Πρέπει να επανέλθουμε και να μην ξεχνούμε ποτέ το Θουκυδίδειο αξίωμα περί του δόγματος του δικαίου των ισοδυνάμων, που σημαίνει πως η Κύπρος θα μπορεί να διαπραγματευτεί μόνον τότε και εφόσον έχει αποκτήσει αρκούντως ισχυρή δύναμη, όχι μόνο αποτροπής, αλλά και διεκδίκησης
Η Κύπρος συνεχίζει εν μέσω τουρκικής κατοχής να διαπραγματεύεται το μέλλον της, ποιο μέλλον και με ποιον εταίρο άραγε; Το πρόβλημα που τίθεται στην Κύπρο, από πολλούς σιωπηρά και από άλλους φανερά, είναι προς τι η διαπραγμάτευση υπό συνθήκες κατοχής; Διαπραγματεύεται ο Πρόεδρος της Κύπρου με τον Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος ουσιαστικά δεν εκπροσωπεί καμία δύναμη στην Κύπρο, αφού η πραγματική δύναμη των κατεχομένων είναι τα τουρκικά στρατεύματα. Αφήνουμε το γεγονός πως στα κατεχόμενα, πλέον, όπως όλα δείχνουν, οι Τουρκοκύπριοι έχουν γίνει η ελάχιστη μειοψηφία, ενώ κυριαρχούν οι έποικοι.
Επομένως, διαπραγματευόμεθα με έναν ηγέτη που δεν εκπροσωπεί κανένα θεσμό ουσιαστικά, δεν μπορεί να αποφασίσει για την αυριανή υπόσταση ενός ελεύθερου και ανεξάρτητου κυπριακού κράτους, όπως θα το θέλαμε, όχι επανενωμένο, όπως λανθασμένα ορισμένοι το ονομάζουν, αλλά απελευθερωμένο, ενώ θα έπρεπε να διαπραγματευθούμε με τις δυνάμεις κατοχής, κατ' αρχήν για τις διαδικασίες αποχώρησής τους από την Κύπρο, έτσι ώστε εν συνεχεία να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε με τους Τουρκοκύπριους για την οικοδόμηση ενός κοινού, αυριανού, ελεύθερου κράτους.
Επειδή όμως οι τουρκικές δυνάμεις δεν θα δεχθούν να συνεννοηθούν με την Κυπριακή Δημοκρατία για τις διαδικασίες αποχώρησής τους από την Κύπρο, η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει πριν και πέραν πάσης περαιτέρω συνεννοήσεως να διεξάγει μια οργανωμένη και συστηματοποιημένη διεθνή εκστρατεία κατά της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο, διεκδικώντας την απομόνωση της Τουρκίας από τη διεθνή κοινότητα ως παρανόμως κατέχουσας εδάφη του ανεξάρτητου και κυρίαρχου κυπριακού κράτους. Αυτή η καταγγελία θα έπρεπε να ήταν διεθνής και συστηματική, παρόμοια με εκείνη που υπέστη η Ρωσία κατά την εισβολή της στο Αφγανιστάν.
Η Τουρκία, ούτως ή άλλως έχει προβλήματα με όλον τον κόσμο σήμερα. Εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να αποσιωπούμε τη διεθνή παρανομία που διαπράττει εις βάρος της Κύπρου και να την εκλιπαρούμε να μας παραχωρήσει ένα χωριό ή μια πόλη για να επιλύσουμε το Κυπριακό, δήθεν, δηλαδή να προτεκτορατοποιήσει η Τουρκία την Κύπρο. Αυτήν τη στιγμή έχουμε μία θαυμαστή ευκαιρία οργάνωσης μιας τέτοιας διεθνούς κινητοποίησης, αφού το τουρκικό κράτος, δηλαδή ο Ερντογάν, κατάφερε να συγκρούεται με όλον τον κόσμο. Η Ευρώπη είναι σε σύγκρουση μαζί του, το Ισραήλ το ίδιο, η Γερμανία είναι σε κάθετη αντιπαράθεση με την Άγκυρα, οι ΗΠΑ είναι προβληματισμένες στη σχέση τους με την Τουρκία, η Ρωσία ψιλοφλερτάρει, αλλά δεν μπορεί να αποκαταστήσει τις σχέσεις που θα ήθελε, διότι δεν εμπιστεύεται τον Ερντογάν. Αυτό δείχνει ότι η Τουρκία είναι αποδυναμωμένη και δεν χρειάζεται να της δίνουμε έδαφος προβολής ερεισμάτων στην περιοχή.
Η Ελλάδα θα όφειλε, και μέχρις ενός σημείου το πράττει ο Νίκος Κοτζιάς, να καταγγείλει την Τουρκία ως επεκτατική δύναμη εις βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου. Πέραν τούτου, έχουμε καθήκον να προχωρήσουμε σε αναβάθμιση των σημερινών ενεργειακών μας συμμαχιών μεταξύ Κύπρου, Ελλάδος, Ισραήλ και Αιγύπτου σε αμυντικές συμμαχίες, έτσι ώστε να αποκτήσει η δύναμη της Ελλάδος και της Κύπρου μιαν ακαταμάχητη αποτρεπτική ισχύ.
Πρέπει να επανέλθουμε και να μην ξεχνούμε ποτέ το Θουκυδίδειο αξίωμα περί του δόγματος του δικαίου των ισοδυνάμων, που σημαίνει πως η Κύπρος θα μπορεί να διαπραγματευτεί μόνον τότε και εφόσον έχει αποκτήσει αρκούντως ισχυρή δύναμη, όχι μόνο αποτροπής, αλλά και διεκδίκησης, που υποδεικνύει σύμπηξη συμμαχιών με στόχο την αποκατάσταση της κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στη διεθνή πολιτική υπάρχει η έννοια του μομέντουμ, που παραπέμπει στην αξιοποίηση των κατάλληλων συγκυριών την κατάλληλη στιγμή. Σήμερα είναι η ώρα της συνεργασίας με κοινό στόχο το πλήγμα κατά της τουρκικής επιθετικότητας. Αυτή η στιγμή πρέπει να αξιοποιηθεί στο πλαίσιο της εκπόνησης ενός κοινού στρατηγικού σχεδίου Ελλάδας - Κύπρου, με στόχο την απελευθέρωση της Κύπρου από τα στρατεύματα κατοχής και την αποκατάσταση της κυπριακής ελευθερίας και ανεξαρτησίας σε όλη την επικράτεια της Δημοκρατίας.
Αυτή η στιγμή σημαίνει και την αξιοποίηση της εσωτερικής σύγκρουσης που εμφιλοχωρεί και εξελίσσεται ραγδαία στον τουρκικό χώρο με πρωταγωνιστές, όχι μόνο τους Κούρδους, οι οποίοι διεκδικούν μονίμως τη διάσπαση της Τουρκίας και την οικοδόμηση ενός κουρδικού εθνικού κράτους, αλλά και τους τζιχαντιστές, οι οποίοι επελαύνουν πανταχόθεν, εντός και εκτός Τουρκίας, και στοχεύουν στην ανατροπή του Ερντογανικού πλέον καθεστώτος.
Αυτές οι συγκρουσιακές συνθήκες, οι οποίες επηρεάζουν πολλαπλά τον τουρκικό χώρο και απομονώνουν την Τουρκία από τον διεθνή παράγοντα, ενώ υπονομεύουν την εσωτερική της δομή και συγκρότηση, επιβάλλουν σ' εμάς, κατά τα ανωτέρω, αλλαγή στρατηγικής και μεθόδευση ενός σχεδίου που να αποσκοπεί στην απελευθέρωση της Κύπρου. Σε αυτό χρειάζεται μία ηγεσία αξιόπιστη, που να εμπνέει τον λαό, τον Ελληνισμό και να γίνεται αποδεκτή από φίλους και συμμάχους ως συστρατευμένη δύναμη με στόχο την αντιμετώπιση της τουρκικής επικυριαρχίας στην περιοχή.
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής,
Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών Για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία,
Πάντειο Πανεπιστήμιο
