Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΓΙΑ «ΚΑΚΗ ΛΥΣΗ» ΘΑ ΔΙΑΔΕΧΘΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ ΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ Ε/Κ ΠΛΕΥΡΑΣ

Το τελευταίο επεισόδιο, με τις δηλώσεις Κασουλίδη για χρηματοδότηση της λύσης από το φυσικό αέριο και η αμέσως μετά διάψευση από το Προεδρικό, είναι μια από τις ενδείξεις της αδυναμίας της Κυβέρνησης να ανασυνταχθεί μπροστά στο σενάριο της «μη λύσης»

Ήδη στα επιτελεία και στα αρχηγεία όλων των κομμάτων θα βρούμε δυο απλά, αλλά μεγάλα ερωτήματα. Το πρώτο είναι ποιον υποψήφιο θα βρει και θα προτείνει το ΑΚΕΛ, και το δεύτερο ποιον υποψήφιο θα βρει ο «ενδιάμεσος» χώρος

Στον «ενδιάμεσο» θα πέσουν κεφάλια υποψηφίων, ενώ από την πλευρά Προεδρικού-ΔΗΣΥ το ζητούμενο είναι να σηκώσουν γρήγορα κεφάλι!

Στο τελευταίο μέρος της θητείας του Προέδρου Αναστασιάδη το Κυπριακό φαίνεται να μπαίνει στην αποφασιστική φάση της «μη λύσης». Ακόμα και η βροχή από δηλώσεις του διεθνούς παράγοντα, που εύχονται λύση μέχρι το τέλος του έτους, δείχνουν ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο από «ευχές».

Στο γήπεδο της «μη λύσης»

Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, που ανησυχούσαν και θα εύχονταν να μην προχωρήσει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, δεν θα πάψουν τώρα να τον κατακρίνουν. Την ανησυχία για «κακή λύση» θα διαδεχτεί τώρα η καταγγελία ότι «υπονόμευσε άδικα» τις θέσεις της ελληνικής πλευράς. Σιγά-σιγά θα ανέβουν και οι κριτικές από το ΑΚΕΛ, με μιαν ακριβώς αντίστροφη λογική. Ότι πρώτα συμμαχώντας με το ΔΗΚΟ σε γραμμή «αντι-Χριστόφια» και έπειτα με κακούς χειρισμούς, σπατάλησε το μεγάλο «παράθυρο ευκαιρίας».

Το τελευταίο επεισόδιο, με τις δηλώσεις Κασουλίδη για χρηματοδότηση της λύσης από το φυσικό αέριο και η αμέσως μετά διάψευση από το Προεδρικό, είναι μια από τις ενδείξεις της αδυναμίας της Κυβέρνησης να ανασυνταχθεί μπροστά στο σενάριο της «μη λύσης». Έρχεται μετά το τρανταχτό επεισόδιο της «παραπλάνησης», που τελικά έβαλε θηλιά στον λαιμό του Υπουργού Υγείας. Θα περάσουν ακόμα μερικές εβδομάδες μέχρι η Κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη να βρει κάποιο δρόμο για να προχωρήσει στο τελευταίο κομμάτι τις διακυβέρνησης, αφήνοντας το Κυπριακό στην άκρη.

Όμως όλοι ξέρουμε ότι στην πραγματικότητα το Κυπριακό δεν πρόκειται να μείνει στην άκρη. Ακόμα και εκείνοι που είχαν πάντα αυτήν την πολιτική γραμμή, από την πλευρά του «ενδιάμεσου χώρου» ξέρουν πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Ο ίδιος ο «ενδιάμεσος» έζησε εποχές που, με προεδρία Τάσσου Παπαδόπουλου, σε περίοδο με το Κυπριακό στην «άκρη», ξεκίνησε ενορχηστρωμένα η μεθόδευση για αναβάθμιση των σχέσεων και της θέσης των Τουρκοκυπρίων απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από τώρα μπορεί να φανταστεί κανένας καταγγελίες που θα εξαπολύονται κατά του Νίκου Αναστασιάδη στον προεκλογικό των Προεδρικών, διότι οι «φίλοι του» στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα «κάνουν πλάτες» για αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Ενώ το ΑΚΕΛ θα προσθέτει ότι «είναι εκείνοι που του έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο και μας κούρεψαν»...

Επιτελικά ερωτήματα

Μιλώντας όμως για προεδρικές εκλογές, όπως συμβαίνει ήδη στα επιτελεία και στα αρχηγεία όλων των κομμάτων, θα βρούμε δυο απλά αλλά μεγάλα ερωτήματα. Το πρώτο είναι ποιον υποψήφιο θα βρει και θα προτείνει το ΑΚΕΛ. Το ερώτημα σχετίζεται με τη μεγάλη εκλογική κατρακύλα του και αυτό που κάνει τώρα και κωδικοποιείται σαν «πορεία προς τη βάση του κόμματος». Υψηλόβαθμα στελέχη της Εζεκία Παπαϊωάννου εξομολογούνται ότι είναι «απίστευτα» αυτά που ακούνε σε τοπικές συνελεύσεις μελών και στελεχών και στα «ακτίβ» τους. Υπάρχει παντού μια ψυχολογία «αρρώστιας». Ένα βαριά άρρωστο ΑΚΕΛ δεν πρόκειται, απ' ό,τι φαίνεται, να διεκδικήσει τις προεδρικές εκλογές με κομματικό υποψήφιο. Δίπλα σε αυτό πρέπει τώρα να λυθεί και ο «γόρδιος δεσμός» σχετικά με τον Νίκο Κατσουρίδη.

Λύση «τύπου Μαλάς» ή μήπως «τύπου Βασιλείου»;

Μια τέτοια επιλογή θα «ανακούφιζε» τον Άντρο Κυπριανού και θα του έδινε παράταση μέχρι τις Προεδρικές. Θα πρέπει όμως να βρεθεί «αυτός ο άνθρωπος». Δηλαδή για δεύτερη φορά θα πρέπει να βρεθεί μια «λύση Μαλάς». Αρκετά στελέχη όμως μουρμουρούν, λέγοντας ότι μετά το «στραπάτσο» του περασμένου Μαΐου που ήρθε να προστεθεί στο 2013, όταν «παραλίγο» ο Γιώργος Λιλλήκας να ξεπερνούσε τον δικό τους υποψήφιο στον πρώτο γύρο, δεν μπορεί να τριτώσει. Αυτοί οι ίδιοι λένε ότι «το ΑΚΕΛ χρειάζεται τον Γιώργο Βασιλείου του 2018».

Ένα από τα ονόματα που ακούγεται με μεγάλη συχνότητα είναι εκείνο της πρώην υπουργού Εξωτερικών κυρίας Μαρκουλή. Οι απόψεις όμως διίστανται, αν θα ήταν «λύση Μαλάς» ή «λύση Βασιλείου». Οι περισσότερο σκεπτικιστές όμως και κάποιοι που έζησαν από κοντά το τι έγινε το 1988, υποστηρίζουν πως είναι αδύνατο να επαναληφθεί εκείνη η επιτυχία.

Μπορεί και τότε το ΑΚΕΛ να προερχόταν από το ηχηρό χαστούκι του 1985, αλλά τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Η Κύπρος ήταν «πλούσια» και διψούσε να βγάλει πρόεδρο έναν «αριστερό επιχειρηματία», που θα την έκανε ακόμα πιο πλούσια με ήπιο τρόπο. Το Κυπριακό φαινόταν ότι ήταν έτοιμο να λυθεί και απλώς χρειαζόταν ένας «σοβαρός και μετριοπαθής ηγέτης».

Το «ενδιάμεσο» παζλ του Νικόλα

Αν όμως στο ΑΚΕΛ μπορεί να αναζητούν «απλώς» ένα καλό όνομα και προδιαγραφές, στον «ενδιάμεσο χώρο» το παζλ είναι ακόμα πιο δύσκολο. Στα πόδια του Νικόλα Παπαδόπουλου υπάρχει το ακριβώς αντίστροφο πρόβλημα. Είναι πολλά τα ονόματα και οι φιλοδοξίες. Δεν υπάρχει όμως το ένα όνομα που να κρατήσει τον «ενδιάμεσο» σαν ένα μπλοκ. Εκτός και αν το όνομα αυτό είναι τελικά το δικό του. Όλες οι ενδείξεις όμως δείχνουν ότι ο νέος αδιαμφισβήτητος ηγέτης του ΔΗΚΟ δεν έχει πάρει καμία απόφαση.

Μέχρι πριν από μερικές εβδομάδες ήταν δεδομένο ότι απέκλειε τον εαυτό του για το 2018 και έτσι μπορούσε να «μοιράσει παιχνίδι». Αυτή η κατάσταση πήγε όμως να αλλάξει με το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών. Δηλαδή όχι μόνο το σκορ του ΔΗΚΟ, αλλά και το «στραπάτσο» του φίλου του Αβέρωφ, αλλά και του ΑΚΕΛ. Φάνηκε ότι ο «ενδιάμεσος» μπορεί να έχει μια «τρελή δυναμική», που έκανε τον ηγέτη του ΔΗΚΟ να αναθεωρήσει κάποιες σκέψεις. Στη συνέχεια, η επεισοδιακή εκλογή του Προέδρου της Βουλής έδειξε όμως ότι κάποια πράγματα είναι περίπλοκα.

Δικέφαλη ή ακέφαλη «Αλληλεγγύη»;

Υπάρχει πρώτα η «Αλληλεγγύη», η οποία είναι σαν να έχει κιόλας αφαιρεθεί από τον «ενδιάμεσο». Η ηγεσία αυτού του νέου σχήματος, όπως προβλήθηκε και στις γιγαντοαφίσες του προεκλογικού, ήταν καθαρή και ήταν η «γιάτραινα». Ξαφνικά όμως, σαν να έγινε και κάπως «δικέφαλη». Με το ένα «κεφάλι» να αφιερώνεται στα καθήκοντα του Προέδρου της Βουλής και το άλλο «κεφάλι» να αναχωρεί στις Βρυξέλλες. Κάποιοι παρατηρούσαν αυτές τις μέρες ότι η «Αλληλεγγύη» δεν είναι «δικέφαλη», αλλά μάλλον μοιάζει «ακέφαλη».

Υψηλό στέλεχος της Πινδάρου σημείωνε ότι πρέπει ψύχραιμα να παρατηρήσουμε ότι «στην πραγματικότητα η ‘Αλληλεγγύη’ είναι περισσότερο ένα εκλογικό αποτέλεσμα παρά νέο κόμμα»... Αυτό μπορεί για κάποιους να ήταν αναμενόμενο. Όμως ταυτόχρονα μια αντικειμενική παρατήρηση καταγράφει ότι η «Αλληλεγγύη» ήταν η μόνη αποφασιστική προσθήκη στον περίφημο «ενδιάμεσο».

Διότι κατά τα λοιπά ΕΔΕΚ και «Συμμαχία» είναι σαν να μοιράστηκαν τα ποσοστά της πρώτης. Ενώ το κάτι παραπάνω που είναι το άθροισμα των ποσοστών Σιζόπουλου-Λιλλήκα είναι ακριβώς η πτώση που κατέγραψε τον Μάιο το ΔΗΚΟ το Νικόλα Παπαδόπουλου. Επομένως, μηδενικό αποτέλεσμα.

Υποψηφιότητες του «ενδιάμεσου»

Το ότι η προσθήκη του «ενδιάμεσου», που ήταν η «Αλληλεγγύη», δεν είναι καθόλου φανερό πού ταξιδεύει τώρα, είναι μόνο η μια όψη. Η άλλη όψη είναι ότι «Αλληλεγγύη σημαίνει υποψηφιότητα Θεοχάρους στις Προεδρικές». Όπως από καιρό είναι γνωστό ότι «Συμμαχία σημαίνει υποψηφιότητα Λιλλήκα 2018». Ο τελευταίος δήλωνε μάλιστα με νόημα, σε συνέντευξή του, πως όποιοι βιαστούν για τις Προεδρικές θα «καούν».

Αλλά ο ίδιος ο Γιώργος Λιλλήκας δεν έχει λόγο ούτε να βιαστεί ούτε να καεί. Θεωρεί και θεωρείται και από άλλους ότι είναι ήδη υποψήφιος. Η εξήγηση είναι ότι «ήταν τέτοιο το ποσοστό του το 2013». Πρόσωπα που γνωρίζουν τον αέρα που φυσάει στο ΔΗΚΟ, μας έλεγαν ότι «αν ο Νικόλας έχει να διαλέξει ανάμεσα σε αυτούς τους δυο, να είσαστε σίγουροι πως θα είναι ο ίδιος υποψήφιος!».

Κάποιοι άλλοι δεν αποκλείουν αυτήν την τράπουλα να την ανακατέψει εντελώς διαφορετικά και «σενάριο Κατσουρίδη». Αφού βέβαια προηγουμένως το ΑΚΕΛ βρει κάποιον τρόπο να καταλήξει και να μιλήσει επίσημα γι' αυτήν την τεράστια «πληγή» του... Κάποιοι «τρίτοι» σχολίαζαν κυνικά ότι το πρόβλημα το έχει ο Νίκος Αναστασιάδης. Διότι, όπως εξηγούν, μπορεί να περνά ο ίδιος, αλλά όποιος πάει μαζί του στον δεύτερο γύρο, είτε από το ΑΚΕΛ είτε από τον «ενδιάμεσο», θα βρει αμέσως την υποστήριξη εκείνων που θα αποκλειστούν.

Μπορεί και τώρα ο Νίκος Αναστασιάδης να «αναστρέψει τάσεις»;

Στο περιβάλλον του Προεδρικού δεν βλέπουν όμως τα πράγματα με αυτό το μάτι. Πρώτα απ’ όλα τρίβουν τα χέρια, διότι θεωρούν σχεδόν βέβαιο πως «ό,τι και να γίνει, η Ελενάρα θα είναι υποψήφια». Αυτό σημαίνει μειωμένο ποσοστό για τον ίδιο τον Πρόεδρο, αλλά σημαίνει και «τρύπα» στον ενδιάμεσο. Φυσικά μιαν ανάλογη επιφανειακή προσέγγιση της Πινδάρου, όταν η Θεοχάρους εγκατέλειπε το καράβι του κόμματος, τελικά την πλήρωσαν ακριβά.

Οι ίδιοι υπολογίζουν ότι «δύσκολα θα κάνει πίσω και ο Λιλλήκας», εάν ο Νικόλας Παπαδόπουλος προκρίνει άλλον υποψήφιο. Το δεύτερο που υπογραμμίζουν, όμως, είναι ότι θα πρέπει όλοι να περιμένουν να δουν τι ακριβώς θα κάνει ο Αναστασιάδης με το Κυπριακό. Και ότι δεν πρέπει να υποτιμούμε τις προσωπικές του ικανότητες να «αναστρέφει τάσεις». Αυτό μάλιστα έχει διπλή σημασία. Γιατί θεωρούν πως ακόμα και σενάριο «μη λύσης» μπορεί να βρει τρόπο να το γυρίσει υπέρ του.

Επιπρόσθετα, στον ΔΗΣΥ υπολογίζουν και στις δυνατότητες που δίνει η «διαρκής βελτίωση της οικονομίας». Ποντάρουν ακόμα σε μετρημένες κινήσεις μεταρρυθμίσεων. Δεν εννοούν πια τη CYTA, αλλά κάποια υφυπουργεία ανάπτυξης και τουρισμού, καθώς και φοροελαφρύνσεις ή και άλλα «μέτρα του 2017». Η σκέψη τους είναι ότι χωρίς Κυπριακό στη μέση και με έναν «προεδρικό Αναστασιάδη» θα μπορέσουν στον πρώτο γύρο να του «επαναπατρίσουν» ακόμα και ψήφους που δεν θα μπορούσε ακόμα να πάρει ο ΔΗΣΥ.

Δηλαδή να περάσουν από τον πρώτο γύρο «μήνυμα επανεκλογής». Βέβαια αυτό το σενάριο απέτυχε παταγωδώς το 2008, με την υποψηφιότητα Κασουλίδη. Τώρα όμως ισχυρίζονται ότι «τα δεδομένα είναι διαφορετικά». Διότι, όπως μας έλεγε πηγή της Πινδάρου, πρώτον, ο Κασουλίδης του 2008 εθεωρείτο ότι από μόνος του είχε εμβέλεια πιο πλατιά από τον ΔΗΣΥ και αυτό διαψεύστηκε την πρώτη Κυριακή, ενώ, δεύτερο, δεν βρισκόταν στο προεδρικό ούτε είχε κανένα περιθώριο χειρισμών διακυβέρνησης.

Μια πρόωρη συζήτηση που θα συνεχίσει να γίνεται μέχρι τέλους

Είναι αλήθεια ότι αυτή η συζήτηση είναι πολύ πρόωρη. Μέχρι τότε, σχολίαζε βετεράνος της πολιτικής, πολύ νερό θα κυλήσει στο αυλάκι. Εξάλλου η Άγκυρα όσα προβλήματα και αν έχει δεν πρόκειται να καθίσει με σταυρωμένα χέρια να μας αφήνει να κάνουμε ασκήσεις επί προεδρικού χάρτη. Η ίδια η διακυβέρνηση, αν λάβουμε υπ' όψιν τα δυο μετεκλογικά δείγματα γραφής, δείχνει να έχει και τάσεις αυτοκαταστροφής. Ενώ ο βαθιά τραυματισμένος ΔΗΣΥ μόλις που καταφέρνει να κρατήσει στο εσωτερικό τους έντονους κραδασμούς και την αμφισβήτηση της ηγεσίας του.

Στα πάνω δώματα της Πινδάρου μάλιστα γνωρίζουν ότι ένας «εσωτερικός εχθρός» βρίσκεται κάπου εκεί προχωρώντας με «υπόγειες κινήσεις» και έχει μόνο προσωπική ατζέντα, δηλαδή ούτε προεδρικό ούτε κόμμα. Ο Πάφιος ηγέτης σίγουρα όμως θα έχει ήδη σκεφτεί λύσεις. Θα έχει τους μερικούς μήνες του καλοκαιριού για να ανασυνταχθεί. Θεωρεί ότι πρόσθετη άνεση θα του δώσουν οι «βαρόνοι» του «ενδιάμεσου», που από τώρα ξεκίνησαν τακτικές που θα κάνουν δύσκολο το έργο του «φίλου» του Νικόλα.

Ο ίδιος πάντως τις τελευταίες μέρες, και απευθυνόμενος τόσο στο εσωτερικό κοινό όσο και ευρύτερα, δείχνει να σήκωσε το γάντι του Νικόλα που έγραφε «τέρμα οι φιλίες». Αν κάνουμε αυτήν την πολύ πρόωρη συζήτηση και καταγράφουμε κάποιες τάσεις, είναι διότι σε αυτόν ακριβώς τον ρυθμό κινούνται οι βασικές πολιτικές δυνάμεις.

Διότι αυτήν ακριβώς την ώρα, περισσότερο ακόμα και από τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΑΚΕΛ, κάποιοι «τρίτοι» παίρνουν πρωτοβουλίες και κινούνται δραστήρια για να... του βρουν προεδρικό υποψήφιο! Αν αυτοί μπορεί να θεωρηθούν «κυνηγοί κεφαλών», τότε ταυτόχρονα στον «ενδιάμεσο» θα πέσουν κεφάλια υποψηφίων, ενώ από την πλευρά Προεδρικού-ΔΗΣΥ το ζητούμενο είναι να σηκώσουν γρήγορα κεφάλι!