ΩΣ ΖΗΤΗΜΑ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ» ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Οι μετανάστες δεύτερης ή της τρίτης γενιάς αντιμετωπίζουν κρίση ταυτότητας, στην οποία τελικά υπερτερεί ο ψυχικός δεσμός με την Τουρκία. Γκρίζοι λύκοι, πράκτορες ιμάμηδες και νεο-οθωμανικές παραστρατιωτικές οργανώσεις στην υπηρεσία του Ερντογάν

«Η γκετοποίηση των Γερμανών Τούρκων ευνοεί τη ριζοσπαστικοποίηση και τη σύσταση εγκληματικών οργανώσεων»

Tα μαύρα σύννεφα που έχουν μαζευτεί πάνω από τις σχέσεις Τουρκίας-Γερμανίας έχουν πυκνώσει για τα καλά, οδηγώντας τις σχέσεις των δυο χωρών στο χαμηλότερο ίσως σημείο των τελευταίων δεκαετιών. Η πρόσφατη απόφαση του Βερολίνου, να χορηγήσει άσυλο σε Τούρκους που υπηρετούσαν σε μονάδες του NATO στη Γερμανία και έλαβαν μέρος στην απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν τον Ιούλιο του 2016, προκάλεσαν την οργή της Άγκυρας, που ως αντίποινα απαγόρευσε σε Γερμανούς βουλευτές να επισκεφθούν τα γερμανικά στρατεύματα που υπηρετούν στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ.

Η πρόκληση αυτή δεν έμεινε αναπάντητη από τη Γερμανίδα Καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ, η οποία δήλωσε πως η χώρα της είναι έτοιμη να εξερευνήσει εναλλακτικές λύσεις. Ανάμεσα σε αυτές είναι η Κύπρος, η Ιορδανία και το Κουβέιτ. Απαρχή της έντασης στις σχέσεις ανάμεσα στις δυο χώρες ήταν η απόφαση της γερμανικής Βουλής να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων τον Ιούνιο του 2016.

Τα τρομοκρατικά χτυπήματα, οι επιθέσεις των Κούρδων στην Τουρκία και η απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του Ερντογάν δημιούργησαν κύματα αναταραχής στο εσωτερικό της Γερμανίας, στο έδαφος της οποίας ζουν ο μεγαλύτερος αριθμός Τούρκων σε όλη την Ευρώπη. Η τουρκική κοινότητα αρνείται να ενσωματωθεί στη γερμανική κοινωνία, με αποτέλεσμα οι γερμανικές Αρχές να αντιμετωπίζουν πλέον την γκετοποίηση των Τούρκων ως ζήτημα «εσωτερικής ασφάλειας». Όλα συνηγορούν πως η γκετοποίηση αυτή αποτελεί συνειδητή επιλογή του Προέδρου της Τουρκίας, προκειμένου να αποκτήσει δυνατότητα παρέμβασης στο γερμανικό πολιτικό σύστημα, κάτι που πρέπει να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά στην περίπτωση της Κύπρου.

Προτιμούν τη Σαρία

Σύμφωνα με μια νέα μελέτη, σχεδόν οι μισοί από τα τρία περίπου εκατομμύρια Τούρκων που ζουν στη Γερμανία, πιστεύουν ότι είναι πιο σημαντικό να ακολουθήσουν τον ισλαμικό νόμο της Σαρία παρά το γερμανικό δίκαιο, αν τα δύο βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, στη μελέτη με τίτλο «Ενσωμάτωση και θρησκεία από τη σκοπιά των Τούρκων στη Γερμανία», που εκπονήθηκε από το Τμήμα Θρησκείας και Πολιτικής του Πανεπιστημίου του Munster, το ένα τρίτο των ερωτηθέντων επιθυμούσαν όπως «επιστρέψουν» στον τρόπο ζωής κατά την εποχή του Μωάμεθ, ιδρυτή του Ισλάμ, στην Αραβία των αρχών του 7ου αιώνα.

Η έρευνα, στην οποία συμμετείχαν οι Τούρκοι που ζουν στη Γερμανία εδώ και πολλά χρόνια, αντικρούει μάλιστα τις νεοφιλελεύθερες και μαρξιστικές θεωρίες που διακήρυτταν όλα τα προηγούμενα χρόνια, ότι οι μουσουλμάνοι είναι καλά ενσωματωμένοι στη γερμανική κοινωνία. Απόδειξη αυτού, το γεγονός ότι ακόμη και εκπρόσωποι της δεύτερης ή της τρίτης γενιάς Τούρκων της Γερμανίας αντιμετωπίζουν μια κρίση ταυτότητας, στην οποία τελικά υπερτερεί ο ψυχικός δεσμός με την Τουρκία.

Το Ισλάμ ως προπαγάνδα

Οι περισσότεροι Τούρκοι της Γερμανίας ασπάζονται το σουνιτικό Ισλάμ σε τζαμιά που χρηματοδοτούνται από το DITIB (Τουρκοϊσλαμική Ένωση Θρησκευτικών Θεμάτων), μια οργάνωση που διοικείται από την τουρκική κυβέρνηση, η οποία στέλνει επίσης τους ιμάμηδες της από την Τουρκία. Περίπου το ένα τρίτο των 3.000 τζαμιών της Γερμανίας αποτελούν μέρος αυτού του δικτύου του DΙTIB. Οι ιμάμημες και τα τζαμιά χρησιμοποιούνται συχνά ως όπλα προπαγάνδας του Ερντογάν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλά τουρκικά σχολεία και ερευνητικά ιδρύματα στη Γερμανία πρόσκεινται στον ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, που κατηγορήθηκε από το Ερντογάν ως ο εγκέφαλος του πραξικοπήματος εναντίον του. Πολλοί από αυτούς τους οργανισμούς του Γκιουλέν κάνουν λόγο για κατασκοπία και εκφοβισμό από άλλους Τούρκους, που προέρχονται τόσο από τη Γερμανία όσο και από την Άγκυρα. Τον περασμένο Φεβρουάριο η αστυνομία στη Γερμανία πραγματοποίησε εφόδους στα διαμερίσματα τεσσάρων ιμάμηδων που θεωρήθηκαν ύποπτοι ότι διενεργούσαν κατασκοπία για λογαριασμό της τουρκικής κυβέρνησης. Η πλειοψηφία πάντως των Γερμανών Τούρκων φαίνονται τουλάχιστον ευχαριστημένοι με την προσπάθεια του κ. Ερντογάν να εξαλείψει το δίκτυο Γκιουλέν.

Η παρουσία των Γκρίζων Λύκων

Ένα από τα επακόλουθα της δημογραφική διόγκωσης και γκετοποίησης των Τούρκων Γερμανών είναι και η μεγάλη ριζοσπαστικοποίηση μερίδας αυτών, εξαιτίας της κοινωνικοπολιτικής κρίσης στη Γερμανία, αλλά κυρίως λόγω των εσωτερικών γεγονότων στην Τουρκία. Υπενθυμίζεται ότι τον Μάρτη του 2016, μια ομάδα 400 Γκρίζων Λύκων πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας-επίδειξης ισχύος στο Ντούισμπουργκ κατά των Κούρδων, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Με τη βοήθεια του Αλλάχ θα σας κατακτήσουμε».

Αν και στη Γερμανία ο φασισμός είναι ποινικοποιημένος, εντούτοις οι Αρχές της χώρας έδειξαν ανοχή κατά των «διαδηλωτών», χρησιμοποιώντας μόνο δακρυγόνα προκειμένου να αποτρέψουν τη σύγκρουση με τους Κούρδους ακτιβιστές. Μάλιστα, μέχρι και το αριστερό «αντιφασιστικό κίνημα» υπέκυψε μπροστά στην πορεία των Γκρίζων Λύκων, τους οποίους θεώρησαν «πολύ επικίνδυνους» για να αντιμετωπίσουν.

Ως οργάνωση, οι Γκρίζοι Λύκοι φαντασιώνονται μια παντουρκική αυτοκρατορία, που ενσωματώνει όλους τους τουρκικούς λαούς, από την Κεντρική Ασία μέχρι τα Βαλκάνια. Είναι ο «ανεπίσημος ένοπλος βραχίονας» ή αλλιώς μια «παραστρατιωτική και τρομοκρατική πτέρυγα» του Τουρκικού Εθνικιστικού Κινήματος, το οποίο συγκυβερνά πλέον με τον Ταγίπ Ερντογάν.

Οι Οθωμανοί ήρθαν...

Οι γερμανικές Αρχές φαίνεται πως έχουν απολέσει τον έλεγχο των Τούρκων που ζουν στη χώρα τους, και οι οποίοι μάλιστα δραστηριοποιούνται σε νέα σχήματα και συμμορίες, προσπαθώντας να ελέγξουν τους δρόμους και τον υπόκοσμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη εμφάνιση των λεγόμενων «Οθωμανών της Γερμανίας» (Osmanen Germania), οι οποίοι αν και αυτοαποκαλούνται κλαμπ πυγμαχίας και μοτοσικλετιστές, εντούτοις είναι νεο-οθωμανοί σοβινιστές με δραστηριότητες που συνδέονται με το οργανωμένο έγκλημα.

Μέχρι στιγμής, οι γερμανικές υπηρεσίες ασφαλείας δεν γνωρίζουν ούτε καν πόσοι από αυτούς ζουν στη Γερμανία, με τους οπαδούς τους να ισχυρίζονται ότι αριθμούν πάνω από 2.500 στη χώρα και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η ρητορική μίσους που εκπέμπουν οι «Οθωμανοί Τούρκοι» φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από τα τραγούδια που ανεβάζουν στο διαδίκτυο και απειλούν με κατάληψη της χώρας. Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι που ακολουθούν:

«Οθωμανοί Γερμανοί

Ερχόμαστε για να κατακτήσουμε ολόκληρη τη χώρα
Άνδρες παλεύουν μέχρι και την τελευταία σταγόνα του αίματός τους
Για τα αδέρφια στο πεδίο της μάχης
Θα στηρίξουμε αυτόν τον αγώνα
Μέχρι να μάθει το όνομά μας όλος ο κόσμος.

Οι Οθωμανοί έρχονται....

Η ειρήνη να είναι μαζί σας, αδέρφια μου
Αν υπάρξει πρόβλημα, είμαστε έτοιμοι
Με βίαιους τρόπους, θα χτυπήσουμε στα νεφρά
Δεν είμαστε συμμορία, αλλά προστατεύουμε
Πράττουμε με τον δικό μας τρόπο, αλλά αν είναι για την τιμή,
είμαστε μια ομάδα.

Ο Αλλάχ είναι μεγάλος,

Κάθε ένα από τα αδέρφια μου εδώ είναι ένας Οθωμανός Πολεμιστής
Ραπάρουμε, είμαστε η καλύτερη συμμορία,
Κλέβουμε τα πάντα από εσένα,
Μέχρι και την τελευταία σου φανέλα.

Αδελφέ, αν δεν γνωρίζεις την ιστορία,
Δεν μπορείς να αγοράσεις την συντροφιά μας με λεφτά,
Θα ξεριζώσω την καρδιά από το στήθος σου,
Είμαστε μπράβοι στην είσοδο του κλαμπ,

Ορκίζομαι στον Αλλάχ, θα παλέψω με τα αδέρφια μου μέχρι τον θάνατο, αξίζει!
Θα μοιράσω το μερίδιό μου με τα αδέρφια μου
Εδώ θα γίνεις άνδρας
Σημαδεύω με κανόνια, έρχομαι με σπαθιά,
Έρχομαι με πυροβολικό, αρχίζοντας τον πόλεμο

Εξαπολύοντας φωτιά,
Ξεσκίζω το θήραμά μου, καλή όρεξη
Σαν αγέλες των λύκων, άντρας προς άντρα.
Ένας εναντίον ενός
Θα δαγκώσουμε τον λαιμό σου, οι Οθωμανοί μαχητές

Τα αδέρφια μου είναι πολεμιστές,
Οι σφαίρες περνούν το κορμί σου,
αν προσβάλεις ένα αδερφό μου θα γίνω δολοφόνος
Για όλα τα αδέρφια, Ελευθερία
Ενωμένη Οθωμανική Αυτοκρατορία!»

Η ιστορία των Τούρκων μεταναστών

Ο τουρκικός πληθυσμός της χώρας χρονολογείται από την εποχή του «οικονομικού θαύματος» της Δυτικής Γερμανίας στα μεταπολεμικά χρόνια, όταν αυτή έστρεψε το ενδιαφέρον της στη νότια Ευρώπη, προκειμένου να προσελκύσει εργατικό δυναμικό. Οι συμφωνίες με την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα απέτυχαν στο να ικανοποιήσουν τη ζήτηση εργασίας, οπότε το 1961 το Βερολίνο στράφηκε στον πρώην σύμμαχό του, την Τουρκία.

Η αρχική συμφωνία προνοούσε ότι οι Τούρκοι ηλικίας μεταξύ 18 έως 45 ετών θα πήγαιναν στη Δυτική Γερμανία για δύο χρόνια ως «φιλοξενούμενοι». Μεγάλες βιομηχανίες όπως αυτές της Volkswagen, της Siemens και της Bosch είχαν άμεση ανάγκη από φτηνό ανειδίκευτο, συνήθως, εργατικό δυναμικό, για να εργαστούν στα εργοστάσιά τους.

Σκόπιμα λοιπόν στρατολόγησαν εργάτες από φτωχές αγροτικές, κυρίως, περιοχές της Τουρκίας, οι οποίοι μάλιστα ήταν χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Το 1964, η γερμανική κυβέρνηση κατήργησε το όριο των δύο ετών, επιτρέποντας ωστόσο αργότερα στους Τούρκους εργαζόμενους να φέρουν και τις οικογένειές τους. Έτσι, πολλοί Τούρκοι αποφάσισαν να μείνουν στη χώρα για πάντα.

Μέχρι το 1973, όταν η Δυτική Γερμανία αποφάσισε να σταματήσει το πρόγραμμα πρόσληψης μεταναστών, οι Τούρκοι αριθμούσαν ήδη 700.000. Η μη ύπαρξη μεταναστευτικού νόμου χορήγησης υπηκοότητας απέτρεψε τους Τούρκους από το να γίνουν Γερμανοί πολίτες, με αποτέλεσμα, η μεγαλύτερη μειονότητα της χώρας να μείνουν διαχωρισμένοι από την κυρίαρχη γερμανική κουλτούρα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.