ΠΑΙΖΕΙ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΑΚΙΝΤΖΙ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΝΙΚΩΝ

Φλερτάρει και με τη φουστανέλα και με το φέσι. Ηρωοποιεί τον Ακιντζί και εν συνεχεία τον αποδομεί. Απορρίπτει τον Νικόλα και επιδιώκει να εισπράξει το μπράβο του. Παραμένει ανανικός, αλλά άρχισε να εξοργίζει τους ανανικούς

Τελικά συμφώνησε με τον Ακιντζί για κοινές θέσεις στον Μπαν Κι Μουν και υπαναχώρησε για τον... φόβο των απορριπτικών;

Το δίλημμα του Νίκου Αναστασιάδη είναι ένα: Φουστανέλα, ή φέσι; Να τα φέρει «ούλλα πούκουππα» και συνεργούσης και της τουρκικής αδιαλλαξίας, να ανατινάξει όσα οι ψευδαισθήσεις του δημιούργησαν, στα τέσσερα σχεδόν χρόνια που χειρίζεται το εθνικό θέμα; Ή να αρμενίσει με βάρκα την ελπίδα στο σκοτεινό πέλαγος, πατώντας μέσα στις νάρκες που θα σπείρει η λύση που διαπραγματεύεται και που δεν έχει άλλη κατάληξη, παρά την κατάρρευση της συμφωνίας, και απ' εκεί και πέρα την τουρκοποίηση της Κύπρου;

Η «Σημερινή» του πρόσφερε διέξοδο: Τον κάλεσε -τον προκάλεσε καλύτερα- εφόσον πραγματικά πιστεύει σε όσα λέγει, ότι η λύση θα επανενώνει την Κύπρο, θα διασφαλίζει τις βασικές ελευθερίες, θα διώξει τα τουρκικά στρατεύματα και τους εποίκους, δεν θα φέρει χειρότερες τουρκικές εγγυήσεις, θα τερματίσει τον εποικισμό και άλλα πολλά που διατείνεται, τότε να πάει αμέσως και να ζητήσει από τον Μουσταφά Ακιντζί να υπογράψουν τη λύση.

Ο Πρόεδρος όμως δεν τολμά. Επιμένει να σχοινοβατεί και να μαδά τη μαργαρίτα. Και ενώ έχει καταστεί δέσμιος και όμηρος των διακηρύξεων, των δηλώσεων και των υποσχέσεών του, ότι η Κύπρος θα καταστεί Γη της Επαγγελίας μετά τη λύση, αρνείται να υπογράψει. Και συνεχίζει να παρατραβά τον διάλογο, και παρατραβώντας τον διάλογο να βοηθά στην παγίωση των τετελεσμένων και στην ολοκλήρωση της προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία.

Τελικά, ξέρει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης τι πράττει και πώς αντιμετωπίζει τις πραγματικότητες; Αμφιβάλλουμε. Απλώς παίζει με τον χρόνο, μέχρι να αποφασίσει. Και παίζοντας με τον χρόνο, φλερτάρει πότε με τη... φουστανέλα και πότε με το φέσι. Και ενώ έχει χάσει πλέον οριστικά τους «απορριπτικούς», άρχισε να εξοργίζει και τους ανανικούς. Είναι ενδεικτικό το άρθρο του Μιχάλη Παπαπέτρου, ο οποίος κατηγορεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι έχει αποδομήσει τον Μουσταφά Ακιντζί, προκειμένου να εισπράξει ένα μπράβο από τον Νικόλα Παπαδόπουλο. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η αρθρογραφία του «Πολίτη».

Ο Ακιντζί και ο «θρίαμβος»

Οι πολιτικές περιηγήσεις του Προέδρου Αναστασιάδη δεν έχουν ούτε νόημα, ούτε δείχνουν πολιτικό ο οποίος πιστεύει σε αυτά που κάνει. Αφού ηρωοποίησε τον Ακιντζί, αφού μοιράστηκε μαζί του «κοινά οράματα», αφού έκοψε βόλτες μαζί του στα σοκάκια της Λευκωσίας και τον προέβαλε στους Ελληνοκυπρίους ως τον άνθρωπο με τον οποίο μπορεί να βρει λύση, ξαφνικά «του έκοψε τα πόδια», στην τριμερή της Νέας Υόρκης. Γιατί, τελικά, τι επέτυχε ο Νίκος Αναστασιάδης με όσα ο «περίγυρός του», δηλαδή ο ίδιος, καταμαρτύρησε κατά του ινδάλματός του;

Παρουσίασε τον Ακιντζί ως όργανο της Τουρκίας ενεργούντα κατ’ εντολήν της Άγκυρας, ο οποίος μετέβη στη Νέα Υόρκη με στόχο να επιτύχει χρονοδιαγράμματα, επιδιαιτησία, οδικό χάρτη και πενταμερή. Τον αποδόμησε, δηλαδή, πλήρως. Και ενώ ο Γιώργος Λιλλήκας έγκαιρα ζητούσε από την Κυβέρνηση να αποδομήσει τον Ακιντζί, δεχόμενος τις βολές της Κυβέρνησης, τώρα ο ίδιος ο Πρόεδρος αποδομεί τον κατοχικό ηγέτη.

Είναι έτσι, όμως, τα πράγματα; Είναι αλήθεια όσα αποδίδει στον Ακιντζί ο Νίκος Αναστασιάδης και πράγματι επετύχαμε ένα «θρίαμβο» στη Νέα Υόρκη;

Μάλλον όχι. Διότι χρονοδιαγράμματα υπάρχουν και τα διαλαλεί ο Πρόεδρος. Λύση εντός του 2016. Ο Ακιντζί δηλώνει πως ο Αναστασιάδης συμφώνησε σε όλα και για το κοινό μήνυμα το οποίο θα μετέφεραν στον Μπαν Κι Μουν, αλλά υπαναχώρησε φοβούμενος την αντίδραση της αντιπολίτευσης και κυρίως του Εθνικού Συμβουλίου. Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι οι δύο ηγέτες, οι οποίοι εδώ και καιρό εγνώριζαν ότι θα συναντούσαν τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, δεν συζήτησαν τι το κοινό θα μετέφεραν και πως, τελικά, ο καθένας επέλεξε να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο.

Αλλά και ο Έιντε, όπως αποκάλυψε η «Σημερινή», είχε ενημερώσει στενούς συνεργάτες του Προέδρου της Κομισιόν, ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε αποδεχθεί την πραγματοποίηση πενταμερούς. Τι συμβαίνει; Τελικά, την τελευταία στιγμή αποφάσισε να υπαναχωρήσει και να παίξει τον μάγκα και τον απορριπτικό, για να ικανοποιήσει την αντιπολίτευση και να λάβει τα συγχαρητήριά της;

Τα παιγνίδια φτάνουν στο τέλος

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εδώ και καιρό, βρίσκεται κάτω από την ασφυκτική πίεση και της αντιπολίτευσης, αλλά και των απαράδεκτων θέσεων που καταθέτει ο Μουσταφά Ακιντζί. Φαίνεται ότι άρχισε να αντιλαμβάνεται σε ποιον καταστροφικό δρόμο οδεύει, και πως δεν θα μπορέσει να πείσει τον κυπριακό Ελληνισμό να εγκρίνει μία λύση γεμάτη αμφισημίες, κενά, επικίνδυνες παραχωρήσεις, πολύ χειρότερη και από εκείνη του σχεδίου Ανάν. Και αποφάσισε να θυσιάσει -προσωρινά(;)- τον Ακιντζί, χάριν του Νικόλα, του Σιζόπουλου, του Λιλλήκα, της Ελένης και του Περδίκη. Αλλά την ίδια στιγμή επέτυχε να τους εκθέσει, και να δείξει στον λαό ότι αδίκως τον επέκριναν εκ των προτέρων, ότι θα δεχόταν χρονοδιαγράμματα, επιδιαιτησίες, πενταμερείς και οδικούς χάρτες. Εδώ καρπούται ένα μικρό «συν».

Ελίσσεται τον τελευταίο καιρό ο Πρόεδρος, ή μάλλον παίζει τα παιγνίδια του, μεταξύ Ακιντζί, απορριπτικής αντιπολίτευσης και ανανικής συμπολίτευσης. Παίζει, διότι ακόμη δεν είναι βέβαιος πού θα οδηγήσει και πού θα καταλήξει το παιγνίδι. Αλλά παίζοντας με τρεις, δεν μπορείς στο τέλος να τους εμπαίζεις όλους.

Το βέβαιο είναι πως τα παιγνίδια φθάνουν στο τέλος. The game is over. Kαι ο Πρόεδρος θα κληθεί να πληρώσει τον λογαριασμό, όπως τον προειδοποίησε ο Έιντε. Αν δεν εκπληρώσει όσα υποσχέθηκε στους ξένους, σε αυτούς θα πληρώσει τον λογαριασμό. Και μαζί του θα πληρώσει πολύ ακριβό τίμημα ο κυπριακός λαός. Αν πάλιν εκπληρώσει τις δεσμεύσεις του στους ξένους, θα καταστρέψει τον τόπο.

Θα τον βοηθήσουμε εκ νέου: Η προδιαγραφόμενη λύση και η βέβαιη κατάρρευσή της δεν συνιστούν διαχειρίσιμη κατάσταση. Η μη αποδοχή της θα προκαλέσει τεράστια προβλήματα και δεν θα είναι ανώδυνη για την εθνική υπόθεση. Αλλά η κατάσταση θα είναι διαχειρίσιμη. Η κακή λύση συνιστά καταστροφή. Η μη λύση θα τραυματίσει καίρια την κυπριακή υπόθεση, αλλά με σωστή διαχείριση, εθνική ομοψυχία και στη βάση ενός έγκαιρα επεξεργασμένου, μελετημένου σχεδίου Β, μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα.

Ο Πρόεδρος καλείται να ζητήσει τώρα άμεση σύγκληση διεθνούς διάσκεψης. Να απαιτήσει από την Τουρκία να καταθέσει τις θέσεις της στα θέματα ασφάλειας. Αν η Τουρκία ανταποκριθεί επαρκώς, έχει καλώς. Εάν όχι, τότε θα έχει να αντιμετωπίσει τη διεθνή κοινότητα, σε όσα πράξει. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη...