ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΚΤΥΠΟΥΝ ΡΕΣΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΟΙΚΟΠΕΔΑ ΣΕ ΜΙΑ ΟΥΔΟΛΩΣ ΣΤΑΘΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ

Ο απόλυτα επιτυχημένος τρίτος γύρος αδειοδοτήσεων κρύβει και πολιτικό παρασκήνιο, με τους ενεργειακούς κολοσσούς να γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι κάτι κινείται στο τραπέζι των συνομιλιών

Τέτοιου βεληνεκούς εταιρείες, προτού αποφασίσουν να επενδύσουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια που απαιτούνται, μελετούν και αναλύουν και την τελευταία λεπτομέρεια

«Γνωρίζουν κάτι για το Κυπριακό που εμείς δεν γνωρίζουμε;» θα μπορούσε κάποιος καχύποπτα να διερωτηθεί, μετά την αποκάλυψη των ονομάτων των εταιρειών, πραγματικών κολοσσών, που διεκδικούν τα θαλάσσια τεμάχια 6, 8 και 10, στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο πλαίσιο του τρίτου γύρου αδειοδοτήσεων. Και η απορία αυτή που πολλοί εξέφρασαν έχει βάση, καθώς σε μια κρίσιμη στιγμή για το Κυπριακό, με την Τουρκία να συνεχίζει τις απειλές και την αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Δημοκρατίας, αμερικανικές, νορβηγικές και ευρωπαϊκές εταιρείες (Γαλλία και Ιταλία) κτυπούν ρέστα για να αναλάβουν οικόπεδα σε μια περιοχή που ουδόλως σταθερή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Έχουν γνώση

Η εμπλοκή και μόνο του αμερικανικού μεγαθηρίου στον τομέα της εξερεύνησης και της αξιοποίησης υδρογονανθράκων ExxonMobil - η πρώτη στη λίστα εταιρεία παγκοσμίως - δείχνει, έλεγαν στη «Σημερινή» πολιτικοί αναλυτές και ενεργειακοί τεχνοκράτες, ότι οι επικεφαλής του κολοσσού γνωρίζουν καλά τα πολιτικά τεκταινόμενα στην περιοχή και δεν τους ανησυχούν. Αν στην εξίσωση της πολιτικής ερμηνείας καθηκόντως ενταχθεί και το γεγονός πως η εν λόγω αμερικανική εταιρεία έχει συμφέροντα δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Τουρκία, τότε ο αντικειμενικός κριτής μπορεί εύκολα να αντιληφθεί ότι η κίνησή της, να τρέξει στον κυπριακό διαγωνισμό, δεν ήταν ούτε βεβιασμένη και κυρίως καθόλου αφελής.

Οι ίδιοι αναλυτές έλεγαν στην εφημερίδα μας πως τέτοιου βεληνεκούς εταιρείες, προτού αποφασίσουν να επενδύσουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια που απαιτούνται, μελετούν και αναλύουν και την τελευταία λεπτομέρεια. Ως εκ τούτου, έλεγαν χαρακτηριστικά, «η πληροφόρηση που σίγουρα θα έχουν από την αμερικανική κυβέρνηση θα τους έχει διασκεδάσει κάθε ανησυχία που προφανώς είχαν, αν όχι, θα τους έχει δημιουργήσει την προοπτική σύντομα να υπάρξουν τέτοιες εξελίξεις στην Κύπρο, που να τους διανοίξουν έτι περαιτέρω τον δρόμο για συνέργειες και συνεργασίες».

Άποψη που εύκολα ερμηνεύεται ως το να έχουν εκείνη την πληροφόρηση από την αμερικανική ηγεσία, ότι το Κυπριακό οδεύει προς λύση - άλλωστε πρόκειται για γνωστή αμερικανική θεώρηση - κάτι που θα επιτρέψει ιδιαίτερα στην ExxonMobil να προωθήσει τη συνεργασία μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας, με την οποία αυτή τη στιγμή διατηρεί άρρηκτους δεσμούς πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Νορβηγικά ερωτήματα

Τις ερμηνείες για το παρασκήνιο που ενδέχεται να κρύβεται στο Κυπριακό, τις οποίες πολιτικοί και ενεργειακοί αναλυτές έσπευσαν να κάνουν αμέσως μετά την ανακοίνωση των ονομάτων των εταιρειών, έρχεται να ενισχύσει και η παρουσία στους αιτητές της νορβηγικής (κρατικής και αυτό έχει τη σημασία του) Statoil. Δεδομένης της νορβηγικής καταγωγής του Ειδικού Συμβούλου του Γενικού Γραμματέα Έσπεν Μπαρθ Έιντε και της επιρροής που ο συγκεκριμένος έχει στην εκάστοτε νορβηγική κυβέρνηση, σε συνάρτηση με τις απόψεις του για το Κυπριακό, ακόμη και οι πιο αντικειμενικοί παρατηρητές θα έβλεπαν πίσω από την εξέλιξη πολιτικό παρασκήνιο.

Αν κάποιος ορθά θεωρήσει δεδομένο ότι ο Νορβηγός διπλωμάτης ήταν πάντοτε ενάντια στις ενεργειακές πρωτοβουλίες της Κυπριακής Δημοκρατίας γιατί, κατά την άποψή του, είναι θέμα που επηρεάζει το Κυπριακό, τότε και μόνο η ενέργεια της Statoil να διεκδικήσει θαλασσοτεμάχιο στην Κύπρο δείχνει ότι τόσο ο κύριος Έιντε όσο και η νορβηγική κυβέρνηση - που διαχρονικά ήταν φιλοτουρκική και που πάντα κρατούσε απόσταση από την επιβεβαίωση του κυριαρχικού δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας - αναμένουν σύντομα τέτοιες εξελίξεις, που θα ανοίγουν τον δρόμο για αξιοποίηση των όποιων κοιτασμάτων, χωρίς να επηρεάζονται τα τουρκικά συμφέροντα. Όπερ μεθερμηνευόμενον, λύση του Κυπριακού.

Παράξενη σιωπή

Σε όλο το προαναφερθέν πλέγμα ερωτημάτων προστίθεται και η «ένοχη» σιωπή της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων που, σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά που έβγαλαν βόλτα το Barbaros στην Κυπριακή ΑΟΖ, σήμερα δεν σχολιάζουν καθόλου τις εξελίξεις πέραν από κάποιες δηλώσεις αντίδρασης, ουσιαστικά για το θεαθήναι. Μήπως και αυτό λέει κάτι; Μήπως στα κέντρα λήψης αποφάσεων στην Τουρκία γνωρίζουν ότι η διαδικασία του διαλόγου θα μπει σιγά σιγά στην αντίστροφη μέτρηση και έχουν ήδη διασφαλίσει, σε ενεργειακό επίπεδο, τα λεγόμενα συμφέροντά τους αλλά και των Τουρκοκυπρίων (όπως παρανόμως τα αντιλαμβάνονται);

«Τα μακρά κοντά γενήκαν», λέει ο θυμόσοφος λαός και ο Νοέμβριος, οπόταν θα αποφασίσει τελεσιδίκως το Υπουργικό Συμβούλιο για τις εταιρείες που τελικά θα αδειοδοτηθούν, είναι πολύ κοντά. Σημειωτέον πως μέχρι τότε θα έχει εξαντληθεί άλλος ένα εντατικοποιημένος γύρος συνομιλιών μεταξύ του Προέδρου Αναστασιάδη και του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος είναι προγραμματισμένος για το τελευταίο δεκαήμερο Αυγούστου μέχρι και το πρώτο δεκαήμερο Σεπτεμβρίου. Θα ακολουθήσει, δε, η κοινή, όπως πάντα, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Ακιντζί στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών.

Εκεί όπου ο, κατά τα άλλα, αντικειμενικός Έιντε οραματίζεται τριμερή συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα. Ίσως, λοιπόν, υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρουμε. Και πριν καταλήξει κανείς σε τελική κρίση, ας έχει υπ' όψιν και την αποκαλυπτικότατη αναφορά Γιώργου Λακκοτρύπη, Υπουργού Ενέργειας, στο «Ράδιο Πρώτο», ότι δηλαδή «κάποιες μεγάλες εταιρείες δεν υπέβαλαν πρόταση λόγω Κυπριακού», μη θέλοντας -λέμε εμείς- να εμπλακούν πριν από τη λύση. Έχει και αυτό τη σημασία του.