ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ Τ/Κ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Ο αγώνας για «πολιτισμική εξουσία» του Ερντογάν κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή από το 2010 και μετέπειτα. Μετά τα γεγονότα στο Πάρκο Gezi, ο «τουρκικός Μάης του 1968» όπως τα αποκάλεσαν, το AKP απώλεσε μερικώς την πνευματική του ανωτερότητα και στράφηκε, σε κάποιο βαθμό λόγω πανικού, σε καταπιεστικές πολιτικές

ΑΠΟΚΑΛΩΝΤΑΣ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ GEZI ΩΣ «ΚΕΜΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΓΑΛΟΥΧΗΣΕΙ ΤΙΣ «ΘΡΗΣΚΕΥΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ» ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΜΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ

Στο πλαίσιο της ομιλίας του στο 38ο γενικό συνέδριο του Ιδρύματος Ensar στις 28 Μαΐου 2017, ο Πρόεδρος Ερντογάν προχώρησε σε σημαντικές δηλώσεις:

«Εμείς βρισκόμαστε στην εξουσία για 14 συνεχή χρόνια. Ωστόσο, εξακολουθούμε ακόμα να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες στην ενάσκηση κοινωνικής και πολιτισμικής εξουσίας. Ασφαλώς και η αύξηση του ενδιαφέροντος για τα θρησκευτικά σχολεία, η μελέτη του Κορανίου σε όλα τα σχολεία και η ύπαρξη μαθημάτων για τη ζωή του Προφήτη συνιστούν εξαιρετικές εξελίξεις. Όσον αφορά, όμως, την υλοποίηση του οράματός μας για τη γαλούχηση των νέων γενεών, υπάρχουν ακόμα πολλές ελλείψεις.

»Κινητοποιούμαστε πλέον με στόχο να φτάσουμε σε 80 εκατομμύρια ανθρώπους.

» Η διδακτέα ύλη, που μέχρι πρόσφατα ήταν σχεδιασμένη από εχθρότητα προς τους προγόνους και προς την κουλτούρα μας, αλλάζει σε πολλά πεδία… Από τη γλώσσα μέχρι την ιστορία μας…

»Γνωρίζω ότι σε πολλούς τομείς, από τα ΜΜΕ μέχρι τον κινηματογράφο, από την επιστήμη μέχρι την τεχνολογία και τον νόμο, υπάρχουν πρόσωπα, ομάδες και σέχτες που ακόμα κατέχουν σημαντικές θέσεις και έχουν νοοτροπία ξένη προς τη χώρα και το έθνος».

Όπως γίνεται κατανοητό μέσα από τις δηλώσεις του, οι στοχεύσεις του Ερντογάν δεν περιορίζονται μόνο στον τομέα της πολιτικής και της οικονομίας…

Επεκτείνονται μέχρι το πολιτισμικό και κοινωνικό πεδίο, επιδιώκοντας να ασκεί εξουσία και στις «συμβολικές εκδηλώσεις της ζωής» και να διαμορφώσει μια ηγεμονία σε όλους τους τομείς της ζωής. Ομολογεί, συγχρόνως, ότι έστω και αν βρίσκονται στην πολιτική ηγεσία εδώ και 14 χρόνια, ακόμα δεν κατάφεραν να ασκήσουν εξουσία με το πραγματικό νόημα της έννοιας στο κοινωνικό και πολιτισμικό πεδίο και εξαγγέλλει την εντατικοποίηση της εν εξελίξει «Μάχης για την Κουλτούρα».

«Μάχη για την Κουλτούρα» ήταν το όνομα που έδωσε ο αρχιτέκτονας της ενωμένης Γερμανίας και αυταρχικός ηγέτης Βίσμαρκ στον αγώνα κατά της Καθολικής Εκκλησίας καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1870. Ο Βίσμαρκ και οι πλειοψηφούντες Προτεστάντες επιχείρησαν να εκπαραθυρώσουν μερικούς αξιωματούχους, με το αιτιολογικό ότι ανήκαν στην «αντεθνική» και πολιτισμικά «οπισθοδρομική» Καθολική Εκκλησία, που εξακολουθούσαν να είναι υποτελείς στον Πάπα. Έτσι ο Βίσμαρκ προσπαθούσε να θραύσει τη δύναμη του Καθολικού κόμματος Zentrum. Η «Μάχη για την Κουλτούρα» ορίστηκε ως ο «αγώνας για το κοινωνικό ιδανικό». Κατάληξη του αγώνα του Βίσμαρκ ήταν η συμφωνία με τον Πάπα Λέοντα τον 13ο το 1887 και η συμμαχία με το Zentrum ενάντια στα ανερχόμενα σοσιαλιστικά και φιλελεύθερα ρεύματα.

Το παράδειγμα της «Μάχης για την Κουλτούρα» παρατηρείται και σε άλλες χώρες.

Ο αγώνας για την πολιτισμική εξουσία

Ο αγώνας για «πολιτισμική εξουσία» του Ερντογάν κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή από το 2010 και μετέπειτα. Μετά τα γεγονότα στο Πάρκο Gezi, ο «τουρκικός Μάης του 1968» όπως τα αποκάλεσαν, το AKP απώλεσε μερικώς την πνευματική του ανωτερότητα και στράφηκε, σε κάποιο βαθμό λόγω πανικού, σε καταπιεστικές πολιτικές. Αποκαλώντας τα επεισόδια στο Πάρκο Gezi ως «κεμαλιστική αντεπανάσταση», ο Ερντογάν προχώρησε σε μια επιθετική πολιτική της κουλτούρας, προκειμένου να γαλουχήσει τις «θρησκευόμενες γενιές» της Τουρκίας και να διασφαλίσει μια μαζική στήριξη. Οι αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, η αφαίρεση της «Εξελικτικής Θεωρίας» του Δαρβίνου από τη διδακτέα ύλη, ο πολλαπλασιασμός των τηλεοπτικών σειρών που εγκωμιάζουν το οθωμανικό-ισλαμικό παρελθόν σε σταθμούς που πρόσκεινται στον Ερντογάν είναι ενδεικτικά παραδείγματα της προσπάθειας του AKP για πολιτισμική ηγεμονία. Η «Μάχη για την Κουλτούρα» που δίνει ο Ερντογάν σήμερα καθορίζει την ουσία της πολιτικής στην Τουρκία.

Η «Μάχη για την Κουλτούρα» του ΑΚΡ καθρεφτίζεται και στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, με τις ισλαμιστικές ελίτ να προσπαθούν να μπολιάσουν τους «άθεους» Τουρκοκύπριους με τις «θρησκευτικές αξίες». Πέραν της αδιάκοπης ανέγερσης τζαμιών, γίνονται παρεμβάσεις και στο τουρκοκυπριακό εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο επιχειρείται να συμμορφωθεί με το εκπαιδευτικό σύστημα του ΑΚΡ.

Πρόσφατα, μάλιστα, διορίστηκε στο τουρκοκυπριακό Υπουργείο Παιδείας ένας υπάλληλος του ΑΚΡ. Περισσότερες από πέντε χιλιάδες Τουρκοκύπριοι μαθητές μεταφέρονται δωρεάν στην Τουρκία και συμμετέχουν στους εορτασμούς για τη «Νίκη στα Δαρδανέλλια». Κάποτε οι εορτασμοί για τη νίκη στα Δαρδανέλλια διεξάγονταν από τις κεμαλιστικές ελίτ εν είδει προσκυνήματος στον Ataturk, ενώ σήμερα αποτελούν επίδειξη της «δύναμης του Ισλάμ» προς τον κόσμο.

Κοντολογίς, η Κυβέρνηση του ΑΚΡ, η οποία ελέγχει την οικονομία του κυπριακού Βορρά, κινεί τα πολιτικά νήματα, από τη μιαν αλλοιώνοντας την πληθυσμιακή δομή της βορείου Κύπρου, και, από την άλλη, συνεχίζοντας μια μάχη κουλτούρας κατά των Τουρκοκυπρίων.

Οι Τουρκοκύπριοι, για ιστορικούς λόγους -η πλέον κοσμική μουσουλμανική κοινότητα στον κόσμο-, προσπαθούν να αντισταθούν. Η αντίστασή τους, όμως, κάμπτεται όσο απομακρύνεται η προοπτική λύσης του κυπριακού προβλήματος.

Οι δε Ελληνοκύπριοι συμπατριώτες τους προετοιμάζονται αμέριμνοι για μια νέα εκλογική αναμέτρηση…