ΤΟ «ΜΕΝΟΥ» ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΠΟΛΛΑ… ΠΙΑΤΑ ΠΡΟΕΔΡΙΚΩΝ

Κινήσεις τακτικής στην πολιτική σκακιέρα κάνουν ή ετοιμάζονται να κάνουν τα πολιτικά κόμματα, που βλέπουν τις επερχόμενες Δημοτικές Εκλογές (αν τελικά γίνουν) ως απαραίτητη προθέρμανση για τον αγώνα - ντέρμπι των Προεδρικών

Ανοικτή επικοινωνία των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου, που διερευνούν ήδη τις δυνατότητες κορύφωσης του μετώπου τους με κοινό υποψήφιο

«Ο κόσμος το ΄χει τούμπανο και μεις κρυφό καμάρι». Λαϊκή θυμοσοφία που ταιριάζει γάντι στην περίπτωση των κομμάτων, τα οποία παρασκηνιακά -χωρίς βεβαίως να το παραδέχονται- μετρούν τα κουκιά τους και διερευνούν τις επιλογές τους ενόψει των Προεδρικών Εκλογών, που έπονται βεβαίως των Δημοτικών, οι οποίες επί του παρόντος τουλάχιστον φαίνεται ότι θα διεξαχθούν κανονικά, χωρίς όμως να αποκλείεται οτιδήποτε.

Δεδομένης, όπως όλα δείχνουν και όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, της υποψηφιότητας Νίκου Αναστασιάδη, ο ΔΗ.ΣΥ. και το μέτωπο της αντιπολίτευσης χαρτογραφούν θέσεις και προθέσεις αλλήλων για να αποκρυσταλλώσουν την εικόνα του γηπέδου, εντός του οποίου θα δώσουν τον αγώνα-ντέρμπι.

Από την εξίσωση, βεβαίως, δεν θα μπορούσε να λείπει το Κυπριακό, που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο των πολιτικών επικοινωνιών που αναπτύσσονται, με τον ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ να δηλώνουν πως η πορεία των διαπραγματεύσεων δεν επιτρέπει άλλους σχεδιασμούς -πέραν της προσήλωσης στην προσπάθεια λύσης- και τη λεγόμενη «πατριωτική» αντιπολίτευση (ενδιάμεσος χώρος) να χρησιμοποιεί τις εξελίξεις ως τη δυναμική που θα ωθήσει στην «κατοχύρωση και επιβεβαίωση» του μετώπου που έκτισαν, για πρώτη φορά, μετά τις βουλευτικές εκλογές, ενόψει τότε της εκλογής του Προέδρου της Βουλής.

Η Πινδάρου ξέρει

Στην πιο εύκολη θέση, χωρίς αυτό να σημαίνει πως προκαλεί και άκρατη ικανοποίηση, βρίσκεται το κυβερνών κόμμα του ΔΗ.ΣΥ., που γνωρίζει, όσο κι αν δεν το παραδέχεται, ότι έχει υποψήφιο και αυτός δεν θα είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη. Μπορεί δημοσίως ο άρχοντας της χώρας να μη δείχνει πως ασχολείται με το πολιτικό του μέλλον στο Προεδρικό, ωστόσο στο παρασκήνιο και με πολύ συγκεκριμένες κινήσεις του έχει σχεδόν σφραγίσει την υποψηφιότητά του για τις Προεδρικές. Στα ανώτατα δώματα της Πινδάρου το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά, εξού και φαίνεται ότι η επικοινωνιακή πολιτική τους έχει «δικαίως» στραφεί στην προώθηση εκείνων των πολιτικών «ελάφρυνσης» των καταταλαιπωρημένων πολιτών.

Η ατζέντα περιλαμβάνει μεν τις δύσκολα προωθούμενες μεταρρυθμίσεις που θα δώσουν την εικόνα μίας Κυβέρνησης και ενός κόμματος εκσυγχρονιστών, αλλά την ίδια ώρα έχει και «πολιτικούς άσους» που εύκολα μαζεύουν ψήφους, όπως είναι οι μειώσεις φόρων, τα κίνητρα και η ταχεία προώθηση της εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το δε τελευταίο είναι ίσως και το ισχυρότερο όπλο που έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και, όπως λέγεται στα δημοσιογραφικά στέκια, έχει δώσει οδηγίες στους αρμόδιους Υπουργούς να τρέξουν «εκατοστάρι», με στόχο να κλειδώσουν οι εξελίξεις ει δυνατόν στο τέλος της θητείας του. Σε ό,τι αφορά στο Κυπριακό, όντως ΔΗ.ΣΥ. και Κυβέρνηση ρίχνουν όλο τους το βάρος, καθώς γνωρίζουν ότι σε ενδεχόμενη λύση θα έχουν την πλέον ισχυρή δικαιολογία συνέχισης στο πηδάλιο του κράτους, αφού θα κληθούν να εφαρμόσουν αυτό που συμφώνησαν.

Το ΑΚΕΛ ψάχνεται

Σε αντιδιαστολή με τον «αιώνιο αντίπαλο», το ΑΚΕΛ επιχειρεί -στο παρόν στάδιο- να «ριγάρει το γήπεδο», εντός του οποίου θα κληθεί να παίξει «μπάλα» στις Προεδρικές Εκλογές. Η κατά κοινή παραδοχή -ακόμη και από τον ίδιο τον ΓΓ- αποτυχημένη προσπάθεια να πεισθούν τουλάχιστον οι ΑΚΕΛικοί ψηφοφόροι στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές αυξάνει τους πονοκεφάλους και άπαντες στην Εζεκία Παπαϊωάννου γνωρίζουν ότι, χωρίς αλλαγή πλάνου και στρατηγικής, ο αγώνας είναι ήδη χαμένος.

Στα μικρά και ευέλικτα σώματα του κόμματος, όπου γίνονται οι πολιτικές αναλύσεις, αλλά κυρίως στις κατ’ ιδίαν επαφές του Άντρου Κυπριανού με ανώτατα στελέχη και όχι μόνο, η τακτική είναι διμέτωπη. Από τη μία επιχειρείται να αναγνωστούν οι προθέσεις γνωστών στελεχών του κόμματος που εν δυνάμει θα μπορούσαν να προκαλέσουν ρήξη εντός του ΑΚΕΛ και από την άλλη να αναγνωστούν οι κινήσεις άλλων κομμάτων και, κυρίως, αυτών που έστω και δύσκολα θα μπορούσαν στη βάση αμοιβαιότητας να συνεργαστούν με την Εζεκία Παπαϊωάννου.

Χωρίς αυτό να προεξοφλεί οτιδήποτε, οι παρούσες πολιτικές συνθήκες δεν επιτρέπουν στο κόμμα να σκεφτεί έστω «κομματική υποψηφιότητα» αφού κάτι τέτοιο, αν δεν αλλάξουν δραματικά οι ισορροπίες, θα έφερνε εκ νέου το ΑΚΕΛ απομονωμένο να δίνει τη μάχη για την τιμή των όπλων.

Από την άλλη, στον ορίζονται προβάλλει και το κεφάλαιο Νίκος Κατσουρίδης, που δεν είναι μέχρι σήμερα ευανάγνωστο. Πρόσφατη δημοσκόπηση, σε εβδομαδιαία εφημερίδα, αποκάλυψε μια τάση (αν υλοποιηθεί σενάριο δικής του υποψηφιότητας) και αυτό, μας λέχθηκε χαρακτηριστικά, δεν πέρασε απαρατήρητο. Ιστορικό μάλιστα στέλεχος της Αριστεράς έλεγε στην εφημερίδα μας ότι «δεν είναι καθόλου τυχαία η τακτική που ακολούθησε η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, να παραπέμψει για τον ερχόμενο Σεπτέμβριο τις αποφάσεις για το πολιτικό μέλλον» τού παραμένοντα ως μέλους του ΑΚΕΛ Νίκου Κατσουρίδη.

Υπάρχει ενδεχόμενο αποκατάστασης; Ουδείς γνωρίζει. Πάντως η «Σημερινή» αποκαλύπτει ότι ο κύριος Κυπριανού φέρεται να διερεύνησε τις προθέσεις του κυρίου Κατσουρίδη σε κατ’ ιδίαν επαφή που είχαν, χωρίς όμως να εξέρχεται της συναντήσεως σοφότερος. Αυτό που απλά διαφάνηκε, πέραν πάσης αμφιβολίας, είναι η ανησυχία της ηγεσίας του κόμματος της μείζονος αντιπολίτευσης για το τι θα πράξει το πρώην ηγετικό στέλεχος και κατά πόσο ευσταθούν οι φήμες και πληροφορίες για ανοικτή επικοινωνία του με στελέχη κομμάτων της «πατριωτικής αντιπολίτευσης».

«Ενδιάμεσες» αλχημείες

Το μεγάλο στοίχημα των Προεδρικών πάντως, άπαντες παραδέχονται ότι είναι το πώς τελικά θα κινηθούν τα κόμματα του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου, που αυτήν τη φορά έχουν μια καλή βάση αφετηρίας, η οποία δεν είναι άλλη από τη συνεργασία που εγκαινίασαν στις διεργασίες για εκλογή νέου Προέδρου της Βουλής. Η συνεργασία εκείνη, βέβαια, δεν προεξοφλεί οτιδήποτε, αφού η εξίσωση των κομμάτων εκείνων (ΔΗΚΟ - ΕΔΕΚ - Συμμαχία - Οικολόγοι) έχει δυσεπίλυτες εξισώσεις που εφάπτονται με προσωπικές ατζέντες κάποιων εκ των κομματαρχών.

Και επειδή ο απλός πολίτης δεν τρώει κουτόχορτο, το πρόβλημα έγκειται στις διαπροσωπικές σχέσεις Παπαδόπουλου/Σιζόπουλου από τη μία και Γιώργου Λιλλήκα από την άλλη. Δύο είναι τα σενάρια που αυτήν τη στιγμή συζητούνται στο πολιτικό παρασκήνιο. Είτε ο Γιώργος Λιλλήκας θα βάλει στην άκρη την προσωπική του φιλοδοξία και τα κόμματα θα πορευθούν με εξωκομματικό υποψήφιο, είτε το αρραγές μέτωπο του ενδιάμεσου θα δεχθεί νέο πλήγμα, με τους κομματάρχες να κάνουν επιλογές αναλόγως κομματικών συμφερόντων.

Όπως καταλαβαίνει η εφημερίδα μας μέσα από πολλές συζητήσεις με στελέχη των εμπλεκόμενων κομμάτων, στο ΔΗΚΟ θέλουν να κόψουν τον βήχα στον Πρόεδρο της Συμμαχίας Πολιτών, προφανώς «φοβούμενοι» ότι μια νέα υποψηφιότητά του, με στήριξη των δυνάμεων του κέντρου, θα άλλαζε πλήρως τις σημερινές ισορροπίες, την ίδια ώρα όμως δεν θα ήθελαν με τίποτα να δουν ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα να ανέρχεται και πάλι στην εξουσία.

Οι χειρισμοί πρέπει να είναι λεπτοί και φαίνεται ότι Νικόλας Παπαδόπουλος και Μαρίνος Σιζόπουλος το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά. Έχοντας δεδομένη και τη στήριξη των Οικολόγων έχουν ήδη αναγνωρίσει στόχους, με το όνομα του Νίκου Κατσουρίδη να παραμένει ζεστό, χωρίς όμως να υπάρχει -επί του παρόντος- κάτι χειροπιαστό. Άλλωστε δεν θέλουν να λογαριάσουν χωρίς τον ξενοδόχο και τελικά να μείνουν ξεκρέμαστοι.

Αντιστρόφως ανάλογα ο Γιώργος Λιλλήκας, που δεν εκφράστηκε δημοσίως, αλλά όλοι γνωρίζουν ότι θα ήθελε να κάνει ξανά την προσπάθειά του και, έχοντας ως δεδομένη την κοινοβουλευτική παρουσία του κόμματός του, προσπαθεί να δει ποιες είναι οι επιλογές του. Και από τον χάρτη των στρατηγικών του κινήσεων δεν λείπει, όπως φαίνεται, και το ΑΚΕΛ. Βέβαια μια συνεργασία τους θα απαιτούσε τεράστια υπέρβαση αμφότερων των πλευρών, ωστόσο σε ένα σκηνικό ρευστό, με πολλά να διακυβεύονται, ακόμη και τα ακραία σενάρια έχουν τις δικές τους πιθανότητες υλοποίησης.

Άλλωστε η μεγάλη εικόνα θέλει το ΑΚΕΛ να ψάχνει διεξόδους από τη συνεχιζόμενη απομόνωση που προκάλεσε «δικαίως ή αδίκως» η διακυβέρνηση Χριστόφια και στην Εζεκία Παπαϊωάννου δεν έχουν την πολυτέλεια να απορρίπτουν a priori δυνητικές επιλογές, όσο δύσκολες κι αν ακούγονται. Και αν κάποιος διερωτηθεί τι έχει ως όπλο σε μια τέτοια προσπάθεια ο Γιώργος Λιλλήκας, η απάντηση -μας λένε όσοι γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις- είναι πολύ απλή. Το 24% των τελευταίων προεδρικών εκλογών, το οποίο κατέγραψε με τη στήριξη μόνον ενός κόμματος.