ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΗΔΗ ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΕΝΤΑΣΗΣ

Όσο εντατικές θα είναι οι διαπραγματεύσεις, άλλο τόσο και περισσότερο εντατικές θα είναι οι επικρίσεις που έρχονται ομοβροντία όχι από ένα, όχι από δύο, όχι από τρία… αλλά από έξι κόμματα

Για το τέλος του 2016 θα μιλάνε πια μόνο ο κ. Έιντε και όσοι περιμένουν τον… Αϊ-Βασίλη! Ακόμα και τα πηγαδάκια των «αισιόδοξων» έχουν πια μπει στο 2017. Ακούσαμε τελευταία να μιλούν για «πιθανές εξελίξεις τον Ιανουάριο»…

Η «εκστρατεία Αναστασιάδη» στη Νέα Υόρκη ολοκληρώνεται. Αντίθετα απ' ό,τι πολλοί διακήρυτταν, περίμεναν ή φοβόντουσαν, τελικά δεν προέκυψε κάτι θεαματικό. Πάντως το «ορόσημο» του τέλους του έτους που ακούγαμε συνέχεια, φαίνεται τώρα να εξανεμίζεται. Για το τέλος του 2016 θα μιλάνε πια μόνο ο κ. Έιντε και όσοι περιμένουν τον… Αϊ-Βασίλη! Ακόμα και τα πηγαδάκια των «αισιόδοξων» έχουν πια μπει στο 2017. Ακούσαμε τελευταία να μιλούν για «πιθανές εξελίξεις τον Ιανουάριο»…

Υπό το «φως» της Νέας Υόρκης

Από τη μια πλευρά σπεύδουν τώρα να πουν ότι διαψεύστηκαν όλοι εκείνοι που για εβδομάδες κινδυνολογούσαν ότι στη Νέα Υόρκη θα υπάρξει κάποια «ενδιάμεση συμφωνία» ή ότι θα εξωθήσουν την ελληνική πλευρά σε πενταμερή ή ακόμα ότι θα έμπαιναν χρονοδιαγράμματα. Αυτό σημείωσε σε δηλώσεις του ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου.

Από την άλλη πλευρά όμως, οι αντιδράσεις δεν έχουν κοπάσει. Κατακρίνουν τον Πρόεδρο Αναστασιάδη ότι στην ομιλία του στη Γενική Συνέλευση «χάιδευε”» την Τουρκία και ότι απέφυγε να τη θέσει καθαρά μπροστά στις ευθύνες της, αφού οι Τούρκοι δεν συζητούν καν εδαφικές παραχωρήσεις, ενώ παίζουν και κρυφτό για το καυτό θέμα των εγγυήσεων.

Πάντως, η συνάντηση των ηγετών των δυο εγγυητριών δυνάμεων, του Πρωθυπουργού Τσίπρα και του Προέδρου Ερντογάν, όπως περιγράφηκε έμοιαζε κυριολεκτικά με «διάλογο κωφών». Η ερμηνεία που έδωσαν, όσοι είναι σε θέση να γνωρίζουν κάτι παραπάνω, είναι ότι υπάρχουν δυο ενδεχόμενα. Είτε πως ο «Πρόεδρος-σουλτάνος» έχει ένα καλά προετοιμασμένο σχέδιο με μικροπράγματα που θα μπορεί να παρουσιάσει ως «παραχωρήσεις» και να στριμώξει την ελληνική πλευρά, και γι’αυτό τηρεί στάση σιωπής για να αιφνιδιάσει. Είτε ότι, όπως γινόταν μέχρι τώρα, η Τουρκία θεωρεί και πάλι ότι «λύση είναι περίπου αυτό που έχουμε, απλώς είναι καιρός να κάνουμε δυο κράτη σε ένα», και γι’ αυτό αποφεύγουν τώρα να πουν κάτι περισσότερο.

Δύσκολο να πεις πιο θα είναι χειρότερο, πάντως το πρώτο ενδεχόμενο θα είναι πιο επικίνδυνο. Στην περίπτωση εκείνη, η Τουρκία είτε θα παρουσιάσει θεαματικά τη γνωστή πρόταση για τις «ολόκληρες εγγυήσεις στο μισό», είτε ίσως και «κάτι περισσότερο», αλλά υπό όρους. Οι όροι αυτοί θα είναι, όπως μας έχει προϊδεάσει ο ίδιος ο Μ. Ακιντζί, ότι, αν είναι να συζητάμε για εγγυήσεις, δεν υπάρχει θέμα εδαφικού.

Το γεγονός, πάντως, είναι ότι ακόμα και στο πολυδιαφημισμένο σκηνικό της Νέας Υόρκης, ο Ταγίπ Ερντογάν δεν θεώρησε ότι έχει να πει κάτι που θα έλυνε, έστω και προσωρινά, το διαφαινόμενο αδιέξοδο της διαπραγμάτευσης. Από την άλλη, τι είπε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη γι’ αυτό το θέμα ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος παραμένει άγνωστο. Λιγότερο άγνωστο, όμως, είναι το τι θα μπορούσε να κάνει ο Τζο Μπάιντεν μέσα σε 3-4 βδομάδες που του απομένουν.

Συνέχεια… εντατικής

Επιστρέφοντας στη Λευκωσία, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θα συνεχίσει, όπως όλα δείχνουν, εντατικές συνομιλίες με τον Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος επίσης τον κατέκρινε για την ομιλία του στα Η.Ε., διότι, όπως είπε, έδωσε διαστρεβλωμένη εικόνα. Όσο εντατικές θα είναι όμως οι διαπραγματεύσεις, άλλο τόσο και περισσότερο εντατικές θα είναι οι επικρίσεις που έρχονται ομοβροντία όχι από ένα, όχι από δύο, όχι από τρία… αλλά από έξι κόμματα. Η μόνιμη απάντηση σε αυτή την ομοβροντία είναι ότι δεν μετρά ο αριθμός των κομμάτων που διαφωνούν κάθετα, αλλά ότι όλα μαζί εκπροσωπούν «κάτι περισσότερο από το ένα τρίτο», και ότι δύσκολα μπορεί κανείς ακόμα και να τα αθροίσει βάζοντας μαζί τους το ΕΛΑΜ.

Το πολιτικό κλίμα πάντως ήδη μπαίνει σε ρυθμούς έντασης. Είναι όμως άλλος ο λόγος. Οι δημοτικές εκλογές, που σχεδόν σίγουρα θα γίνουν προς το τέλος του χρόνου. Τον τόνο άνοιξαν ως συνήθως ο ΔΗΣΥ και η Λεμεσός. Αλλά σιγά-σιγά τις επόμενες μέρες και εβδομάδες θα ακολουθήσουν πολλά επεισόδια. Ένα άλλο ερώτημα που απευθύνεται στα πέντε από τα έξι κόμματα είναι, αν μπορεί να συμφωνήσουν ή να συντονιστούν και σε κάτι άλλο εκτός από το Κυπριακό.

Για να είχαν αποτέλεσμα, παρατηρούσε γνωστό στέλεχος ενός από τα μικρότερα, θα έπρεπε να είχαν και κοινή δράση και παρέμβαση σε άλλα θέματα πολιτικής. Όπου μάλιστα η συνεργασία τους θα τους έδινε και βάρος από τα αποτελέσματα που θα είχαν άμεσα και όχι σε μια «προοπτική μέλλοντος», όπως συμβαίνει για το Κυπριακό.

Τρία πιάτα στο τραπέζι της στρατηγικής

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που από καιρό θεωρούσαν ότι μια καλή «πρόβα τζενεράλε» θα ήταν οι δημοτικές εκλογές. Αυτό όμως ακούγεται και σαν εισαγωγή στο πλούσιο σε εξελίξεις σκηνικό των δημοτικών εκλογών που τώρα ανοίγει. Εκτός από μερικές δεκάδες διεκδικούμενους δήμους και τον κόσμο να μη δίνει και ιδιαίτερη σημασία, οι φετινές δημοτικές εκλογές είναι το πεδίο όπου ξεδιπλώνονται κάποιες συγκεκριμένες αλλά ανομολόγητες κομματικές στρατηγικές. Τρεις είναι οι στρατηγικές που διακρίνονται και είναι περισσότερο στρατηγικές για τις Προεδρικές που θα έρθουν, παρά στρατηγικές για τις Δημοτικές τις ίδιες.

Από τη μια, η στρατηγική του Προέδρου του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλου είναι προφανώς να συσπειρώσει και να βάλει μαζί τον «ενδιάμεσο χώρο». Ο ηγέτης του μεγαλύτερου από τους «5» θεωρεί ότι οι δημοτικές εκλογές θα ήταν το πεδίο όπου μπορεί να εκφραστεί μια κοινή στάση του «ενδιάμεσου», αλλά και να καταγραφεί η δύναμή του σαν τρίτου πόλου και, κατά πολλούς, μεγαλύτερου πόλου αυτή τη στιγμή.

Μια δεύτερη στρατηγική είναι εκείνη του ΑΚΕΛ. Αντιμετωπίζοντας χίλια μύρια προβλήματα, βρίσκεται και πάλι στη γωνία με τα απίστευτα που αποκαλύπτει η «διαμάχη Χριστόφια-Μιλτή», ενώ προσπαθεί είτε να αναστηλωθεί μετά το τεράστιο στραπάτσο των Βουλευτικών ή τουλάχιστον να μη συνεχίσει την κατρακύλα που ξεκίνησε. Για τον σκοπό αυτό θέλει να γράψει καθαρά ότι εκτός από το Κυπριακό, σε όλα τα άλλα ζητήματα είναι «η σημαία» της αντιπολίτευσης και η πραγματική δύναμη που «μπορεί να αντισταθεί στην καταστροφή που φέρνει η Δεξιά».

Τέλος, μια τρίτη στρατηγική είναι εκείνη του ΔΗΣΥ, ο οποίος προσπαθεί ταυτόχρονα να δείξει ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ως αντίπαλο δέος ο «ενδιάμεσος» και ότι είναι «λόγια του αέρα», αλλά και να ξεκινήσει κινήσεις διεύρυνσης και συνεργασιών, για να διαψεύσει ότι μετά τις Βουλευτικές βρίσκεται σε απομόνωση.

Με φόντο το 2018

Κοινό σημείο και των τριών είναι ότι στην πραγματικότητα στοχεύουν τις προεδρικές εκλογές. Αν και σε συζητήσεις που κάνουν στελέχη του «ενδιάμεσου» συχνά ακούγεται και ως άμεσος στόχος ένα ενδεχόμενο δημοψήφισμα, ιδίως αν, όπως ισχυρίζονται αρκετοί, «το δημοψήφισμα θα έρθει γρήγορα και σαν έκπληξη». Δεύτερο κοινό στοιχείο τους είναι ότι και οι τρεις αυτές στρατηγικές έχουν τεράστιες δυσκολίες και εμπόδια.

Για τη στρατηγική του ενδιάμεσου, το ΔΗΚΟ έδωσε ήδη σαφή δείγματα γραφής και μπήκε μπροστά για να σύρει τον χορό. Οι προγραμματικές εξαγγελίες ότι, πρώτον, δεν ψηφίζει ξανά νομοσχέδια της «αμαρτωλής» Κυβέρνησης και, δεύτερο, ούτε ταυτίζεται με το ΑΚΕΛ το οποίο έγινε «ουρά» αυτής της Κυβέρνησης στο Κυπριακό, έδωσαν τον τόνο.

Η ΕΔΕΚ μπήκε αμέσως στον χορό και ακολουθεί το ΔΗΚΟ με μια συνέπεια που δεν είχαμε δει ξανά. Κάποιοι συνδέουν αυτή την αμεσότητα και με τα εσωτερικά προβλήματα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει η ηγεσία της. Το γεγονός είναι, πάντως, ότι περισσότερο απ' ό,τι στο παρελθόν, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ δίνουν μια εικόνα ενότητας. Κακές και δυσαρεστημένες γλώσσες από την πλευρά της Πινδάρου έλεγαν ότι «πάνε να γίνουν σιαμαία»…

Αν όμως έχει αυτή την καθαρότητα και αμεσότητα η κίνηση του Νικόλα, ταυτόχρονα δεν βρήκε εξίσου ενθουσιώδη ανταπόκριση στους άλλους τρεις. Η «Αλληλεγγύη», πάντα στην ίδια τροχιά για το Κυπριακό, σε άλλα ζητήματα έκανε πρόσφατα κινήσεις αυτονόμησης. Με καθαρές μάλιστα δηλώσεις και αντιρρήσεις της Προέδρου της γι’αυτό που αποκαλείται «ενδιάμεσος». Οι Οικολόγοι, πέραν από διακηρύξεις, εξακολουθούν να κινούνται ως «ελεύθεροι σκοπευτές». Ενώ στη Συμμαχία του Γ. Λιλλήκα με αρκετά μελετημένες κινήσεις εμφανίζονται προσεκτικοί έως και επιφυλακτικοί.

Κάποιοι «προεδρολόγοι» σπεύδουν να πουν ότι το «σχέδιο Νικόλα», που το μεταφράζουν σε δική του προεδρική υποψηφιότητα, «δεν μπορεί να συγκινήσει την Ελένη Θεοχάρους», αφού η ίδια θεωρεί ως δεδομένη τη δική της υποψηφιότητα το 2018, ενώ με κάπως ανάλογο τρόπο αντιδρά και ο Γιώργος Λιλλήκας, που πάντα θεωρεί ότι έχει «προβάδισμα» έναντι και των δυο.

Κλειστές λύσεις στους μεγάλους δήμους

Θα έλεγε κάποιος ότι ο ηγέτης του ΔΗΚΟ θα μπορούσε να κινηθεί στη σκακιέρα των δημαρχιών, στήνοντας τώρα το σχήμα του «ενδιάμεσου». Δηλαδή, να εμφανιστούν στους περισσότερους δήμους οι δυνάμεις του «ενδιάμεσου» με κοινούς υποψηφίους απέναντι σε εκείνους του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο εύκολα. Κατ’ αρχάς στην πρωτεύουσα αποκλείεται εξ ορισμού μια τέτοια σκέψη, αφού το ΔΗΚΟ θα βρεθεί θέλοντας και μη μαζί με τον ΔΗΣΥ στην υποψηφιότητα του Δημάρχου που επαναδιεκδικεί. Ούτε λόγος να κάνει κάτι διαφορετικό από τον Κ. Γιωρκάτζη, ο οποίος θεωρητικά τουλάχιστον πιστώνεται στον ΔΗΣΥ.

Αλλά και στη Λεμεσό, που λογικά προσφέρεται ως προβεβλημένος δήμος, τα δεδομένα που διαμορφώνονται με το δίδυμο αντιπάλων «Χρίστου-Νικολαΐδη» δεν αφήνουν περιθώρια. Οι ιδιαίτερες μάλιστα συνθήκες της ΕΔΕΚ φαίνεται να σπρώχνουν πιεστικά σε «συμπόρευση» με το ΑΚΕΛ. Είναι ήδη γεγονός ότι στους δυο μεγάλους δήμους επαναλαμβάνεται το παλιό σκηνικό και ο «ενδιάμεσος» τη μια θα βρεθεί με τον έναν και την άλλη με τον άλλο «μεγάλο».

Στη Λάρνακα φρόντισε ο άλλοτε «πολιτικά κολλητός» του Νικόλα και του έβαλε τρικλοποδιά. Υποστηρίζοντας τον άλλοτε αντιδήμαρχο από τις τάξεις του ΔΗΚΟ, ο Αβέρωφ βάζει δύσκολα στον Νικόλα. Εξίσου πρόβλημα όμως μπαίνει και στην άλλη πρωτεύουσα επαρχίας, την Πάφο. Εκεί, ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπισθεί ο «εκρηκτικός» δήμαρχος του ΔΗΣΥ θα ήταν να συμπορευτούν όλοι οι άλλοι μαζί. Αλλά τότε δεν θα έχουμε «ενδιάμεσο», αλλά σχήμα «όλη η αντιπολίτευση».

Οι καράμπολες των «μεγάλων» και οι συμπληγάδες του «ενδιάμεσου»

Πού θα μπορούσε τότε να κάνει ο ηγέτης του ΔΗΚΟ τα εγκαίνια μιας στρατηγικής και κοινής δράσης του «ενδιάμεσου»; Μόνο σε ήσσονος σημασίας δημαρχίες ίσως. Πάντως και σε έναν άλλο μεγάλο και σημαντικό όπως ο Στρόβολος δήμο, τα πράγματα είναι και πάλι αρκετά δύσκολα. Μπορεί να φαίνεται ότι υπάρχει ευκαιρία, αφού ο Συναγερμός μάλλον διασπάται σε δυο υποψηφιότητες (δήμαρχος Σαββίδης, αντιδήμαρχος Παπαχαραλάμπους).

Αλλά για να κάνει παιχνίδι το ΔΗΚΟ, είτε θα χρειαζόταν τη στήριξη όλου του «ενδιάμεσου» και δεν φαίνεται να την έχει, ενώ και αν έψαχνε τη στήριξη του ΑΚΕΛ μάλλον σαν δεύτερη λύση, δεν την έχει, αφού στην Εζεκία Παπαϊωάννου προετοιμάζουν δικό τους υποψήφιο. Εκτός μεγάλης εκπλήξεως.

Στον Στρόβολο ήδη θεωρείται περίπου βέβαιο ότι η «Αλληλεγγύη» θα στηρίξει Α. Παπαχαραλάμπους. Ενώ ο αντιδήμαρχος που παρουσιάζεται ως ανεξάρτητος από το κόμμα του (το οποίο στηρίζει ξανά τον δήμαρχο) και ως πρόταση ανανέωσης, φέρεται να έχει ισχυρά ερείσματα και στις άλλες δυνάμεις του «ενδιάμεσου». Μέχρι στιγμής δεν φαίνεται ούτε οι Οικολόγοι ούτε και η Συμμαχία να είναι έτοιμοι να συνταχθούν με τον υποψήφιο του ΔΗΚΟ.

Ενώ και το ΕΛΑΜ, που αποφεύγουν να το αναφέρουν, μπορεί και σε αυτή και σε άλλες περιπτώσεις να παίξει τον ρόλο του. Δεν αποκλείεται τελικά στον Στρόβολο να αναδειχτεί μια «κούρσα για δυο», με πρωταγωνιστές τους δυο προερχόμενους από τον ΔΗΣΥ και με τον αντιδήμαρχο Α. Παπαχαραλάμπους να περιμένει οφέλη όχι μόνο από τους «μικρούς», αλλά και από υπολογίσιμες δυνάμεις που σε τέτοιες περιπτώσεις αντιδρούν στις «κομματικές λύσεις».

Εν ολίγοις, μάλλον «άνθραξ ο θησαυρός» για το ΔΗΚΟ, που φαίνεται να είναι ήδη «κλειδωμένο» με συγκεκριμένο υποψήφιο, που προαποφασίστηκε από τον καιρό των Βουλευτικών.

Πρόσθετες παγίδες για τη στρατηγική «ενδιάμεσου» κρύβει και το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ σε κάποιες περιπτώσεις, όπως η επαρχία Λεμεσού, για να πετύχει τον κεντρικό στόχο που είναι η πόλη-έμβλημα της Λεμεσού, είναι αποφασισμένο να «μοιράσει» περιφερειακούς δήμους σε ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ. Σε ένα τέτοιο σενάριο, το ΔΗΚΟ μπορεί να πάρει δημαρχίες, αλλά δεν θα καταφέρει να εμφανίσει την «αυτονομία» ενός τρίτου πόλου.

Το ΑΚΕΛ είναι εδώ

Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, αν σημειωθεί ότι ανάλογες κινήσεις κάνει το ΑΚΕΛ και στην επαρχία Λευκωσίας, όπου για να εξασφαλίσει μερικούς δήμους που θεωρεί «δικούς του», είναι έτοιμο για να κάνει παραχωρήσεις σε αριθμό άλλων περιφερειακών δήμων. Η στρατηγική του ΑΚΕΛ θα βρει δυσκολίες και στο επίπεδο της καταγραφής των κομματικών ποσοστών στα δημοτικά συμβούλια. Στην Εζεκία Παπαϊωάννου, ο στόχος δεν είναι βέβαια το εκλογικό ποσοστό του 2011, αλλά τουλάχιστον να ξεπεράσουν εκείνο το ιστορικό χαμηλό των Βουλευτικών.

Δεν θα είναι όμως και εύκολο, αν σκεφτεί κανείς ότι οι εκλογές θα γίνουν σχεδόν ταυτόχρονα με τις δικάσιμες της υπόθεσης «Μιλτής VS Χριστόφιας». Πέραν από τα ποσοστά και επειδή συνήθως οι Δημοτικές είναι θέμα πρώτων εντυπώσεων, το ΑΚΕΛ θα προσπαθήσει να μετατρέψει τις Δημοτικές σε «ντέρμπι Λεμεσού», με μεγάλο χαρτί τον Αντρέα Χρίστου. Θεωρούν όμως ότι μπορούν να κερδίσουν και τη Λάρνακα, και έτσι δεν θα φανεί καθόλου η αδυναμία στην πρωτεύουσα.

Μια πρώτη δύναμη με ακτινοβολία ή εσωστρέφεια;

Είναι καθαρό ότι τον πιο μεγάλο πονοκέφαλο δημοτικών εκλογών τον έχει μέχρι τώρα ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Στην Πινδάρου επιμένουν, όμως, ότι η εικόνα θα αλλάξει πολύ και πολλές φορές μέχρι τον Δεκέμβριο. Ποντάρουν στο γεγονός ότι μπορεί να τράβηξαν αρχικά όλα τα φώτα της δημοσιότητας και να πρόσφεραν ξανά «θέαμα», αλλά σιγά-σιγά θα μπουν στη μάχη και τα άλλα κόμματα, που «δεν είναι λίγα ούτε τα εσωτερικά τους ούτε και τα προβλήματα που έχουν μεταξύ τους».

Η «μάχη της πρωτεύουσας», που αναμένεται να κερδηθεί, μπορεί να περάσει και απαρατήρητη. Στην άλλη μεγάλη μάχη, αυτήν της Λεμεσού, ο ΔΗΣΥ θέλησε να δώσει διαπιστευτήρια «διεύρυνσης», υποστηρίζοντας έναν πολιτικό που κάθε άλλο μπορεί να θεωρηθεί ότι βρισκόταν με κανέναν τρόπο «κοντά του». Αν τυχόν, παρά την εντύπωση «φαβορί» που φέρει ο Α. Χρίστου, καταφέρει ο Ν. Νικολαΐδης, ξεπερνώντας και τους τριγμούς εντός του ΔΗΣΥ, να του αποσπάσει τον δήμο, αυτό θα ήταν για την Πινδάρου η «ολική νίκη» μπροστά στην οποία θα ωχριά ό,τι και αν συμβεί σε άλλους μικρούς δήμους ή και στα εκλογικά ποσοστά. Κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί και «μαγική κίνηση» για τον Αβέρωφ Νεοφύτου στην εκλογική σκακιέρα.

Αυτό όμως είναι ένα «αν». Κατά τα λοιπά, ελπίδες εναποθέτουν και στην εμβληματική μάχη της Πάφου. Αν καταφέρει εκεί για δεύτερη φορά ο Φαίδων να νικήσει «όλους τους άλλους», ο ΔΗΣΥ θα βρει μια πρόσθετη ανάσα. Επομένως, μεγάλος κίνδυνος διάψευσης στη Λεμεσό, σημαντική δυσκολία στη Λάρνακα, αναλόγως και τι θα αποφασίσει το ΔΗΚΟ για τον δικό του Αλέξη Μιχαηλίδη, αλλά και κίνδυνος στην Πάφο, η Πινδάρου φαίνεται να πατά σε αναμμένα κάρβουνα. Εξάλλου, συνειδητοποιούν ότι ο αριθμός των δημαρχιών που είχαν κερδίσει το 2011 ήταν «εξωπραγματικός».

Μέχρι τώρα κάποιοι λένε ότι έκανε «έξυπνες κινήσεις», ακόμα και σε περιφερειακούς δήμους της Λεμεσού και της Πάφου. Άλλοι τις ονομάζουν «πονηρές κινήσεις».

Είναι όμως σίγουρο ότι έχοντας ξεκινήσει με εικόνα εσωστρέφειας, ο Αβέρωφ Νεοφύτου πρέπει να βγάλει μερικούς «λαγούς» από την κάλπη του Δεκεμβρίου, αλλιώς θα έχει να αντιμετωπίσει μαζί και τις θύελλες που πήγαν να ξεσπάσουν μετά τις Βουλευτικές. Αν όμως καταφέρει και βγάλει τους «λαγούς», τότε θα μπορέσει να δώσει την εικόνα «ακτινοβολίας», που θα τη χρειαστεί σε περίπτωση που το Κυπριακό δεν αλλάξει τα δεδομένα των Προεδρικών του 2018.