Η ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΙΑΖΕΙ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΥΧΝΑ ΟΤΑΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙ «ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ» ΣΤΗΝ Τ/Κ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ. ΣΥΧΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ», ΤΟΥ «ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ», ΤΗΣ «ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ» Κ.ΛΠ. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ

Οι «φιλελεύθεροι» δεν θέλουν να το καταλάβουν. Όπως συμβαίνει παντού και πάντοτε, έτσι και στην περίπτωση της Κύπρου, εθελοτυφλούν μπροστά στις σχέσεις ισχύος και τις αναπαράγουν

Λίγα χρόνια πριν, ο Egemen Bağış (πρώην υπουργός στην κυβέρνηση του Ερντογάν) δήλωσε ότι «η προσάρτηση της βορείας Κύπρου είναι μια επιλογή». Ο δημοσιογράφος Semih Idiz στη Milliyet, στις 7 Μαρτίου 2012, ερωτώμενος σχετικά με το ζήτημα της προσάρτησης είπε τα εξής:

«Ένεκα των Τούρκων που βρίσκονται εγκατεστημένοι στη Βόρεια Κύπρο -και που σήμερα έχουν ξεπεράσει τον αριθμό των Τουρκοκυπρίων- προκύπτει ζήτημα "χώρας η οποία εποικεί" ξένα εδάφη. Αν και μέχρι σήμερα το κυπριακό πρόβλημα δεν δημιούργησε αρκετούς πονοκεφάλους στην Τουρκία, η προσάρτηση θα δημιουργήσει... Εφόσον η προσάρτηση της Βορείου Κύπρου στην Τουρκία αποτελεί μια επιλογή, θα πρέπει να διεξαχθεί ένα δημοψήφισμα με το οποίο μόνο οι Τουρκοκύπριοι -και όχι οι Τούρκοι που βρίσκονται εγκατεστημένοι στην "Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου"- να κληθούν να επιλέξουν να καθορίσουν τη μοίρα τους».

Ο Semih Idiz διέκρινε μια σημαντική διάσταση του ζητήματος: σε ένα ενδεχόμενο «δημοψήφισμα για την προσάρτηση», το δικαίωμα λόγου πρέπει να ανήκει αποκλειστικά στους Τουρκοκύπριους. Παραδόξως, αυτό το ζήτημα δεν επανέρχεται συχνά όταν γίνονται συζητήσεις «περί δημογραφικής αλλαγής» στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Το ζήτημα συχνά περιορίζεται στο πλαίσιο του «κοινωνικού αποκλεισμού», του «ρατσισμού», της «ταυτότητας» κ.λπ. Δεν γίνεται όμως λόγος για τα πολιτικά δικαιώματα και ποιος δικαιούται να έχει δικαίωμα ψήφου. Τις πλείστες φορές προβάλλονται θέσεις που εκ πρώτης όψεως φαίνονται «φιλελεύθερες», ωστόσο στην πραγματικότητα υποκρύπτουν μια εθνικιστική και μιλιταριστική λογική.

Για τους φιλελευθεροφανείς Τουρκοκύπριους, το «δημογραφικό ζήτημα» περιορίζεται στον «ρατσισμό των Τουρκοκυπρίων». Στην αντίληψή τους το μέγα πρόβλημα είναι ότι οι Τ/κ συμπεριφέρονται «ρατσιστικά» απέναντί τους και οι Τ/κ «επιχειρηματίες» εκμεταλλεύονται τους φτωχούς εργάτες που έρχονται από την Τουρκία.

Επιφανειακές προσεγγίσεις

Αυτή η αφηρημένη «φιλελεύθερη» ανάλυση επισκιάζει τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος: Την καταδυναστευτική στάση της Τουρκίας έναντι της Κύπρου, την αναγόρευση της βόρειας Κύπρου σε «Τουρκική Πατρίδα» από την τουρκική εθνικιστική ιδεολογία και τη συνακόλουθη «δημογραφική μηχανική» που εφαρμόζει η Τουρκία. Οι «φιλελεύθεροι», αγνοώντας την επιβλητική εξουσία της Τουρκίας, στιγματίζουν ως «ρατσισμό» τη διεκδίκηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας να υπάρχει ως μια ξεχωριστή και πολιτική οντότητα με δικαίωμα πατρίδας. Βάσει αυτής της λογικής, δεν υπάρχει ζήτημα αφομοίωσης της τ/κ κοινότητας, και αν οι Τουρκοκύπριοι δεν ήταν «ρατσιστές» απέναντι στους Τούρκους, δεν θα πρόκυπτε κανένα πρόβλημα.

Οι θιασώτες αυτών των επιφανειακών προσεγγίσεων αρνούνται να αντιληφθούν ότι ο τουρκικός εθνικισμός επιδιώκει να δημιουργήσει ένα «τουρκικό μόρφωμα» στη βόρεια Κύπρο. Αποφεύγουν να συνειδητοποιήσουν ότι όσοι έρχονται για να εγκατασταθούν στην Κύπρο εκμεταλλεύονται παρανόμως ελληνοκυπριακές περιουσίες.

Επιπρόσθετα, αποκρύπτουν επιμελώς το γεγονός ότι η δημογραφική πολιτική της Τουρκίας οδηγεί σταδιακά στον τερματισμό της τουρκοκυπριακής κοινότητας ως μιας ξεχωριστής οντότητας. Μιλούν συχνά για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ισχυριζόμενοι ότι όποιος ζει για πέντε χρόνια σε μια δημοκρατική χώρα έχει το δικαίωμα να γίνει πολίτης της. Και διεκδικούν να εφαρμοστεί αυτό και στη βόρεια Κύπρο. Απαιτούν δηλαδή οι δημοκρατικές νόρμες και αξίες να εφαρμοστούν στον κυπριακό Βορρά λες και είναι οποιαδήποτε άλλη δημοκρατική χώρα.

Υποκρύπτουν τον τουρκικό εθνικισμό

Είναι αρκετά δύσκολο να εξηγήσει κανείς σε έναν «φιλελεύθερο» το εξής: στον κυπριακό Βορρά υπάρχουν κατά παραβίαση των διεθνών συμφωνιών χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες. Βρισκόμαστε ενώπιον της τουρκικής εθνικιστικής αντίληψης περί «Μεγάλης Τουρκίας» και «Μικρής Πατρίδας Κύπρου» και της υλοποίησής της διά της ισχύος. Ο τουρκικός πληθυσμός στη βόρεια Κύπρο αποτελεί μέρος του ηγεμονικού πλέγματος εξουσίας του τουρκικού εθνικισμού. Όπως ακριβώς οι Γάλλοι αποικιοκράτες έλεγαν το σύνθημα «Η Αλγερία είναι Γαλλία», έτσι και αυτοί επαναλαμβάνουν «Η Κύπρος είναι Τουρκική».

Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι διεκδικούν μη-νόμιμα δικαιώματα στην πατρίδα των Τουρκοκυπρίων και των Ελληνοκυπρίων. Γι’ αυτούς, δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα σε έναν Τουρκοκύπριο, ο οποίος διεκδικεί την ενωμένη Κύπρο και έναν Ελληνοκύπριο, που διεκδικεί τα δικαιώματά του σε ολόκληρη την επικράτεια της Κύπρου.

Οι «φιλελεύθεροι» δεν θέλουν να το καταλάβουν. Όπως συμβαίνει παντού και πάντοτε, έτσι και στην περίπτωση της Κύπρου, εθελοτυφλούν μπροστά στις σχέσεις ισχύος και τις αναπαράγουν. Και κατ’ ακρίβειαν υποκρύπτουν τον τουρκικό εθνικισμό!

Το κεφάλαιο

Αυτό ισχύει και όταν η συζήτηση στραφεί στην οικονομία. «Τάσσεστε, εσείς Τ/κ αριστεροί, εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων», επαναλαμβάνουν οργισμένοι. Λες και η βόρεια Κύπρος είναι μια συνηθισμένη χώρα, όπου οι αριστεροί αντιτάσσονται στις ιδιωτικοποιήσεις. Οι «φιλελεύθεροι» αποφεύγουν να κατανοήσουν ότι στις υφιστάμενες συνθήκες οι ιδιωτικοποιήσεις ισοδυναμούν με τον εκτουρκισμό. Αν νιώσουν στριμωγμένοι, απαντούν: «Τι διαφορά έχει αν ο εκμεταλλευτής είναι Κύπριος ή Τούρκος. Το κεφάλαιο δεν έχει έθνος!», λες και μιλάει ο Καρλ Μαρξ...

Αν εξετάσουμε πιο προσεκτικά τους ισχυρισμούς τους, θα δούμε ότι είναι και αντιφατικοί αλλά και υποκριτικοί. Για παράδειγμα λένε: «Δεν μας ενοχλεί η ύπαρξη του τουρκικού κεφαλαίου και του τούρκικου πληθυσμού στον κυπριακό Βορρά». Ωστόσο, όταν γίνεται λόγος για τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων να ζήσουν και να ασκήσουν επαγγέλματα ελεύθερα σε όλη την Κύπρο, τότε δεν κρύβουν τη μεγάλη ενόχλησή τους και θυμούνται ότι το κεφάλαιο έχει έθνος και αξιώνουν μια εθνοτικά καθαρή περιοχή.