ΜΙΑ… ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Κάθε πρωί στα κομματικά επιτελεία δεν ασχολούνται και τόσο με το περιβόητο BREXIT και την πορεία της Ευρώπης, όσο με τη δική τους πορεία προς τις Δημοτικές, έχοντας στον νου τις κινήσεις τους για τις Προεδρικές

Από τη Λευκωσία είναι δύσκολο να βγάλεις οριστικά συμπεράσματα για τις κινήσεις της Τουρκίας και τη λογική και τα κίνητρα του «απόλυτου άρχοντος Ερντογάν»

Ο Νίκος Αναστασιάδης έχει δυο ζητήματα να αντιμετωπίσει. Να αποφύγει ένα 18μηνο με «εικόνα διάλυσης» και μαζί με τον Αβέρωφ να δώσουν λύσεις για τον «ξεδοντιασμένο» Συναγερμό

Ο Νικόλας ψάχνει να κολλήσει τα κομμάτια του παζλ «ενδιάμεσος» για να φτάνει σε μια σούμα των «τεσσάρων» (πλην «Αλληλεγγύης»), που να ξεκινά από ένα «τριαντάρι» και να μπορεί να αναπτυχθεί προς τα πάνω

Από το BREXIT στις κάλπες του Φεβρουαρίου 2018, με ενδιάμεσο μικρό σταθμό τις Δημοτικές Εκλογές των φετινών Χριστουγέννων. Μπορούμε να κάνουμε την αναδρομή από τώρα; Πάντως, η Ευρώπη αλλά και ο κόσμος ολόκληρος είναι πια ανάστατος μετά το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος. Παντού προσπαθούν να καταγράψουν τις συνέπειες και να προβλέψουν τις εξελίξεις. Αυτό όμως φαίνεται να είναι σχεδόν αδύνατο. Ακόμα και για τις πολύ μεγάλες και ισχυρές κυβερνήσεις, ακόμα και για πολυεθνικούς κολοσσούς και κέντρα ερευνών. Υπάρχουν σενάρια και ερωτηματικά.

Το μεγαλύτερο μπραντεφέρ που θα παιχτεί το επόμενο διάστημα είναι ανάμεσα στο ένα άκρο που ήθελε το Ευρωκοινοβούλιο να ζητά από τους Βρετανούς να καταθέσουν αίτηση για το Άρθρο 50 της Συνθήκης στο επόμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δηλαδή αμέσως, και τη δήλωση της Τερέζα Μέι, υποψήφιας για την ηγεσία του Κόμματος των Συντηρητικών και την πρωθυπουργία, ότι θα πάρουν όσο χρόνο χρειάζεται όσο η χώρα θα έχει στρατηγική διαπραγμάτευσης, δηλαδή μέχρι το τέλος του χρόνου. Το σενάριο αυτό της κυρίας Μέι ακούγεται σαν εφιάλτης στις Βρυξέλλες, αλλά και στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Όμως δεν φαίνεται πως μπορεί κανένας να το αποτρέψει. Κάποιοι αναλυτές συμπέραναν, μάλιστα, ότι τώρα πρέπει να περιμένουμε τη «σκληρή κόντρα Λονδίνου-Βρυξελλών».

Αποκλίσεις για Αναστασιάδη - Ακιντζί, σύγκλιση Τουρκίας με Ρωσία - Ισραήλ

Στον απόηχο αυτών των εξελίξεων και ενώ Αναστασιάδης - Ακιντζί δεν τελειώνουν με την καταγραφή... αποκλίσεων, ο Ταγίπ Ερντογάν θέλησε να ταράξει τα νερά της περιοχής για μια φορά ακόμα. Αυτήν τη φορά με διπλωματία. Επιθέσεις φιλίας προς Ισραήλ και Ρωσία. Οι οποίες, βέβαια, βρίσκουν ανταπόκριση εφόσον έχουν προετοιμαστεί από καιρό. Κάποιοι είπαν ότι αφού απέτυχε ο Νταβούτογλου με την πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων με γείτονες», τον έστειλε σπίτι του και ανέλαβε ο ίδιος ο «νεοσουλτάνος». Άλλοι όμως υπενθυμίζουν ότι ο πρώτος λόγος αυτής της αποτυχίας και της δημιουργίας παντού προβλημάτων, ήταν ο ίδιος ο Ερντογάν.

Όποια και αν είναι η αλήθεια, η αναδίπλωση της Τουρκίας γίνεται στο μέσο αιματηρότατων βομβιστικών επιθέσεων που αποσταθεροποιούν σοβαρά το τουρκικό κράτος, αλλά και μιας «επιχείρησης σκούπας» σε βάρος του πολιτικού συστήματος και ειδικότερα του κουρδικού στοιχείου.

Από τη Λευκωσία είναι δύσκολο να βγάλεις οριστικά συμπεράσματα για τις κινήσεις της Τουρκίας και τη λογική και τα κίνητρα του «απόλυτου άρχοντος Ερντογάν». Το σίγουρο είναι ότι τα χρονόμετρα που έκαναν αντίστροφη μέτρηση μέχρι το τέλος του χρόνου για τη λύση του Κυπριακού, τώρα έχουν αναπροσαρμοστεί. Το τέλος του χρόνου δείχνει μόνο δημοτικές εκλογές. Δηλαδή την αφετηρία του προεκλογικού για τις Προεδρικές του 2018.

Εξάλλου, η τραγωδία της πυρκαγιάς στα βουνά και το «τρελό» φονικό στην Αγία Νάπα έδωσαν την ευκαιρία στην αντιπολίτευση να βρει από τώρα τόνο ομοβροντίας. Κάθε πρωί στα κομματικά επιτελεία δεν ασχολούνται και τόσο με το περιβόητο BREXIT και την πορεία της Ευρώπης, όσο με τη δική τους πορεία προς τις Δημοτικές, έχοντας στον νου τις κινήσεις τους για τις Προεδρικές.

Η προεδρική αριθμητική του ΑΚΕΛ και οι αναζητήσεις του Νικόλα

Ως γνωστόν, το ΑΚΕΛ ψάχνει για την «προσωπικότητα εξαγνισμού του». Κάποιο πρόσωπο που θα αναδειχτεί πιο πολύ αυτόν τον καιρό και θα του επιτρέψει δυο πράγματα. Πρώτα, βέβαια, να μαζέψει ξανά το ίδιο το κομμάτια του, πάνω από το 25% και κάτι που πήρε προχτές. Αλλά και έπειτα, αν είναι να βλέπει δεύτερο γύρο, να μπορεί να προσθέσει ο ίδιος 3-4 μονάδες από την «ευρύτερη κοινωνία». Δηλαδή να το πάρει από το 28-29% στο 31-33% για να έχει πιθανότητες να παίξει ρόλο τον Φεβρουάριο 2018.

Ο Νικόλας ψάχνει να κολλήσει τα κομμάτια του παζλ «ενδιάμεσος» για να φτάνει σε μια σούμα των «τεσσάρων» (πλην «Αλληλεγγύης»), που να ξεκινά από ένα «τριαντάρι» και να μπορεί να αναπτυχθεί προς τα πάνω. Με στόχο επίσης τον δεύτερο γύρο.

«Μανικώνεται» ο Πρόεδρος και στηρίζει Συναγερμό

Ο Νίκος Αναστασιάδης έχει δυο ζητήματα να αντιμετωπίσει. Να αποφύγει ένα 18μηνο με «εικόνα διάλυσης». Άρα πρέπει και να φρεσκάρει την Κυβέρνηση και να μπορέσει με τη διακυβέρνηση να επηρεάσει την ατζέντα. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει μαζί με τον Αβέρωφ να δώσουν λύσεις για τον «ξεδοντιασμένο» Συναγερμό.

Πράγματι, η Πινδάρου πάει να γιορτάσει αυτές τις μέρες τα 40χρονα που όλοι τους τόσο περίμεναν, αλλά με το κλίμα πολύ βαρύ. Θα γίνουν από αύριο εορτασμοί σε θέση... άμυνας. Ενώ τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες που ξεκίνησε το πυροβολικό της αντιπολίτευσης, από το κυβερνών κόμμα λείπει το «βαρύ πυροβολικό».

Πολλοί θεωρούν ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αφού περάσει τη δύσκολη άσκηση του διορισμού συμβουλίων σε ημικρατικούς, το επόμενο που θα κάνει είναι «στρατηγικές κινήσεις». Συνεργάτες του θεωρούν ότι η πρώτη και πιο εύκολη στρατηγική κίνηση είναι η αναθέρμανση της «κυβερνησιμότητας» με τα δυο εξαγγελθέντα υφυπουργεία. Ταυτόχρονα, όμως, κάποιοι λένε ότι η κίνηση αυτή θα πρέπει να συμπληρωθεί οπωσδήποτε με έναν «πραγματικό ανασχηματισμό».

Άνθρωπος από το περιβάλλον του Προέδρου έλεγε ότι στο μυαλό του εδώ και εβδομάδες έχει κατασταλάξει ένα σχήμα. Και ότι ψάχνει τον τρόπο να συνδυάσει τα δυο ζητήματα που βρίσκει μπροστά του για να ξεχυθεί στην προεκλογική περίοδο. Δηλαδή «δύο σε ένα». Και να «φρεσκάρει» αρκετά την Κυβέρνηση και να ενισχύσει τη μάχιμη δύναμη του κόμματός του.

Ο Αβέρωφ στο «ναρκοπέδιο» των Δημοτικών

Το έργο του σημερινού προέδρου του ΔΗΣΥ είναι να χειριστεί με όση γίνεται μαεστρία το ναρκοπέδιο που λέγεται δημοτικές εκλογές. Όλοι λένε ότι οι Δημοτικές του Δεκεμβρίου θα είναι το εναρκτήριο λάκτισμα έτσι που μετά τα Χριστούγεννα θα φορέσουν όλοι κοστούμια προεκλογικού Προεδρικών. Θέλει λοιπόν ο Αβέρωφ Νεοφύτου το «κοστούμι» του ΔΗΣΥ που θα βγει από την κάλπη της 11ης Δεκεμβρίου να μην είναι... στενό.

Ο ΔΗΣΥ δεν μπορεί με τίποτα να διεκδικήσει όλες τις δημαρχίες που έχει από το 2011. Ανώτερο στέλεχος μάς έλεγε «μακάρι να βγούμε με τις μισές». Σύμφωνα με πληροφορίες, το πλάνο που έχουν φτιάξει δεν ενοχλείται αν χαθούν 7-8 περιφερειακοί δήμοι. Πρώτον κάποιους τους κερδίσαμε από συγκυρίες, μας έλεγαν και, δεύτερο, ορισμένοι από αυτούς μπορεί να μην υπάρχουν καν σε 3-4 χρόνια.

Το ΑΚΕΛ ελπίζει σε «μικρή ρεβάνς»

Αντίθετα από το ΑΚΕΛ, που μπορεί να ψάξει και σε Αραδίππου, Δάλι, Λακατάμεια κλπ, ο ΔΗΣΥ θα επικεντρωθεί σε «μεγάλες πολιτικές μάχες». Δηλαδή σε Λεμεσό, Πάφο και ίσως Λάρνακα. Ένα πρόβλημα είναι ο συμβολικό δήμος της πρωτεύουσας. Ακόμα και αν πρόβλημα δεν υπάρχει αφού ο υποψήφιος είναι «δεδομένος», μπαίνει στη μέση το θέμα ότι ο Δήμαρχος είναι «οικογένεια Παπαδόπουλου». Πώς μπορεί ο Συναγερμός και ο πρόεδρός του να δικαιολογήσουν αυτήν τη συμπόρευση όταν ο Νικόλας θα ανεβάσει παντού τους τόνους της μετωπικής αντιπαράθεσης;

Βέβαια, από την ώρα που στο ορατό μέλλον αποκλείεται εντελώς συμπόρευση ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ με οποιοδήποτε σχήμα, οι Δημοτικές απλώς θα διαγράψουν τους «τρεις πόλους». Στην Πινδάρου κάποιοι θεωρούν ότι αυτό και μόνο θα είναι ήδη «νίκη Νικόλα».

Κοινό στοίχημα Πινδάρου - Προεδρικού, η ανάπτυξη

Όμως το μεγάλο στοίχημα του 2018 για τον Συναγερμό και τον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είναι το θέμα της ανάπτυξης. Οι σχεδιασμοί έλεγαν ότι «θα φτιάξουν τόσο πολύ τα πράγματα το 2017», που η Κύπρος στην κάλπη του Φεβρουαρίου 2018 θα έχει «άλλη ψυχολογία». Βλέποντας τις εξελίξεις, τις στατιστικές και τα στοιχεία, αυτό ήδη επιβεβαιώνεται. Συνέχεια χαμηλότερη ανεργία, η Κύπρος διακρίνεται ανάμεσα στους «27» για την ανάπτυξη, μαλακώνει το αγκάθι των μη εξυπηρετούμενων και όποιες εκποιήσεις φαίνεται να πάνε να γίνουν, δεν αφορούν τον κοσμάκη. Μήπως όμως αυτή η πορεία θα επηρεαστεί τελικά ειδικά του χρόνου από το BREXIT; Εδώ είναι που ψάχνουν τις απαντήσεις.

Κάποια παλιά στελέχη στο κόμμα, όμως, επικαλούμενα την ιδιότητα του «πολιτικού ζώου», διαπιστώνουν ότι αυτό δεν ωφέλησε καθόλου στις Βουλευτικές. Αντίθετα, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του προέδρου του κόμματος, αν γίνονταν εκλογές το 2014, την ώρα που έκαιγε το σίδερο, όλων η ελπίδα θα ήταν ο Συναγερμός, αλλά μετά που το καράβι μπήκε σε ρότα, τα ξέχασαν και άρχισαν όλοι να θυμούνται παράπονα...

Επομένως, η «κυβερνώσα παράταξη», σύμφωνα με τη νέα ορολογία, ψάχνει όχι μόνο τα αποτελέσματα, αλλά και έναν τρόπο να τα βάλει σωστά σε «πολιτικό πακέτο». Ετοιμάζουν και συνέδριο για τις αρχές του νέου χρόνου.

Ο Νικόλας έχει στα χέρια του τα κομμάτια του «παζλ»

Αντίθετα, από την πλευρά του άλλοτε «φυσικού συμμάχου», του ΔΗΚΟ και του Νικόλα, το πρόβλημα έχει να κάνει κυρίως με πρόσωπα. Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, βγαίνοντας ενισχυμένος από τις Βουλευτικές, έδωσε ήδη στον Μαρίνο Σιζόπουλο σχεδόν το μάξιμουμ. Μιαν υποψηφιότητα για την προεδρία της Βουλής που, αν τελικά την κέρδιζε, θα τον βοηθούσε να κλείσει τις εσωκομματικές πληγές του και όταν την έχασε, ο ίδιος ικανοποιημένος συμπέρανε ότι «η προσπάθειά τους για αποκλεισμό μου ισοδυναμεί με νίκη».

Ταυτόχρονα όμως η εμπειρία του με τον νέο «υποψήφιο δορυφόρο», δηλαδή την Αλληλεγγύη της Ελένης Θεοχάρους, τον δίδαξε κάτι από τα δύσκολα. Ως γνωστόν είχε υπάρξει «πλήρης συμφωνία» με τη γιάτρενα για να συμμετάσχει με τον «δικό της στρατό» στα ψηφοδέλτια του ΔΗΚΟ. Αλλά μόλις έγινε η συμφωνία εκείνη προτίμησε να δεχτεί την ενίσχυση του Δημήτρη Συλλούρη και των φίλων του και να εμφανιστεί αυτόνομα. Γιατί; Διότι αυτό ταιριάζει πιο πολύ με τη φιλοδοξία της για το 2018. Οι κακές γλώσσες μάλιστα το σημείωσαν. Ότι δεν υπάρχει άλλο κόμμα που να έκανε εκστρατεία βουλευτικών με «πρίμα φάτσα» τον ηγέτη του μόνο στις αφίσες.

Το συμπέρασμα είναι ότι η Ελένη Θεοχάρους είναι η πιο σίγουρη υποψήφια για τις Προεδρικές του 2018. Δεν το έχει κρύψει ποτέ εξάλλου. Άρα ο «ενδιάμεσος» είναι αμέσως «μείον ένα». Επομένως, ο ηγέτης του ΔΗΚΟ έχει είτε το ενδεχόμενο δικής του υποψηφιότητας είτε το πρόσωπο του Γιώργου Λιλλήκα. Είναι κοινό μυστικό ότι το δεύτερο ενδεχόμενο δεν τον ενθουσιάζει.

Αν όμως κρίνει ότι για τον εαυτό του «δεν είναι ακόμα η ώρα», πώς θα μπορούσε να πείσει τη «Συμμαχία» για να ψάχνει «τρίτο πρόσωπο»; Δεν θα νομιμοποιούσε τον Γιώργο Λιλλήκα να αναζητήσει και εκείνος την «τύχη του», όπως την Ελενάρα; Την ίδια ώρα μάλιστα που η ΕΔΕΚ και ειδικά ο Μ. Σιζόπουλος τον είχαν υποστηρίξει ήδη μια φορά το 2013, ενώ και ο ίδιος ο Νικόλας «παρασκηνιακά» τον πριμοδότησε φουλ;

Με αυτά τα ερωτήματα θα ζήσει το ΔΗΚΟ για πολλούς μήνες ακόμα. Ενώ ο Άντρος Κυπριανού θα ψάχνει κινήσεις και τεχνάσματα για να διώξει οριστικά το «φάντασμα Κατσουρίδη». Γιατί δεν είναι λίγοι αυτοί που ήδη πιστεύουν ότι «αφού τον έβγαλαν έξω», τότε τώρα είναι αυτός η ιδεώδης «τρίτη λύση» που χρειάζεται το κόμμα...