ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΟΝ ΚΡΟΤΑΦΟ, ΑΠΕΙΛΗ ΠΡΟΣΑΡΤΗΣΗΣ, ΠΟΛΙΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΕΠΟΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Πώς ο ερασιτεχνισμός και η απροετοιμασία του Προέδρου οδήγησαν στο κούρεμα καταθέσεων και πώς καταλήξαμε στον «ωφέλιμο και όχι στον αρεστό». Και πάλιν θα επικαλεσθούν οδυνηρές λύσεις, οι οποίες όμως, χάρις στη «γενναιότητα» του Προέδρου, απέτρεψαν τα χειρότερα

Οι Σειρήνες του Φόβου μεταλλάχθηκαν σε Κίρκη, αλλά επανέρχονται και πάλιν στην καλλιέργεια τρόμου

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η ανανική πλατφόρμα ξαναγράφουν σενάρια Γιούρογκρουπ 2013, επί των οποίων θα επιβάλουν τη λύση που προκρίνουν στον λαό. Θα ανασύρουν και πάλιν πιστόλια στον κρόταφο, θα επικαλεσθούν αδήριτες ανάγκες, θα πουν στον λαό πως, προ του κινδύνου να προσαρτηθούν τα κατεχόμενα στην Τουρκία, ο Πρόεδρος προτίμησε να είναι «ωφέλιμος παρά αρεστός», και να αποδεχθεί λύση η οποία θα είναι προτιμοτέρα της προσάρτησης, ώστε να πείσουν τον λαό ότι προ της «τελείας καταστροφής» της απώλειας κυπριακού εδάφους, έγινε αποδεκτή μία λύση, ναι μεν οδυνηρή, η οποία όμως μπορεί να λειτουργήσει και να αποτρέψει τα οποιαδήποτε καταστροφικά τετελεσμένα της Τουρκίας.

Επαναφέρουμε στη μνήμη, όσων ξεχνούν, τι έλεγε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης σε ομιλία του στις 28.2.2013, κατά την τελετή εγκατάστασής του ως Προέδρου της Δημοκρατίας: «Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Δεν θεωρούμε ότι αποτελούν στοιχεία αλληλεγγύης από την Ευρώπη και δεν θα γίνουν αποδεκτές οι όποιες αναφορές περί κουρέματος καταθέσεων, ή του δημόσιου χρέους. Ανάλογο θέμα δεν προσφέρεται ούτε προς συζήτηση».

Τι έπραξε; Μέσα σε ελάχιστες μέρες αναίρεσε όσα δεσμεύθηκε. Πήγε στο Γιούρογκρουπ και αποδέχθηκε κούρεμα καταθέσεων. Επέστρεψε και τι είπε στο διάγγελμά του τον Μάρτιο του 2013, στον λαό;

Υπενθυμίζουμε ότι στο διάγγελμά του, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, είχε επικαλεσθεί τον κίνδυνο πλήρους κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος και τη χρεοκοπία της Κύπρου, ως επιχείρημα για την αποδοχή του κουρέματος των καταθέσεων. Υποστήριξε: «Η επιδείνωση της κατάστασης καθιστούσε αναγκαία τη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ. Σε αντίθετη περίπτωση, θα οδηγούμασταν στη χρεοκοπία. Έπρεπε να επιτύχουμε τη σωτηρία της πατρίδας μας μέσα από τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Βρεθήκαμε μία ανάσα πριν από την κατάρρευση... Ήταν μία συμφωνία οδυνηρή, αλλά υπό τις περιστάσεις η καλύτερη».

Επανερχόμαστε στο σήμερα. Τι έλεγε στη διακαναλική συνέντευξή του και σε άλλες δηλώσεις του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης; Δεσμευόταν ότι δεν θα αποδεχθεί καθορισμό σύγκλησης πολυμερούς διάσκεψης, εάν δεν υπάρξει σύγκλιση στα κριτήρια του εδαφικού και κατάθεση χάρτη στο εδαφικό. Τι πήγε και συμφώνησε στο δείπνο της Παρασκευής; Καθορισμό ημερομηνίας πενταμερούς, χωρίς να διασφαλίσει συμφωνία για τα κριτήρια και χωρίς κατάθεση χάρτη. Και πώς δικαιολόγησε στο διάγγελμά του την υπαναχώρησή του; Ισχυρίστηκε πως απέτρεψε το αδιέξοδο και πως αποφάσισε, υπό την απειλή προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία και πολιτογράφησης 26.500 εποίκων, να κάνει δεύτερες σκέψεις.

Όσοι από εμάς διερωτηθήκαμε τότε, τον Μάρτιο του 2013, «τι θα πράξει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εάν ευρεθεί και στο Κυπριακό με το πιστόλι στον κρόταφο; Θα υπογράψει λύση απαράδεκτη και θνησιγενή;» δικαιωθήκαμε. Αυτό θα πράξει ο Πρόεδρος. Θα επικαλεσθεί και πάλιν πιστόλι στον κρόταφο, ή μαχαίρι στον λαιμό, θα ισχυριστεί ότι έδωσε γενναία μάχη, αλλά προ του μεγάλου εθνικού κινδύνου, η Τουρκία να προχωρήσει στην προσάρτηση των κατεχομένων, προτίμησε να αποδεχθεί οδυνηρή μεν λύση, αλλά σωτήρια, προκειμένου να αποφευχθεί το βέβαιο ενδεχόμενο να προσαρτηθούν τα κατεχόμενα στην Τουρκία και να αποκτήσει η Τουρκία σύνορο στην Κύπρο.

Ένα σενάριο τύπου κουρέματος των καταθέσεων, το ίδιο, ή παραπλήσιο, είναι πολύ βολικό για όσα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προετοιμάζει για το Κυπριακό.

Σειρήνες του Φόβου και Κίρκη

Μέχρι πρόσφατα, ο Νίκος Αναστασιάδης φαινόταν να έχει κατανοήσει ένα σημαντικό στοιχείο. Ότι ο εκβιασμός, η φραστική τρομοκρατία, η επίκληση χειρότερων δεινών, εάν δεν προκύψει λύση, στοιχεία που χρησιμοποίησαν κατά κόρον ο ίδιος και οι συνεργάτες του, στη διάρκεια του δημοψηφίσματος του 2004, όχι μόνο δεν εκφόβισαν και δεν επηρέασαν τον λαό, αλλά, αντίθετα, απέβησαν μπούμερανγκ για τον Αναστασιάδη και όσους αποτόλμησαν εκείνη την τακτική. Με γνώση, λοιπόν, πως ούτε και σήμερα θα επετύγχανε εκείνη η τακτική εκφοβισμού, ο Πρόεδρος και οι προπαγανδιστές του στρατοπέδου της τουρκικής λύσης χάραξαν εντελώς διαφορετική τακτική.

Αντί να γίνουν Σειρήνες του Φόβου, μεταλλάχθηκαν σε Κίρκη. Απεδύθησαν σε μία εκστρατεία ωραιοποίησης της λύσης, μιλούσαν για επανένωση, για επιστροφή προσφύγων, για απαλλαγή από τα τουρκικά στρατεύματα και τουρκικές εγγυήσεις, για μετατροπή της Κύπρου σε Γη της Επαγγελίας, για μετατροπή της σε Χονγκ Κονγκ της Μεσογείου και γενικά για την ευτυχέστερη περίοδο που θα βίωνε ο κυπριακός Ελληνισμός.

Η Κίρκη φαινόταν να έπειθε τον λαό, αν και οι αδιάλλακτες και νεοθωμανικές εξάρσεις του Ερντογάν και η απομυθοποίηση του Ακιντζί σκίαζαν κάποτε το χαζοχαρούμενο τοπίο. Αυτά ώς το Μον Πελεράν 2. Το ναυάγιο, εκεί, ανέστρεψε το κλίμα και ο λαός πίστευσε πλέον πως η λύση απομακρύνεται. Αυτή η αναστροφή προκάλεσε πανικό στον Έιντε και στο ανανικό στρατόπεδο, και εφευρέθη το δείπνο προκειμένου να αναθερμανθεί η πίστη και η αισιοδοξία του κόσμου. Παράλληλα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης μεταλλάχθηκε ξανά σε Σειρήνα του Φόβου, και προκειμένου να δικαιολογήσει την ασυνέπεια και την ανακολουθία του, επανήλθε στην εκβιαστική τακτική, προειδοποιώντας τον λαό πως, εάν δεν επιτευχθεί λύση, θα υπάρξει προσάρτηση και πολιτογράφηση 26.500 εποίκων.

Ακριβώς κάτω από αυτόν τον εκβιασμό θα κληθεί να αποφασίσει ο λαός, εάν τελικά υπάρξει λύση.

Όπως το 2013 ο λαός υποχρεώθηκε να αποδεχθεί το κούρεμα, υπό την απειλή πως εάν ο Πρόεδρος δεν το αποδεχόταν, θα ακολουθούσε η κατάρρευση της οικονομίας και η χρεοκοπία, σήμερα ο λαός θα κληθεί να αποφασίσει υπό τον εκβιασμό: Προσάρτηση και κατακλυσμός εποίκων, ή μόνιμη παρουσία Αττίλα και μόνιμη προσφυγοποίηση. Βεβαίως, η προσάρτηση έχει ήδη γίνει, οι έποικοι κρυφά ή φανερά θα έρχονται και με τη λύση, και τουρκικός στρατός και τουρκικές εγγυήσεις θα υπάρχουν και μετά τη λύση.

«Φύγετε από την Κύπρο, εάν δεν υπάρξει λύση»

Όμως η πραγματικότητα είναι ότι ο λαός θα κληθεί να αποφασίσει μέσα σε ένα κλίμα φόβου, εκβιαστικής τρομοκρατίας και μίας συνεχούς προπαγάνδας, πως μετά τη μη λύση, η καταστροφή. Ήδη ακούμε ότι στελέχη του ΔΗΣΥ εκφοβίζουν πολίτες, λέγοντάς τους πως «αν ακούσετε πως δεν υπήρξε λύση, φύγετε από την Κύπρο».
Κάτω από συνθήκες τρόμου, όμως, μπορεί να αποφασίσει ελεύθερα και σωστά ο λαός; Θα ενδώσει, ή θα απαντήσει στους εκβιαστές όπως απάντησε το 2004;