Εκκωφαντική είναι η απουσία σήμερα μιας γνήσιας αυθεντικής κομμουνιστικής Αριστεράς, η οποία θα ορθώσει ανάστημα και θα μπει τροχοπέδη στην αποθέωση της αγοράς, της βαρβαρότητας στον τομέα εργασίας, στην πλήρη απελευθέρωση των επενδύσεων, στις ιδιωτικοποιήσεις, στην αναίρεση βασικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Μιας Κομμουνιστικής Αριστεράς που θα εμψυχώσει με όραμα και ελπίδα χιλιάδες νέους, εργαζομένους, πνευματικούς ανθρώπους, ανέργους και λήπτες Ε.Ε.Ε. -της πιο βάρβαρης εφευρετικότητας της Ε.Ε.- που έχουν ριχθεί στο περιθώριο των υποτελών τάξεων και της κοινωνικής απαξίωσης.

Είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε η δημιουργία μιας Κομμουνιστικής Αριστεράς, που θα υπενθυμίσει τις βασικές αρχές της ιδεολογίας και της κοσμοθεωρίας του Μαρξισμού -Λενινισμού και θα απαντήσει χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές πως υπάρχει άλλη διέξοδος από αυτήν που καθημερινά προσφέρεται ως μονόδρομος από την παρατεταμένη θυσία των κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων.

Μιας Κομμουνιστικής Αριστεράς που θα ορθώσει ανάστημα ενάντια στο ξεπούλημα της Κύπρου και τους ιμπεριαλιστικους σχεδιασμούς, που τη θέλουν δέσμια και όμηρο της ΝΑΤΟϊκής Τουρκίας και των οικονομικών και γεωστρατηγικών αμερικανοβρετανικών συμφερόντων. Που θα βροντοφωνάξει στεντόρεια πως οι κομμουνιστές της Κύπρου δεν βολεύονται με μισό ουρανό, με παραμονή τουρκικού αγήματος ή με εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα αυτών που κατακρατούν με τη βία κυπριακά εδάφη. Ούτε και μπορούν να ανεχθούν ηγέτες τής δήθεν Αριστεράς να συναγελάζονται με τους θανάσιμους εχθρούς της Κύπρου ή να επισκέπτονται τον οντά του Τούρκου κατακτητή, τάχατες πως θέλουν να ακούσουν τις προθέσεις τους.

Μα, ποιες προθέσεις, κύριε Άντρο Κυπριανού, όταν τις βγάζουν στον ντελάλη καθημερινά και με ένταση πως «η Κύπρος είναι τουρκική» και μας προτρέπουν να πάψουμε να ονειρευόμαστε πως θα φύγουν από την Κύπρο;

Πού χάθηκαν;

Πού χάθηκαν εκείνοι οι ονειροπόλοι, εκείνοι οι γνήσιοι ιδεολόγοι, που κόντρα στα ρεύματα της εποχής και της χυδαίας σπίλωσης του σοσιαλισμού ως χρεοκοπημένης ουτοπίας υπερασπίστηκαν με σθένος και έδωσαν μάχες το 1989 για την υπεράσπιση του ΑΚΕΛ, των αρχών του, της κοσμοθεωρίας του, ενάντια στη διασπαστική, οπορτουνιστική ομάδα που πήγε στο ΑΔΗΣΟΚ και αργότερα στους ΕΔΗ;

Σήμερα παρακολουθούν με θλίψη και οργή την ηγεσία του ΑΚΕΛ να ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του ιστορικού αυτού κόμματος στα πρώην ηγετικά στελέχη που ίδρυσαν το 1990 το ΑΔΗΣΟΚ, για να διασπάσουν το ΑΚΕΛ, και εισέπρατταν τα θερμά συγχαρητήρια της Δεξιάς, της Ακροδεξιάς και των όπου γης αντικομμουνιστών.

Σήμερα αυτή η ομάδα (Μιχ. Παπαπέτρου και σία) στελεχώνουν το επιτελείο του υποψηφίου του ΑΚΕΛ για τις προεδρικές εκλογές Σταύρου Μαλά και θυμώνουν δημόσια όταν ο τελευταίος βγει από τα αυστηρά πλαίσια της γραμμής τους. Ενδεικτική η περίπτωση των δηλώσεων του Στ. Μαλά για την έλευση ανήμερα την 1η Οκτωβρίου των ελληνικών F-16 και των θυμωμένων παρατηρήσεων των Μιχ. Παπαπέτρου και Άντρου Κυπριανού για να υποχρεωθεί ο υποψήφιος να ανακρούσει πρύμναν και να βγάλει και να διορθώσει την επομένη λέγοντας πως παρερμηνεύτηκαν οι δηλώσεις του.

Σύντομη ιστορική αναδρομή για τη διάσπαση

Για όσους δεν θυμούνται, να υπενθυμίσουμε ότι η δημιουργία του ΑΔΗΣΟΚ έγινε σε μια κρίσιμη καμπή του Κυπριακού. Η διασπαστική ομάδα υποστήριζε ενδοτικές θέσεις στο Κυπριακό, οι οποίες προσέγγιζαν και ταυτίζονταν με αυτές της δεξιάς και του ΔΗΣΥ. Υποστήριζαν έντονα τη συνεργασία ΑΚΕΛ - ΔΗΣΥ στο Κυπριακό, προκειμένου να εξευρεθεί λύση, στο πλαίσιο, προφανώς, των μεθοδεύσεων που προωθούνται σήμερα. Όπως διακήρυξαν με την ίδρυσή τους, «ήλθαν για να μείνουν στην πολιτική ζωή της Κύπρου», αλλά, φευ, διαλύθηκαν εις τα εξ ων συνετέθησαν.

Το 1996 το ΑΔΗΣΟΚ συνενώθηκε με τους Ενωμένους Δημοκράτες, που πρωτοεμφανίστηκαν το 1993 ως Κίνημα Ελευθέρων Πολιτών (δημιούργημα του πρώην Προέδρου Γ. Βασιλείου ) και μετά τη συγχώνευση με το ΑΔΗΣΟΚ σχημάτισαν τους Ενωμένους Δημοκράτες. Το κόμμα αυτό στήριξε στις προεδρικές εκλογές του 1998 τον Γλαύκο Κληρίδη και συμμετείχε με δύο στελέχη στην Κυβέρνηση ΔΗΣΥ - Κληρίδη (Μιχάλης Παπαπέτρου Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και Κώστας Θεμιστοκλέους Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων).

Ο Γλαύκος Κληρίδης διόρισε τον Γ. Βασιλείου ως επικεφαλής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Κύπρου - Ε.Ε. και είδαμε τα μαύρα χάλια μας. Οι Βρετανοί πήραν ό,τι ήθελαν και προτού καν τα ζητήσουν επίσημα για την παραμονή των Βάσεών τους στην Κύπρο.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2001, το κόμμα κατέγραψε ποσοστό της τάξης του 2,6% και 1 έδρα στη Βουλή, την οποία κατέλαβε η πρώην πρώτη κυρία Αντρούλα Βασιλείου, την οποία ο Δ. Χριστόφιας αργότερα διόρισε Επίτροπο της Ε.Ε.

Στο δημοψήφισμα του 2004, οι Ενωμένοι Δημοκράτες υποστήριξαν σθεναρά το Σχέδιο Ανάν και χαρακτήριζαν εθνικιστές γραφικούς όσους το πολέμησαν.
Το 2005, ο Γιώργος Βασιλείου αποχώρησε από την ηγεσία των Ενωμένων Δημοκρατών και ο Μιχάλης Παπαπέτρου εξελέγη Πρόεδρος του κόμματος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2006, το κόμμα συγκέντρωσε ποσοστό μόλις 1,6% και έχασε την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Η αποτυχία των Ενωμένων Δημοκρατών να εισέλθουν στη Βουλή ανάγκασε τον Μιχάλη Παπαπέτρου να αποχωρήσει από την ηγεσία του κόμματος. Τον Μάρτιο του 2007, η αντιπρόεδρος Πραξούλα Αντωνιάδου ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2011, οι Ενωμένοι Δημοκράτες αποφάσισαν να στηρίξουν το κυβερνών κόμμα, ΑΚΕΛ. Η Πραξούλα Αντωνιάδου ήταν υποψήφια βουλευτής. Μετά την αποτυχία της να εκλεγεί τον Αύγουστο του 2011, ο τότε Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας τη διόρισε Υπουργό Εμπορίου.

Μνημόσυνο τιμής στους αυθεντικούς κομμουνιστές

Σαν σήμερα, στις 8 Οκτωβρίου του 1908, γεννήθηκε στο Κελλάκι της Λεμεσού ο πρώην Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, Εζεκίας Παπαϊωάννου, ο οποίος από το 1949, στο 6ο Συνέδριο του κόμματος, εκλέγεται ως ο τρίτος Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ. Μια θέση την οποία κατείχε για 40 περίπου χρόνια, έως το θάνατό του στις 10 Απριλίου του 1988. Ο αείμνηστος Εζεκίας κράτησε γερά το πηδάλιο του ΑΚΕΛ χωρίς στραβοτιμονιές, εκχωρήσεις και εκπτώσεις.

Όσο ζούσε ο Παπαϊωάννου, δεν πάτησε πόδι Αμερικανού πρέσβη στα Γραφεία της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ. Ούτε και μπορούσε να συνθηκολογήσει με τις υποχθόνιες θέσεις των Βρετανών που, ως πρυτάνεις του δόγματος «διαίρει και βασίλευε», έμπαζαν από την πίσω πόρτα την Τουρκία να διεκδικεί την Κύπρο, τροφοδοτώντας και υποδαυλίζοντας το μίσος και τη μισαλλοδοξία μεταξύ Ε/κ και Τ/κ, με στόχο τη διχοτόμηση.

Υπάρχει μια πλειάδα επώνυμων και ανώνυμων κομμουνιστών, που η παρουσία τους ελάμπρυνε την ιστορία του ΑΚΕΛ. ΑΚΕΛιστές «καμικάζι», μεταξύ των οποίων και ο μακαριστός πατέρας μου, Ζαχαρίας Φιλιππίδης, που μαζί με δύο άλλους τον Αύγουστο του 1944 σκαρφάλωσαν στα Ενετικά Τείχη και ύψωσαν στον Προμαχώνα την ελληνική σημαία, προκειμένου να ενθαρρυνθούν οι πολίτες και να συμμετάσχουν σε πρωτοφανείς παλλαϊκές διαδηλώσεις εναντίον των αποικιοκρατών.

ΑΚΕΛιστές και ΑΚΕΛίστριες που θυσιάστηκαν, δάκρυσαν και μάτωσαν στις διαδηλώσεις και στις μεγάλες απεργίες για ψωμί και ελευθερία.

Αυτοί, ευτυχώς έφυγαν νωρίς και δεν είδαν τον ξεπεσμό και το κατάντημα της σημερινής ηγεσίας του ΑΚΕΛ.

Μιας ηγεσίας η οποία φέρεται να δηλώνει πως υποστηρίζει την κομμουνιστική θεωρία, ενώ στην ουσία συναγελάζεται με το κεφάλαιο, τους τραπεζίτες και, επί διακυβέρνησης Χριστόφια, φώναζε από τις Βρυξέλλες πως υπάρχουν και καλές Τρόικες. Κατέθεσαν και υπερψήφισαν στη Βουλή μνημονιακά νομοσχέδια για μείωση μισθών και κουτσούρεμα συντάξεων. Ενδεικτικό το νομοσχέδιο τον Νιόβρη του 2012 για τις συντάξεις και πληθώρα άλλων, που μας παραμυθιάζουν σήμερα πως θα διορθώσουν.

* Aφιερωμένο στους αυθεντικούς κομμουνιστές που έφυγαν και σε αυτούς που θα έλθουν