Η Τουρκία μετά το δημοψήφισμα, οι εξελίξεις στο Κυπριακό και τα κουρδικά στιλέτα

Γιατί η Κύπρος δεν είναι υπόθεση περιστασιακή, αλλά τμήμα της αναθεωρητικής πολιτικής και πώς μπορεί να δοθεί στην Τουρκία από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. ως αντάλλαγμα για το Κουρδικό και τη μη ένταξη

· Γιατί οι ΗΠΑ συνιστούν θεματοφύλακα της συνοχής της Τουρκίας

· Γιατί δεν διαλύεται η Τουρκία και τα εναλλακτικά συστήματα ασφάλειας

· Ποια είναι η νέα ταυτότητα της Τουρκίας του Ερντογάν

· Το φυσικό αέριο της Κύπρου και ο αγωγός Κατάρ - Τουρκίας

Η Τουρκία πάει την Κυριακή του Ορθόδοξου Πάσχα σε δημοψήφισμα για την αλλαγή του Πολιτειακού Συστήματος από Κοινοβουλευτική σε Προεδρική Δημοκρατία. Με βάση τα όσα αναφέρει η Επιτροπή της Βενετίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, πρόκειται για μια Προεδρική Δικτατορία, στην οποία ο Ερντογάν θα μπορεί να διορίζει κατά το δοκούν τους Υπουργούς του και άλλους αξιωματούχους, χωρίς να υπόκειται σε ελέγχους. Θα μπορεί να διορίζει ακόμη και τον κηπουρό του…

Ο θεματοφύλακας

Η ανεξαρτησία των τριών εξουσιών, της εκτελεστικής, της δικαστικής και της νομοθετικής, δεν ισχύει. Εκ της φύσεώς του το σύστημα της Τουρκίας δεν θα συνιστά στροφή προς την Ε.Ε., αλλά προς ένα χαλιφάτο ή σουλτανάτο. Και δίνουμε έμφαση στην έννοια του χαλιφάτου, διότι ο Ερντογάν απομακρύνεται από τη δυτικόστροφη κοσμική λογική του Κεμαλισμού και στρέφεται προς ένα πολιτειακό σύστημα, κατά το οποίο ο Σουλτάνος κυβερνά και βρίσκει πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση μέσω της θρησκείας και του εθνικιστικού φανατισμού σε βάρος των Ελλήνων και των Κούρδων.

Ενώ προηγουμένως ο στρατός ήταν ο θεματοφύλακας της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας, τώρα εμφανίζεται ως τέτοιος μόνον ο Ερντογάν. Ο εις και μόνος.

Το μοντέλο που ήθελαν να εφαρμόσουν οι Δυτικοί μέσω της Τουρκίας, δηλαδή ενός μετριοπαθούς δημοκρατικού Ισλάμ, για να περάσει και σε άλλα μουσουλμανικά και αραβικά κράτη, απέτυχε. Ο Ερντογάν δεν ήταν του χεριού κανενός. Και ως χαρισματικός ηγέτης που είναι, παρασύρει τον τουρκικό λαό εκεί όπου θέλει.

Το τονίζουμε αυτό διότι η Τουρκία δεν συνιστά μια δυτική κοινωνία και, ως εκ τούτου, τα κριτήρια επί τη βάσει των οποίων πάει κάποιος στην κάλπη είναι εντελώς διαφορετικά από εκείνα της Ευρώπης. Άλλωστε, το δημοψήφισμα είναι αδιάβλητο. Η προεκλογική εκστρατεία διεξήχθη με την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης να είναι σε ισχύ και με την αντιπολίτευση να μην μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα.

Αληθές είναι ότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν γνωρίζουν για ποιο πράγμα θα ψηφίσουν, ενώ το καθεστώς Ερντογάν επιδίδεται σε αγώνα εξαγοράς συνειδήσεων με βρόμικο χρήμα και με τρομοκρατικές μεθόδους. Εάν και όπου χρειαστεί, όπως συνέβη και στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, θα βγουν τα τανκς και θα σταθμεύσουν έξω από τα εκλογικά κέντρα. Οι τελευταίες πάντως σφυγμομετρήσεις δείχνουν το «ναι» να έχει περί τις 10 μονάδες διαφορά.

Νέα ταυτότητα, κρεμάλα και λύση

Ο Ερντογάν θέλει να δώσει νέα ταυτότητα στη χώρα του, πέρα από εκείνη του Μουσταφά Κεμάλ. Στόχος του εδώ και καιρό είναι να γίνει ένας νέος Ατατούρκ. Υπάρχει βεβαίως και η αντίληψη ότι ο Ερντογάν βλέπει την κρεμάλα και πάει κοντά της! Ότι, δηλαδή, με την αλαζονική του στάση αργά ή γρήγορα θα φαγωθεί. Δεν είναι σίγουρο.

Στην παρούσα φάση, ο μεγαλύτερος εχθρός του Ερντογάν είναι ο εαυτός του. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι βρίσκεται μεν σε σχετική απομόνωση, αλλά φαίνεται να γνωρίζει καλά πώς να εφαρμόζει την πολιτική τού εκκρεμούς. Δ

ηλαδή, μια με τη Δύση και μια με τη Ρωσία, εκμεταλλευόμενος τη γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέσης της Τουρκίας, η οποία μαζί με το Ισραήλ αποτελούν τα δυο σταθερά συστήματα ασφάλειας των ΗΠΑ σε περιφερειακό επίπεδο. Άρα, για να αποφασίσουν οι ΗΠΑ να απαλλαγούν από έναν ενοχλητικό Ερντογάν και από την Τουρκία, που σημαίνει ακόμη και τη διάλυσή της, θα πρέπει να προκύψει ένα ή δυο εναλλακτικά συστήματα ασφάλειας που θα την αντικαταστήσουν. Επί του παρόντος δεν υπάρχουν.

Ως εκ τούτου, οι αλλαγές που μπορούν να συμβούν είναι εσωτερικές. Δηλαδή να φαγωθεί ο Ερντογάν, χωρίς, όμως, να ενοχλήσει η Δύση και δη οι ΗΠΑ την Τουρκία ως κράτος. Άρα ο θεματοφύλακας της συνοχής της Τουρκίας δεν είναι ο Ερντογάν αλλά οι Αμερικανοί. Εκείνο που θα μπορούσε να συμβεί είναι να τεθεί στην πλάτη της Άγκυρας ακόμη ένα κουρδικό στιλέτο, πέραν εκείνου στο Βόρειο Ιράκ.

Και αυτό το δεύτερο στιλέτο μπορεί να είναι μια αυτόνομη κουρδική περιοχή σε περίπτωση μιας ομοσπονδιακής λύσης στη Συρία. Ούτως ή άλλως, για να εγκαθιδρυθεί μια νέα αυτόνομη κουρδική περιοχή στη Συρία, η Άγκυρα θα ζητήσει ανταλλάγματα. Το πρώτο θα είναι ο αγωγός Κατάρ - Τουρκίας, και το δεύτερο θα είναι η λύση στο Κυπριακό, όπως αυτή τη θέλει, καθώς και το φυσικό μας αέριο.

Εναλλακτικό σύστημα ασφάλειας

Επί τη βάσει των ανωτέρω σημειώνουμε τα εξής: 1. Για να προκύψει αλλαγή στην Τουρκία και δη διάλυση, όπως κάποιοι ενδεχομένως να εκτιμούν ή να θέλουν να συμβεί, θα πρέπει να υπάρχει εναλλακτικό ή εναλλακτικά για τις ΗΠΑ συστήματα ασφάλειας, που θα τυγχάνουν και της ρωσικής ανοχής. Ένα τέτοιο σύστημα ασφάλειας είναι αυτό μεταξύ της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ. Η συμμαχία αυτή έχει τα εξής κοινά στοιχεία:

Α. Και οι τρεις χώρες έχουν προβλήματα με την Τουρκία και τελούν, τουλάχιστον Κύπρος και Ελλάδα, υπό διαρκή απειλή και κατοχή. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Άγκυρα δεν απειλεί τα συμφέροντα του Ισραήλ, καθότι ο Ερντογάν ποτέ δεν έχει εγκαταλείψει το όραμά του να φτιάξει μια Τουρκία, η οποία να κυριαρχεί και στη Δύση με τους δικούς της κανόνες αλλά να έχει ηγετικό ρόλο και στον αραβικό κόσμο, καθώς και στο Ισλάμ.

Β. Η Κύπρος και η Ελλάδα προσφέρουν στο Ισραήλ το στρατηγικό βάθος που δεν έχει.

Γ. Και οι τρεις χώρες (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ), έχουν κοινά συμφέροντα στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου. Ο αγωγός MedEast συνιστά την πιο ασφαλή επιλογή, διότι αφενός συνιστά δίκτυο της Ε.Ε. και εφόσον θα μεταφέρει φυσικό αέριο και του Ισραήλ, η Τουρκία δεν θα μπορεί να μας βάλει σε περιπέτειες.

Μια τέτοια συμμαχία, Ελλάδας, Κύπρου Ισραήλ, μπορεί να αποτελέσει:

1. Εναλλακτικό σύστημα ασφάλειας με ενεργειακές προεκτάσεις, συνιστώντας ταυτοχρόνως ένα γεωπολιτικό τόξο κάτω από την Ευρασία και μεταξύ σημαντικών chokepoints των θαλάσσιων οδών, αυτών του Σουέζ και εκείνου του Βοσπόρου, καθώς και των Δαρδανελίων.

2. Αποτροπή προς την τουρκική απειλή και έναντι οποιασδήποτε απειλής.

3. Εγγύηση για την ασφαλή εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, που πρέπει να είναι ο κύριος στόχος της Κυβέρνησης, είτε λυθεί είτε όχι το Κυπριακό.

Δεν αλλάζει πολιτική

Εκτός απροόπτου, ο Ερντογάν θα κερδίσει το δημοψήφισμα και θα γίνει και επίσημα Σουλτάνος. Η τουρκική πολιτική στο Κυπριακό δεν θα αλλάξει επί της ουσίας, διότι η συμπεριφορά της Άγκυρας στο Αιγαίο και στην Κύπρο καθώς και οι θέσεις της για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι περιστασιακές αλλά τμήμα της διαχρονικής αναθεωρητικής της πολιτικής.

Όταν η Τουρκία αναφέρεται σε λύση του Κυπριακού, εννοεί διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, και εφόσον με την ομοσπονδία έχει επιτύχει τον διχοτομικό χαρακτήρα της λύσης, τώρα αξιώνει την πλήρη τουρκοποίηση μέσω της εφαρμογής των τεσσάρων βασικών ελευθεριών για τους Τούρκους πολίτες, που σημαίνει νομιμοποίηση των νέων εποικιστικών κυμάτων. Συν του ότι εντάσσεται στην Ε.Ε. από την πίσω πόρτα.

Πέραν τούτου, μετά το δημοψήφισμα, η Τουρκία: Πρώτο, θα συνεχίσει να υιοθετεί την πολιτική του εκκρεμούς στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία.

Υπάρχουν ενεργειακά και άλλα συμφέροντα που διακυβεύονται. Ποιος, λοιπόν, να ασκήσει πιέσεις στην Άγκυρα για το χατίρι της Κύπρου;

Δεύτερο, δεν θα γίνει πιο διαλλακτική η Τουρκία με την Ευρώπη. Και εδώ είναι ο κίνδυνος: Για να κατευνάσει η Ε.Ε. την Τουρκία, επειδή η τελευταία δεν θα καταστεί πλήρες μέλος, δεν αποκλείεται να δώσει ως αντάλλαγμα την Κύπρο στο πλαίσιο της λύσης.

Τρίτο, η Τουρκία θα επιδιώξει να εμποδίσει την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου από την Κύπρο εάν δεν υπάρξει λύση όπως η ίδια την θέλει. Θα αποτύχει η Άγκυρα να εκπληρώσει τον στόχο της εάν υπάρξει συμμαχία Κύπρου - Ισραήλ, εμπλοκή ξένων οικονομικών συμφερόντων και ανοχή από τις ΗΠΑ.

Με τα ανδρείκελα

Εάν χάσει ο Ερντογάν στο δημοψήφισμα, η Τουρκία θα περάσει σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας, χωρίς να σημαίνει ότι ο Τούρκος Πρόεδρος δεν θα συνεχίσει να κυβερνά με Πρωθυπουργούς ανδρείκελα, εκτονώνοντας την εσωτερική πίεση με κλιμάκωση της έντασης προς το Αιγαίο και την Κύπρο. Και βεβαίως δεν σημαίνει ότι αυτό δεν θα συμβεί και στην περίπτωση κατά την οποία θα κερδίσει το δημοψήφισμα.

Εάν μάλιστα κερδίσει, δεν θα πατά στο έδαφος… Ποιος θα τον κουμαντάρει; Και με ποιον θα υπογράψουμε λύση; Με τον δικτάτορα Σουλτάνο της Τουρκίας. Εδώ δεν σέβεται τον λαό του, εμάς θα σεβαστεί; Δέστε πώς συμπεριφέρεται στον Ακιντζί. Ως γιουσουφάκι στην αυλή του. Τον έχει και αυτόν και άλλους πλήρως ευνουχισμένους.