ΤΟ ΑΚΕΛ ΕΠΑΥΣΕ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ

Το απολογητικό άρθρο του Άντρου Κυπριανού και η πραγματικότητα. Το ΑΚΕΛ κατέστη ο ενδοτικότερος πυλώνας στο εθνικό θέμα, εξελίχθη σε ουραγό της Δεξιάς, εφθάρη και διεφθάρη, ώστε δεν αποτελεί πλέον αριστερή πολιτική δύναμη, αλλά ψευδοαριστερά χωρίς όραμα και χωρίς μέλλον

Ο τόπος χρειάζεται άλλη Αριστερά, από αυτήν που εκπροσωπεί το ΑΚΕΛ

Συμφωνούμε με τον Άντρο Κυπριανού, ότι η Αριστερά αποτελεί αναγκαιότητα για τον τόπο. Αλλά εμείς θα μιλήσουμε για πραγματική Αριστερά. Όχι για ψευδοαριστερά και για έκτρωμα Αριστεράς, όπως κατήντησε το ΑΚΕΛ επί Δημήτρη Χριστόφια και, δυστυχώς, επί Άντρου Κυπριανού. Γιατί, αν έχουμε τέτοια Αριστερά όπως εμφανίζεται σήμερα ότι είναι το ΑΚΕΛ, τι τη θέλουμε τη Δεξιά;

Στο απολογητικό, περισσότερο, άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στη «Σημερινή» και σε άλλες εφημερίδες, ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ καταβάλλει μία φιλότιμη, αλλά συνάμα αγωνιώδη προσπάθεια, να ανυψώσει το καταρρακωμένο κύρος του κόμματος, ιδιαίτερα μετά το σοκ που προκάλεσε στη βάση των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ η αποκαλυπτική κατάθεση στο Δικαστήριο του Μιλτιάδη Νεοφύτου. Και επιχειρώντας να διαψεύσει το ολοένα ογκούμενο αίσθημα μέσα στον κόσμο του ΑΚΕΛ, αλλά και γενικότερα, ότι το ΑΚΕΛ έχει χρεοκοπήσει, αρκείται σε μία παράθεση για το τι έχει προσφέρει το ΑΚΕΛ στο παρελθόν στον τόπο, και τι μπορεί να προσφέρει κάτω από τις σημερινές συνθήκες.

Αλλά εάν το ΑΚΕΛ έχει χρεοκοπήσει, ή βρίσκεται καθ' οδόν προς την πολιτική χρεοκοπία, ή αν αποτελεί αναγκαιότητα για τον τόπο, δεν θα το κρίνουν οι διαπιστώσεις του Γ.Γ. του, ούτε κανενός άλλου, παρά τα γεγονότα, τα ποσοστά του και η αξιοπιστία που εκπέμπει πλέον προς τον λαό και κυρίως προς τους ψηφοφόρους του. Και δυστυχώς για τον Άντρο Κυπριανού, μετά την ανεύθυνη και ερασιτεχνική διακυβέρνηση του τόπου, την κάθετη πτώση των ποσοστών του κόμματος στις εκλογικές αναμετρήσεις και την εξουθενωτική, πλέον, απουσία αξιοπιστίας του μέσα στον λαό, το ΑΚΕΛ ούτε Αριστερά είναι, ούτε όραμα εκπέμπει. Αυτά δεν μπορεί να τα αρνηθεί ο Άντρος Κυπριανού. Και εξ αυτών, το λογικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι πράγματι το ΑΚΕΛ έχει χρεοκοπήσει σε πολιτικές, κύρος, αξιοπιστία και κομματική δύναμη.

Όταν προήλαυνε...

Κάποτε είχα πάρει μία συνέντευξη από τον Δημήτρη Χριστόφια, τότε Γ.Γ. του κόμματος. Ήταν την περίοδο κατά την οποία κατέρρεαν το ένα μετά το άλλο τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Και συνέπιπτε εκείνη η κατάρρευση με τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών στην Κύπρο. Ερώτησα τότε τον Χριστόφια, εάν ανέμενε συρρίκνωση της εκλογικής δύναμης του κόμματος, υπό το σοκ το οποίο διαχέετο τότε στο ΑΚΕΛ, από την κατάρρευση του κομμουνισμού. Ο Δημήτρης Χριστόφιας ήταν κάθετος στην πρόβλεψή του:

«Όχι μόνο το ΑΚΕΛ δεν θα υποστεί μείωση των ποσοστών του, αλλά θα προελάσει στις εκλογές. Σημείωσέ το, Κωστάκη, το ΑΚΕΛ θα προελάσει».

Και πράγματι, ο Χριστόφιας δικαιώθηκε. Το ΑΚΕΛ, προήλασε στις βουλευτικές εκλογές, αύξησε τα ποσοστά του και, αν δεν με απατά η μνήμη μου, ανεδείχθη σε πρώτη πολιτική δύναμη. Το ΑΚΕΛ ήταν τότε πόλος έλξης ακόμη και για κεντρώους πολιτικούς, οι οποίοι αναζητούσαν στέγη κάτω από τις «Νέες Δυνάμεις», αλλά και για κεντρώους πολίτες οι οποίοι είχαν απογοητευθεί από τις πολιτικές συμπεριφορές κομμάτων του κεντρώου χώρου και από τη στήριξη του ΔΗΚΟ στον Γλαύκο Κληρίδη να αναδειχθεί Πρόεδρος.

Ακολούθησε η ανάδειξη στην προεδρία της Βουλής του Δημήτρη Χριστόφια και αργότερα το μεγάλο άλμα, της ανάδειξης του ηγέτη του ΑΚΕΛ στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Πρώτη φορά στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας ένα κομμουνιστικό κόμμα ανελάμβανε τη διακυβέρνηση της χώρας και, μάλιστα, σε περίοδο που μόνο υπολείμματα και σταγονίδια κομμουνιστών υπήρχαν στην Ευρώπη.

Αλλά εκείνη η Προεδρία Χριστόφια, από ευλογία για την Αριστερά, κατέστη κατάρα για το ΑΚΕΛ. Ο βασιλιάς απέμεινε γυμνός. Το ΑΚΕΛ διακυβέρνησε τον τόπο ως να διακυβερνούσε το κόμμα, απέδειξε ότι δεν διέθετε ούτε τα στελέχη, ούτε τις εμπειρίες να κυβερνήσει, και η πάλαι ποτέ προέλαση μετατράπηκε σε πρωτοφανή και ταπεινωτική υποχώρηση.

Η εξουσία όχι μόνο απέβη κατάρα για το ΑΚΕΛ, αλλά και προκάλεσε τόση αλαζονεία, τόση αυθαιρεσία και τόση φαντασίωση, σε ηγεσία και μάζες, ώστε επακόλουθο αυτών των συμπτωμάτων ήταν να προελάσει η διαφθορά στο κόμμα, και το κύριο στοιχείο για το οποίο περηφανευόταν πάντα το ΑΚΕΛ, η ηθική, η εντιμότητα, το φωτοστέφανο που ονομάζετο «κόμμα εργαζομένων» να χαθούν διά παντός από το οπλοστάσιο του κόμματος. Η άσπιλη πολιτική περιστερά ήταν παρελθόν.

Τι είναι το ΑΚΕΛ σήμερα;

Πλέον, τι είναι σήμερα το ΑΚΕΛ για τον μέσο πολίτη, ακόμη και για πολλούς ψηφοφόρους του;

1. Είναι το κόμμα που με την ανεύθυνη, χειρότερη και από μπακαλίστικη, οικονομική πολιτική του, χρεοκόπησε την Κύπρο. Είναι το κόμμα που με τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και την εγκληματική αμέλειά του οδήγησε στην καταστροφή του Μαρί.

2. Είναι το κόμμα το οποίο έχει κυριολεκτικά εξουθενώσει τη μεσαία και φτωχή εισοδηματική τάξη, η οποία διαχρονικά υπήρξε η σπονδυλική στήλη των ψηφοφόρων του.

3. Είναι το κόμμα το οποίο με την αφροσύνη και τις αλαζονικές συμπεριφορές του διέλυσε κάθε συνεργασία με τις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις, και έστρωσε χαλί στον ΔΗΣΥ και στον Νίκο Αναστασιάδη να φθάσουν στο Προεδρικό, άλμα που ποτέ δεν θα επετύγχαναν χωρίς τη συνεισφορά και τη χείρα βοηθείας που του πρόσφερε η ερασιτεχνική διακυβέρνηση Χριστόφια.

4. Είναι το κόμμα το οποίο κατέστη ουραγός της πολιτικής του Νίκου Αναστασιάδη και του ΔΗΣΥ στο εθνικό θέμα, σε βαθμό που η στήριξη που προσφέρει να αποτελεί το καλύτερο όχημα για όσους προωθούν τουρκική λύση. Έχει καταστεί, το ΑΚΕΛ, ένθερμος υποστηρικτής των διχοτομικών αντιλήψεων του Μουσταφά Ακιντζί, ένθερμος υποστηρικτής της πολιτικής Αναστασιάδη, εφιαλτικός προπαγανδιστής του σλόγκαν «εκάμαμεν τζι εμείς πολλά στους Τουρκοκυπρίους», κρυφός νοσταλγός του σχεδίου Ανάν, και συνοδοιπόρος των αμερικανικών σχεδίων για νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής, υπό τον μανδύα μίας κίβδηλης επανένωσης. Σε καμία ευρωπαϊκή κοινωνία αριστερές πολιτικές παρατάξεις συμπράττουν με τη Δεξιά. Μόνο στην Κύπρο, μία αυτοκαλούμενη αριστερά συμπλέει σε φιλοσοφίες, πολιτικές, μεθοδεύσεις με τη Δεξιά στην αντιμετώπιση εθνικών θεμάτων.

5. Άνθρωποι, στελέχη και ηγεσίες του ΑΚΕΛ άλειψαν στο ψωμί τους το μέλι της εξουσίας και το κόμμα ευρέθη χρεωμένο με σκάνδαλα και διαφθορά. Δρομολαξιά, Focus, Oμόνοια, διαπλοκές και άλλα καταγράφονται στο παθητικό του ΑΚΕΛ. Και κανένας δεν γνωρίζει τι θα αποκαλυφθεί στο μέλλον.

Όπως είναι διαμορφωμένες σήμερα οι πολιτικές του κόμματος, η εμμονή στις αγκυλώσεις του, η αδυναμία της ηγεσίας να πατάξει κρούσματα διαφθοράς, η επιμονή σε ρόλους ουραγού της Δεξιάς, η μη θαρραλέα παραδοχή των τεράστιων σφαλμάτων, η ενδοτική πολιτική στο εθνικό θέμα, η συρρίκνωση του κύρους μέσα ακόμη και στη μάζα των ψηφοφόρων του, η άρνηση θαρραλέων στροφών προς σωστές πολιτικές, δεν καθιστούν αναγκαία την ύπαρξη Αριστεράς τύπου ΑΚΕΛ στον πολιτικό χώρο.

Δεν πείθει πλέον το ΑΚΕΛ, ως κόμμα προστασίας των εργαζομένων, όταν με τις πολιτικές του όταν βρισκόταν στην εξουσία οδήγησε τους εργαζομένους όμηρους του νεοφιλελεύθερου ΔΗΣΥ.

Το ΑΚΕΛ, αν επιθυμεί να καταστεί αναγκαιότητα η ύπαρξη της Αριστεράς στην Κύπρο, πρέπει να γίνει... Αριστερά. Τα αριστερά πολιτικά κόμματα, σε όλο τον κόσμο, έχουν παράδοση σε εθνικούς αγώνες, σε κοινωνικές διεκδικήσεις, σε ασυμβίβαστες αρχές με τα κόμματα της Δεξιάς. Το ΑΚΕΛ αποτελεί ενδοτικό πυλώνα στο Κυπριακό, αποτελεί ουραγό της Δεξιάς σε εθνικές πολιτικές, χρεοκόπησε τους πολίτες, εφθάρη και διεφθάρη, και αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος...

Ο τόπος έχει ανάγκη μιας άλλης Αριστεράς. Προοδευτικής, διεκδικητικής, απορριπτικής στην εθνική παράδοση που προετοιμάζεται, με όραμα και πολιτικές οι οποίες θα ανακόψουν την καταστροφική πορεία προς την τουρκοποίηση και θα εμπνεύσουν τον λαό σε ανατροπές της σημερινής οικονομικής μιζέριας. Αυτό δεν μπορεί να επιτύχει το σημερινό ΑΚΕΛ...