ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΠΟΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΥ

Η προσχηματική κρίση που δημιούργησε ο Ακιντζί απογύμνωσε την τουρκική στρατηγική, η οποία χρήζει τακτικών προσεγγίσεων με στόχο την απροκάλυπτη έκθεσή της διεθνώς. Ο παράγων εκλογές βαρίδι αντίστασης στις αναγκαίες πολιτικές

Προβληματισμός από τη στάση Έιντε που παίζει με τη… φωτιά του Προεδρικού

Μετέωρο βήμα στο κενό μοιάζει η κυοφορούμενη συνέχιση των συνομιλιών που διεκόπησαν άγαρμπα και προσχηματικά από τον πλήρως συμπλέοντα με την Άγκυρα Μουσταφά Ακιντζί, με παιδικά προσχήματα και άτσαλες συμπεριφορές. Μπορεί το εμπόδιο του «ενωτικού δημοψηφίσματος» να ξεπερνιέται, όπως όλα δείχνουν με κινήσεις στρατηγικής από το κυβερνών κόμμα, ωστόσο η επιστροφή στο τραπέζι ουδεμία σχέση έχει ή θα έχει με το τι επιδιώκει η ε/κ πλευρά.

Με βάρκα το άγνωστο

Από τις ενέργειες του κατοχικού ηγέτη και τον τρόπο που τις γνωστοποίησε στο εσωτερικό του, έχει διαγραφεί κάθε θολούρα που δεν επέτρεπε να αναγνωστεί ευκρινώς το τι ακριβώς αναζητεί η τουρκική πλευρά. Με κορυφαίο στόχο το ναυάγιο με παράλληλη επίρριψη ευθυνών στην ε/κ πλευρά - που δείχνει σε μεγάλο βαθμό εγκλωβισμένη στην πολιτική του «εμείς θέλουμε τον διάλογο» - και δευτερευόντως την αγορά χρόνου, ώστε απερίσπαστος ο νεοσουλτάνος Ερντογάν να οδηγηθεί στο κρίσιμο για την παντοκρατορία του δημοψήφισμα συνταγματικών αλλαγών, ο ηγέτης των Τ/κ άρπαξε από τα μαλλιά μια ευκαιρία που του δόθηκε ανέλπιστα και κατέθεσε τα διαπιστευτήριά του στην Άγκυρα. Κίνηση που θα έπρεπε από την ε/κ πλευρά να ερμηνευθεί τακτικά και στρατηγικά και να «ανοίξει τα μάτια» όλων των εμπλεκομένων που δικαίως ή αδίκως δεν ήθελαν να πιστέψουν ότι το περιβάλλον στην προσπάθεια λύσης του Κυπριακού έχει αλλάξει δραματικά και η αναγκαία πρόοδος έχει περιπέσει σε δυσμένεια.

Η προσχηματική εκμετάλλευση ενός ήσσονος σημασίας ζητήματος από τον κύριο Ακιντζί όχι μόνο δεν έπρεπε να εκπλήσσει, αλλά, αν κάποιος παρατηρούσε τη μεγάλη εικόνα των τελευταίων δύο μηνών, θα έπρεπε να την ανέμενε αν όχι να την προέβλεπε εγκαίρως.

Η, δε, προσκόλληση των κρατούντων τα ηνία στην πολιτική της συνεχιζόμενης διαπραγμάτευσης που αγνοεί τους τακτικισμούς και τις κρυφές στρατηγικές αποενοχοποίησης, δεν έχει πλέον επαρκείς δικαιολογίες παρά μόνο ρίχνει νερό στον μύλο των κατά τα άλλα «καλόπιστων συνομιλητών μας» που αντί να συγκεντρώνονται στον στόχο, επικεντρώνονται στη στρατηγική αποκόμισης προσωπικών πιστώσεων (πχ ο Ακιντζί έναντι των επικριτών του) αλλά και διασφάλισης της εικόνας του μη έχοντος ευθύνες (πχ η Τουρκία έναντι της διεθνούς κοινότητας).

Ξεκαθάρισμα κατεύθυνσης

Οι αλλοπρόσαλλες εξελίξεις των τελευταίων ημερών εγείρουν και πάλι το μείζον ερώτημα που εξαντλείται στο πολύ απλό «πού πάμε, πώς πάμε και τι αναμένουμε». Πέραν της ρητορικής περί λύσεως στο Προεδρικό Μέγαρο πρέπει να εκτιμήσουν σε βάθος τις ζυμώσεις που παράγονται στην τ/κ κοινότητα και τη στρατηγική της Τουρκίας που έδειξε πολλάκις πόσο μελετημένες κινήσεις υλοποιεί στη διεθνή πολιτική σκηνή.

Η επιφανειακή προσέγγιση ότι «επί του παρόντος η Άγκυρα δεν είναι έτοιμη να προβεί σε κινήσεις στο Κυπριακό» δεν απαντά σε καμία εκ των ανησυχιών που έχουν ενταθεί το τελευταίο διάστημα. Αντίθετα, η τακτική της υπαναχώρησης ή και της έγερσης νέων ζητημάτων από την τ/κ πλευρά, σε πλήρη αρμονία με τα θέλω της Άγκυρας, αποδεικνύει ότι η προσπάθεια που καταβάλλεται με καλή διάθεση από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη δεν είναι αρκετή, αλλά αντίθετα αποκρούεται από μία πολιτική Ακιντζι που το παίζει σε δύο ταμπλό.

Είτε να κλειδώσει όσα περισσότερα μπορεί από τα δικά του θέλω και τις ανάγκες της Άγκυρας που ως καλό παιδί υπηρετεί, είτε να αποτελματωθεί ο διάλογος ή και να καταρρεύσει, έχοντας πρώτα εξασφαλίσει ότι το μερίδιο της μεγαλύτερης ευθύνης θα μπορεί να αποδοθεί στην ε/κ πλευρά.

Διότι ο διαπρύσιος κήρυκας της λύσης, Ακιντζί, δεν θα χαλιόταν με τίποτε αν μπροστά στο ενδεχόμενο να εκτεθεί και αυτός και η Τουρκία έναντι της διεθνούς κοινότητας - πχ στο θέμα ασφάλειας, εγγυήσεων- έθετε σε εφαρμογή το σχέδιο Β’ που είναι η αναβάθμιση του καθεστώτος, το οποίο με τα δεκανίκια της διά της πλαγίας προσάρτησης θα πάρει θέση, έστω και περιορισμένη στο διεθνές πολιτικό περιβάλλον.

Πολιτική αυτοκτονία

Βεβαίως, από την άλλη το δικαίωμα πολιτικών ελιγμών που είχε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν και παραμένει εξαιρετικά περιορισμένο, καθώς ενδεχόμενη υιοθέτηση σκληρής πολιτικής έναντι των τ/κ προκλήσεων, που έχουν ήδη υπερβεί τα εσκαμμένα (όπως ο ψευδής ισχυρισμός ότι πρώτος ο Νίκος Αναστασιάδης εγκατέλειψε τις συνομιλίες), θα τον έφερνε ξαφνικά υπόλογο έναντι του διεθνούς παράγοντα, στον οποίο έχει αυτοπαρουσιασθεί ως ο πανέτοιμος για λύση συνομιλητής, που δεν διστάζει να αναλάβει πολιτικό βάρος και σε κάποιες περιπτώσεις με το ανάλογο ρίσκο μόνο και μόνο, για να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα οριστικής επίλυσης του κυπριακού προβλήματος.

Από την άλλη, ωστόσο, η επιστροφή στο τραπέζι του διαλόγου, μετά την αποκάλυψη της τ/κ πολιτικής και της τουρκικής στρατηγικής εμπεριέχει ανάλογους αν όχι και μεγαλύτερους κινδύνους, δεδομένου ότι οι συζητήσεις καθίστανται τελικά ατέρμονες και κυρίως αντιπαραγωγικές ως προς τον στόχο περαιτέρω συγκλίσεων. Και αν από τη μία κάποιοι ερμηνεύουν, ενδεχομένως ορθά, ότι τελικά το ρίσκο που πήρε ο Πρόεδρος με την απόφαση του δείπνου για τη διάσκεψη της Γενεύης τού βγήκε, γιατί εξέθεσε την Τουρκία, η οποία οδηγήθηκε σε άλλες ατραπούς ανατροπής της διαδικασίας, από την άλλη η απόφαση της πρώτης Φεβρουαρίου για συνέχιση της διάσκεψης αρχές Μαρτίου (που τελικά έγινε τρίτο δεκαήμερο Μαρτίου) δεν μπορεί παρά να κριθεί ως βεβιασμένη.

Και λέγεται τούτο, καθότι προ της απόφασης αυτής θα έπρεπε η ε/κ πλευρά να είχε διαγνώσει τις τουρκικές προθέσεις και την έλλειψη (επί του παρόντος λένε κάποιοι) βούλησης για να κάνει έστω και κάποια μικρά βήματα υποχωρήσεων. Αξίζει, ωστόσο, να επισημανθεί ότι ενδεχόμενο μη συνέχισης της διάσκεψης θα άφηνε μεγάλο περιθώριο στην τουρκική και τ/κ πλευρά να αλλάξουν τους κανόνες του παιχνιδιού χωρίς να έχουν στα πόδια τους τη διεθνή κοινότητα (βλ. ΕΕ) παρά μόνο τον Ειδικό Σύμβουλο του Γ.Γ του ΟΗΕ Έσπεν Μπαρθ Έιντε, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω έχει αποδειχθεί, ξανά, επιρρεπής και ευκολόπιστος από τις τουρκικές απαράδεκτες θέσεις.