αλβανικό κράτος. Η Αθήνα αντιδρά, αλλά δεν εισακούεται από τους Αλβανούς, ούτε και οι Ευρωπαίοι μπορούν να επιβάλουν κυρώσεις αποτρεπτικές των αλβανικών σχεδίων εις βάρος των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου.

Το δίκαιο της ισχύος

Το γεγονός ότι τα πράγματα έχουν οδηγηθεί σε ένα αδιέξοδο και η Αλβανία δεν υποκύπτει στις πιέσεις, ενώ η Αθήνα έχει εξαντλήσει το ευρωπαϊκό χαρτί κυρώσεων εις βάρος των Τιράνων, καταδεικνύει πως στις διεθνείς σχέσεις μετράει η ισχύς και πολλές φορές η αυθαίρετη εκδήλωση πολιτικών που μπορεί να μη συνάδουν προς το διεθνές δίκαιο, αλλά, εφόσον δεν έχουν κόστος, πραγματώνονται εις βάρος των εν δικαίω ευρισκομένων. Δυστυχώς, γι' ακόμη μια φορά, επιβεβαιώνεται η θουκυδίδειος αρχή πως το διεθνές δίκαιο και εν γένει το δίκαιο δεν εφαρμόζεται ενιαία, καθολικά και αδιαίρετα έναντι πάντων, αλλά εφαρμόζεται για εκείνους και από εκείνους που είναι σε θέση να το υποστηρίξουν.

Επομένως, θα πρέπει να έχουμε κατά νουν πως συνήθως δεν εφαρμόζεται η ισχύς του δικαίου, αλλά το δίκαιο της ισχύος, πράγμα που ισχύει για όλους εμάς που βρισκόμαστε σε μια διαρκή προσδοκία μιας περίπου αυτόματης και μηχανιστικής πραγμάτωσης της διεθνούς δικαιοσύνης για τις αδικίες και τις απειλές που υφίσταται ο Ελληνισμός εν γένει.

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής,
Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών
για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία,
Πάντειο Πανεπιστήμιο