Με τον αραμπά πιάνει ο Τούρκος τον λαγό... Θα γελά ο Βεζύρης, και με το δίκιο του, στο Μεγάλο Διβάνιον. Πολλά δεν χρειάστηκε, για το μακρόπνοο σχέδιό του. Στόχο, εμμονή σ' αυτόν αμετακίνητη - αραμπατζίδικη - και χaρόνο. Τα υπόλοιπα θα του τα φρόντιζαν οι ίδιοι γκιαούρηδες. Δόξα να 'χει ο Παττισάχ. Χρήσιμοι ήσαν πάντα στην Υψηλή Πύλη οι κοτσαμπάσηδές τους.
Σαν τον λαγό μπροστά από τα σκυλιά στις κυνοδρομίες; Πιο πολύ σαν εκείνον τον λαγό, τον αλλοπρόσαλλο, μπροστά στον βαρύ, δυσκίνητο, αμετακίνητο στην συνεπή πορεία του αραμπά. Κι ένα-ένα να του παραδίνουμε, στον καιρό τους, τα μελετημένα του πασά τα πέντε βήματα. Όπως τα σχεδίασε ο σοφός Νιχάτ Ερίμ.
Με την τζίφρα του λαγωού, την υπογραφή των ηγετών μας όλα. Από δω ο λαγός, από κεί ο λαγός, κάτω από την ρόδα ο «πολλοπάητος» λαγός: Το ηθικό δικαίωμα της Τουρκίας με την Τριμερή το '55, το νομικό της δικαίωμα με τις Συνθήκες της Ζυρίχης-Λονδίνου το '58-59, τον Διαχωρισμό των «Λαών» το 1963 μετά από τη δική μας αποκήρυξη της άτοπης υπογραφής μας για «συνεταιρική συναινετική Δημοκρατία», την στρατιωτική παρουσία της με την (συμφωνημένη από κάποιους ηγέτες μας) εισβολή και την άτυπη διχοτόμηση το 1974, συντηρημένη με τον... «μακροχρόνιο αγώνα» των ηγετών μας για... Διζωνική συγκυριαρχία - επικυριαρχία του όλου της Δημοκρατίας από τους Αγγλοτούρκους. Μένει ποιο πέμπτο; Η διά της «επανένωσης του λαού μας» διάχυση των εποίκων, και το συνοδό αίτημα της Αυτοδιάθεσης της τουρκοπλημμυρίδας των; Η τουρκοποίηση, Ιμβροποίηση, Αλεξανδρετοποίηση, τελική εκποίηση;
Με εδραιωμένο, πια, στην ψυχή του έντρομου λα(γω)ού το αίσθημα του επικείμενου θανάτου. Του λαγωού ο γόος. Στο άκουσμα του αραμπά που όλο πλησιάζει. Στην συνειδητοποίηση της Ειρωνείας της Ιστορίας: να αυτοδιαφημίζεται, κάθε φορά, ως «Ηγέτης της Κρίσης» η... Κρίση Ηγεσίας μας. Να τρέχουν - και να μην προφταίνουν, πίσω από την Ιστορία μας, οι «ηγέτες-λαγέτες» μας. Την Ιστορία που παράγουν άλλοι, «πιο μεγάλη από μας» (όπως αντελήφθη εκείνος ο οξυδερκής Αμερικανός Ηγέτης), για κατανάλωσή μας. Ή, για ανάλωσή μας.
Εμείς παράγουμε... «παράγοντες». Που παράγουν τι, οι «παράγοντες»; Σαφές: εαυτούς παράγουν. Εξαγοράζοντες δι' ιδίαν χρήσιν κι ίδιον συμφέρον, πολιτικό χρόνο. Πωλητικό, διά να το ανορθογραφήσωμεν... ορθώς, χρόνο. Με οποιοδήποτε αντίτιμο. Τον εξανδραποδισμό του τόπου και του λαού του, άλλοις λόγοις. Κι εκεί, στο «άλλοις λόγοις» η έννοια της «ειρωνείας» μας, της ειρωνείας της πολιτικής. Διότι, ο χρόνος ποτέ δεν αγοράζεται, μονάχα ξοδεύεται, συμβούλευε κάποτε μια γραία μάννα. Ξοδεύεται, ο τόπος και το βιός του, ο βίος του. Διότι, στον υπερθετικό του, που άπληστα κι.. απληστρικά γύρευαν λαός κι ηγέτες του, το βιός δείχτηκε μη βιώσιμο.
Βιώσιμο τώρα, υπογράφεται απ' τους ίδιους αυτούς της Κρίσης τους ποδ-ηγέτες να γίνει, διά του εξανδραποδισμού μας, το Χρέος. Όχι το Χρέος στην Πατρίδα, όχι τέτοια «εθνικιστικά». Την Πατρίδα στο Χρέος. Έτσι εξαγοράζεται των ηγετών ο πωλητικός τους χρόνος. Της δυναστείας των Λαγιδών, των Λαγετών μας, εβδομήντα τόσα χρόνια τώρα. Κλωθογύρνα, συ λαγέ τα πέρα δώθε στριφώματα αραμπέσκ σου. Στον αδυσώπητο μπροστα τον αραμπά. Ιστορία τρόμου; Ο Τρόμος της Ιστορίας μας.
