ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ, ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Λίγη ευελιξία, δεν βλάπτει. Ένα νέο σύστημα εγγυήσεων που θα βελτιώσει τις Συμφωνίες του 1960 και η παραμονή ενός μικρού στρατιωτικού αποσπάσματος μερικών εκατοντάδων στρατιωτών, με ελαφρό οπλισμό και συγκεντρωμένο σ’ ένα στρατόπεδο, μπορεί να μην είναι ιδανική λύση, όμως είναι καλύτερη από τις 40.000 κατοχικού στρατού και από τις εγγυήσεις του 1960

ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΜΕ ΑΛΥΤΟ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΑΚΗ ΠΛΕΥΡΑ, ΠΟΥ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙ (;) ΟΤΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΙ ΤΗ ΛΥΣΗ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΦΕΡΝΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ

Η αποτυχία επίτευξης λύσης του Κυπριακού στην Ελβετία δεν σηματοδοτεί το τέλος μιας μεμονωμένης προσπάθειας, αλλά φαίνεται να ολοκληρώνει μία προσπάθεια 9 χρόνων, όπου οι συγκλίσεις που επιτεύχθηκαν μεταξύ Χριστόφια - Ταλάτ και Αναστασιάδη - Ακιντζί δημιούργησαν ελπίδες για υπέρβαση του αδιεξόδου δεκαετιών και επίτευξη λύσης που να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και να δημιουργεί μια επανενωμένη ομοσπονδία της Κύπρου. Ήδη τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες διαφορετικών ερμηνειών ως προς το τι έγινε στην Ελβετία και την ίδια στιγμή η Τουρκία και η Ελλάδα ανταλλάσσουν «φιλοφρονήσεις» ως προς το ποιος τορπίλισε την προσπάθεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τρίτοι παραμένουν, προς το παρόν, αμέτοχοι και τηρούν «ίσες αποστάσεις», κάτι που πρέπει να ερμηνευτεί ως ιδιαίτερα ανησυχητικό.

Εξετάζοντας κάποιος την ανάγνωση της ελληνικής και της ε/κ πλευράς, θα ανέμενε ότι, αφού η ευθύνη τόσο εξόφθαλμα βαρύνει την τουρκική πλευρά, ο ΟΗΕ, η Ε.Ε. και η Βρετανία θα αντιδρούσαν με διαφορετικό τρόπο. Ίσως, όχι καταλογίζοντας ευθύνες, αλλά, τουλάχιστον, υπαινισσόμενοι ότι η ευθύνη βαρύνει την τουρκική πλευρά.

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...