ΤΑ ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

Ο κάθε συνδυασμός βρίσκεται στο κυνήγι ποσοστών για διαφορετικούς λόγους, οι οποίοι σχετίζονται με τη διατήρηση ή την αύξηση της ισχύος τους, τη δυναμική είσοδό τους, την απόκτηση ρυθμιστικού ρόλου αλλά και την ευρύτερη αλλαγή που ενδέχεται να συντελεστεί στον πολιτικό χάρτη

Όλα τα κόμματα, ανεξαρτήτως μεγέθους ή πιθανοτήτων εισόδου στη Βουλή, έχουν ένα κοινό στοίχημα. Να πείσουν τους πολίτες εκείνους που δεν κατάφερναν να αγγίξουν, να προσέλθουν σήμερα στο εκλογικό τους κέντρο

Με διακυβεύματα για όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς ανοίγουν σήμερα οι κάλπες των βουλευτικών εκλογών. Το πρώτο μεγάλο στοίχημα για όλα τα κόμματα, ανεξαρτήτως του μεγέθους τους, είναι το προφανές? να συγκεντρώσουν όσο το δυνατόν υψηλότερο ποσοστό. Ο κάθε συνδυασμός, ωστόσο, βρίσκεται στο κυνήγι ποσοστών για διαφορετικούς λόγους, οι οποίοι σχετίζονται με τη διατήρηση ή την αύξηση της ισχύος τους, τη δυναμική είσοδό τους, την απόκτηση ρυθμιστικού ρόλου αλλά και την ευρύτερη αλλαγή που ενδέχεται να συντελεστεί στον πολιτικό χάρτη, σε διάφορα επίπεδα.

ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ

Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, δημιούργησαν, στην ουσία, τις νέες συνθήκες στις οποίες διεξάγονται αυτές οι βουλευτικές εκλογές, τόσο σε πολιτικό όσο και διαδικαστικό βαθμό. Αφενός επειδή ήταν οι δύο δυνάμεις που κυβέρνησαν τη χώρα σε οικονομική κρίση, με τη διαπραγμάτευση και την εφαρμογή του μνημονίου, και αφετέρου επειδή πήραν την απόφαση για καθορισμό του εκλογικού μέτρου για είσοδο στη δεύτερη κατανομή στο 3,6%. Ως εκ τούτου, επιθυμούν, αφενός, να μην μεταφραστούν οι χειρισμοί τους σε εκλογικές απώλειες και, αφετέρου, να μην γυρίσει μπούμερανγκ η απόφασή τους να καταστήσουν πιο δύσκολη την πρόσβαση των μικρών κομμάτων στη Βουλή.

Η διατήρηση των ποσοστών των δύο πόλων σε υψηλά επίπεδα εξυπηρετεί διαφορετικές σκοπιμότητες για το καθένα. Ο μεν ΔΗΣΥ, ως κυβερνών κόμμα, γνωρίζει πως πιθανός περιορισμός της δύναμής του στη Βουλή θα καταστήσει δυσκολότερη την έγκριση νομοσχεδίων, θέτοντας εν αμφιβόλω την εφαρμογή των κυβερνητικών σχεδιασμών, τώρα που επιτεύχθηκε η έξοδος από το μνημόνιο και η εκτελεστική εξουσία έχει μεγαλύτερη ευχέρεια κινήσεων. Το ΑΚΕΛ, από την άλλη, θέλει να διατηρήσει ακέραιο τον ρόλο του ως το μείζον κόμμα της αντιπολίτευσης, επιτυγχάνοντας, παράλληλα, να παραμείνει εξίσου ισχυρό με τον ΔΗΣΥ, με τις Προεδρικές να ξεπροβάλλουν στη γωνία.

Ο άτυπος τρίτος πόλος

Σε ό,τι αφορά τα υπόλοιπα κόμματα, τα στοιχήματα είναι πολυεπίπεδα, καθώς έτσι κι αλλιώς ξεκινούν από διαφορετική αφετηρία και έχουν διαφορετικούς στόχους. Το κοινό τους διακύβευμα, ωστόσο, είναι κατά πόσον το συγκεντρωτικό τους αποτέλεσμα θα είναι αισθητά πιο υψηλό απ’ ό,τι στο παρελθόν, με αποτέλεσμα να καταστούν ατύπως τρίτος πόλος, αλλάζοντας τους μέχρι σήμερα ισχύοντες συσχετισμούς δυνάμεων. Μια τέτοια εξέλιξη θα τους επέτρεπε να λειτουργούν με περισσότερη πυγμή, αφού ενδέχεται να κρατούν συχνά το κλειδί σημαντικών αποφάσεων, και ταυτόχρονα -υπό την προϋπόθεση ότι θα καταφέρουν να συνεργαστούν αποτελεσματικά μεταξύ τους- να δημιουργήσουν μια δεύτερη συμπαγή αντιπολιτευτική ομάδα.

«Παλιοί» και «νέοι»

Το μεγάλο κόμμα του Κέντρου, το ΔΗΚΟ, θέλει να διατηρήσει την εκλογική του δύναμη, αφενός για να παραμείνει κυρίαρχο στο ενδιάμεσο του πολιτικού χάρτη και αφετέρου για να παραμείνει ρυθμιστής των εξελίξεων στα κοινοβουλευτικά και μη πολιτικά δρώμενα. Το ΔΗΚΟ κοιτάζει και προς τα πάνω και προς τα κάτω, καθώς από τη μία θέλει να μπαίνει σφήνα στην πολιτική δύναμη των δύο πόλων και από την άλλη επιθυμεί να διατηρήσει την απόσταση ασφαλείας που το χωρίζει από τα μικρότερα (αλλά πιο συγγενή ιδεολογικά) κόμματα.

Η ΕΔΕΚ, η οποία παραδοσιακά είχε επαρκή κοινοβουλευτική δύναμη, ώστε να ασκεί, κατά διαστήματα, καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία λήψεως αποφάσεων αλλά και να αξιώνει θέσεις-κλειδιά, όπως η Προεδρία της Βουλής, χρειάζεται να διατηρήσει τα ποσοστά της, έτσι ώστε να μην απειληθεί από τα μικρότερα και νεότερα κόμματα. Με την πιθανότητα το αντιπολιτευτικό παιγνίδι να μοιράζεται ανάμεσα σε περισσότερους παίχτες απ’ ό,τι στο παρελθόν, το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών έχει ως πρώτο στόχο να διατηρήσει αναλλοίωτη τη θέση του στον νέο πολιτικό χάρτη.

Το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών έχει ως βασικότερο στοίχημα να βγει αλώβητο από την αύξηση του εκλογικού μέτρου, διασφαλίζοντας την είσοδό του στη Βουλή. Το γεγονός, δε, πως επί σειρά ετών ήταν κόμμα μονοεδρικό, ενώ αν επιτευχθεί ο στόχος του τώρα, θα έχει για πρώτη φορά περισσότερους από έναν βουλευτές, δημιουργεί νέες πολιτικές συνθήκες στο Κίνημα, που θα πρέπει να μετεξελιχθεί στη βάση των καινούργιων του δεδομένων.

Η Συμμαχία Πολιτών, ως νεοφανής πολιτικός σχηματισμός, έχει περισσότερα να κερδίσει παρά να χάσει. Χωρίς το βαρίδι της συντήρησης, που έχουν τα παλιά κόμματα, επιχειρεί η είσοδός της στην Βουλή να είναι δυναμική, διεκδικώντας ρόλο τόσο στο ευρύτερο πολιτικό τοπίο όσο και στον χώρο του Κέντρου.

Ο άλλος σχηματισμός που διεκδικεί για πρώτη φορά παρουσία στη Βουλή, το Κίνημα Αλληλεγγύη, μετρά μόνο μερικούς μήνες ζωής. Επιθυμεί να καταστεί μια μετρήσιμη δύναμη, που θα κάνει αισθητή την παρουσία της στα πολιτικά δρώμενα του τόπου, εντός και εκτός Κοινοβουλίου.

Τον στόχο της κοινοβουλευτικής παρουσίας έχει και το ΕΛΑΜ. Το εθνικιστικό κόμμα γνωρίζει πως εάν επιτύχει την είσοδό του στη Βουλή θα επιφέρει σημαντική αλλαγή στα δεδομένα, καθώς αφενός θα ενσωματωθεί στο πολιτικό σύστημα και αφετέρου θα τροποποιήσει το ιδεολογικό μείγμα του κυπριακού πολιτικού χάρτη.

Η πρώτη μάχη

Υπό το φως της επίτευξης ή μη των βασικών στόχων των πολιτικών δυνάμεων, θα διεξαχθεί σύντομα η πρώτη μάχη στη νέα Βουλή? αυτή για την Προεδρία του Σώματος. Ο Πρόεδρος της Βουλής είναι δεύτερος στην ιεραρχία του κράτους μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και παρόλο που η θέση του δεν είναι εκτελεστική, διαδραματίζει ουσιαστικό πολιτικό ρόλο. Αφενός γιατί έχει ισχυρό πολιτικό λόγο και αφετέρου επειδή καλείται ανά διαστήματα να ασκεί προεδρικά καθήκοντα. Δεδομένου, δε, του γεγονότος πως ιστορικά η κατάληψη της θέσης αυτής διασυνδέεται με τους σχεδιασμούς για τις προεδρικές εκλογές, αναμένεται πως το ενδιαφέρον θα φθάσει στα ύψη και θα δούμε πολύ σύντομα να διαμορφώνονται οι πρώτες συμμαχίες εντός του νέου Κοινοβουλίου.

Κόντρα στην αποχή

Όλα τα κόμματα, πάντως, ανεξαρτήτως μεγέθους ή πιθανοτήτων εισόδου στη Βουλή, έχουν ένα κοινό στοίχημα. Να πείσουν τους πολίτες εκείνους που δεν κατάφερναν να αγγίξουν τόσο καιρό, να προσέλθουν σήμερα στο εκλογικό τους κέντρο και να ψηφίσουν. Η μάχη με την αποχή αποτελεί στην ουσία μάχη των κομμάτων με τον κακό τους εαυτό. Με αυτόν που προκαλεί αποστροφή στους πολίτες, με αυτόν που τους κάνει να αποστασιοποιούνται, με αυτόν που τους οδηγεί στην πεποίθηση πως η μη προσέλευση στις κάλπες αποτελεί τιμωρία για τις πολιτικές δυνάμεις που τους έχουν δυσαρεστήσει. Το ερώτημα είναι αν κατάφεραν όντως να τους πείσουν πως αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά και αξίζει να πάνε να ψηφίσουν. Ίδωμεν…