ΚΥΠΡΙΑΚΟ: ΠΑΡΑΤΡΑΒΗΓΜΑ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ, ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ, ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΑ

Μόνο άμεση σύγκληση διεθνούς διάσκεψης μπορεί να οδηγήσει το πρόβλημα στην ώρα της αλήθειας. Γιατί φοβούνται ο Πρόεδρος, ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ τη συγκρότηση διεθνούς διάσκεψης

Εν γνώσει τους, όλοι οι Πρόεδροι άφησαν τον χρόνο να διαρρέει άκαρπος και να τσιμεντώνει τα τετελεσμένα της κατοχής

Με το δεδομένο, πλέον, ότι οι συνομιλίες καρκινοβατούν -και γι' αυτό δεν ευθύνονται ούτε οι βουλευτικές εκλογές ούτε η «πολιτική κρίση» στα κατεχόμενα, αλλά η αδιαλλαξία της Τουρκίας και η λανθασμένη πολιτική της κυπριακής ηγεσίας- διερωτόμαστε: Έχει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης σχέδιο Β και εναλλακτικές επιλογές, για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες και τα καταστροφικά αποτελέσματα ενός αδιεξόδου; Πιστεύουμε, όχι.

Διότι η ώς τώρα μόνη επιλογή του είναι η συνέχιση μίας χρεοκοπημένης στρατηγικής, η οποία δεν του αφήνει καμία προοπτική να λύσει δίκαια και κατά τρόπο βιώσιμο το εθνικό πρόβλημα.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, εάν καταφύγει στις εύκολες πλην επικίνδυνες επιλογές, θα επιχειρήσει:

1. Να παρατραβά τον ήδη χρεοκοπημένο διάλογο εις βάθος, επιμένοντας να παραπλανεί τον κόσμο, πως μπορεί να βρει λύση βιώσιμη και θα παρατραβήξει αυτόν τον αμανέ μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2018, παρουσιάζοντας στον λαό το πρότυπο ενός ηγέτη, ο οποίος έχει σπρώξει το πρόβλημα σε μία σωστή πορεία, και συνεπώς είναι ο μοναδικός ο οποίος μπορεί να δώσει λύση, εφόσον ο λαός τού προσφέρει δεύτερη ευκαιρία εκλογής.

2. Να συνεχίσει να παραμένει όμηρος των λόγων και της ευφορίας που καλλιέργησε, καθώς και των εμμονών του να νεκραναστήσει το σχέδιο Ανάν, αποδεχομένος μία θνησιγενή λύση, την οποία να προσπαθήσει να επιβάλει στον λαό, χρησιμοποιώντας εφιαλτικά διλήμματα, ωραιοποιήσεις και το ψεύτικο δέλεαρ πως η λύση θα απαλλάξει τους πολίτες από τα οικονομικά αδιέξοδα και θα καταστήσει την Κύπρο Γη της Επαγγελίας.

3. Σε κάποια στιγμή και εφόσον αντιληφθεί πως η λύση είναι αδύνατη και η Τουρκία δεν υποχωρεί βήμα από τις διαχρονικές διχοτομικές θέσεις της, να ενδυθεί τη φουστανέλα και αφού κατασκευάσει ένα φωτοστέφανο θαρραλέου ηγέτη, να παρουσιασθεί ενώπιον του λαού με εντελώς διαφορετικές από τις σημερινές θέσεις, αναπετώντας το λάβαρο του απορριπτισμού. Γνωρίζει, άλλωστε, ότι και στις τρεις φορές που ο Δημοκρατικός Συναγερμός επέτυχε να αναρριχηθεί στην εξουσία, ουδέποτε προέβαλε ως λάβαρο αγώνα τον «ρεαλισμό» της δικής του φιλοσοφίας. Πάντοτε μεταμφιέζετο σε απορριπτικότερο των απορριπτικών και με τα δεκανίκια του ΔΗΚΟ, ή εκμεταλλευόμενος τα μοιραία λάθη των πολιτικών του αντιπάλων, κατόρθωνε να φθάσει μέχρι το Προεδρικό.

Το απορριπτικό λάβαρο του ΔΗΣΥ

Υπενθυμίζουμε σχετικώς ότι:

* Το 1993, ο Γλαύκος Κληρίδης εξελέγη Πρόεδρος με λάβαρο τις απορριπτικές θέσεις του Σπύρου Κυπριανού, απεμπλοκής από τη Δέσμη Ιδεών Γκάλι και διεθνοποίησης του Κυπριακού. Και εκμεταλλευόμενος εκείνο το ολέθριο λάθος του Γιώργου Βασιλείου, ο οποίος το βράδυ της πρώτης Κυριακής, μεθυσμένος από το 44% το οποίο έλαβε, κάλεσε τον Κληρίδη να αποσυρθεί από τη διεκδίκηση της προεδρίας. Καθώς και για τον εφησυχασμό του Βασιλείου, ο οποίος μεθυσμένος από το πρωτοφανές ποσοστό που είχε λάβει την πρώτη Κυριακή, χαλάρωσε κάθε κινητοποίηση στο μεσοδιάστημα και απέφυγε να φέρει φοιτητές και εργαζόμενους από το εξωτερικό.

* Το 1998, ο Γλαύκος Κληρίδης επανεξελέγη με κύριο σύμμαχο την αγορά των S-300 και την εθνική μέθη που καλλιεργούσαν οι τηλεοπτικοί σταθμοί, προβάλλοντας κάθε βράδυ τους πυραύλους να πλήττουν την καρδιά της Τουρκίας.

* Το 2013 ο Νίκος Αναστασιάδης, εκμεταλλευόμενος τα ολέθρια λάθη του Δημήτρη Χριστόφια, και αποδεχόμενος όλες τις απορριπτικές θέσεις του ΔΗΚΟ, ακόμη και την κεντρώα φιλοσοφία στο θέμα της οικονομίας, επίσης επέτυχε να εκλεγεί.

Ουδέποτε ο Δημοκρατικός Συναγερμός επέτυχε να εκλέξει Πρόεδρο με λάβαρο την πραγματική πολιτική του. Πάντοτε την απέκρυβε και αναπετούσε το απορριπτικό λάβαρο.

Συνεπώς και για να επιστρέψουμε στο θέμα μας, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, αν δεν φορέσει φουστανέλα και δεν επιτύχει να συνάψει συμφωνίες με απορριπτικές δυνάμεις, δεν επανεκλέγεται.

Το ολέθριο λάθος Αναστασιάδη

Καμία, όμως, από τις προαναφερόμενες επιλογές δεν αποτελούν συμφέρουσες διεξόδους για το εθνικό θέμα. Ούτε το παρατράβηγμα του διαλόγου, ούτε η αποδοχή τουρκικής λύσης, ούτε η φουστανέλα θα φέρουν τη δίκαιη ή βιώσιμη λύση του Κυπριακού. Και επειδή ουδόλως πρέπει να ενδιαφέρουν οι πολιτικές σκοπιμότητες, ούτε οι προσωπικές φιλοδοξίες του καθενός, και η αγωνιώδης προσπάθεια αναρρίχησης στην εξουσία, είτε διά υφαρπαγής της ψήφου του λαού, με παραπλανητικές δεσμεύσεις ή με συνομολόγηση παρά φύσιν προεκλογικών συμμαχιών, εμείς λέγουμε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη να ξεκινήσει να σκέπτεται όχι πώς να επενδύσει στην επανεκλογή, αλλά πώς θα απεγκλωβίσει την κυπριακή υπόθεση από τα αδιέξοδα και τα εφιαλτικά διλήμματα.

Αποτελεί ακραίο εφεύρημα, με σκοπό να εκτεθούν οι διαφωνούντες με την πολιτική του, να κατηγορούνται ότι ο διάλογος πρέπει να εγκαταλειφθεί. Ο διάλογος δεν είναι ο κίνδυνος. Κίνδυνος είναι πώς διαπραγματεύεσαι. Και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης διαπραγματεύεται επικίνδυνα και εις βάρος της εθνικής υπόθεσης. Υποχωρεί και δίνει χωρίς να λαμβάνει. «Στολίζει» τη διζωνική ομοσπονδία με ευρωπαϊκό φωτοστέφανο. Και την παρουσιάζει στον λαό στη βάση, όχι της πραγματικότητας, αλλά των ψευδαισθήσεών του.

Η διαπραγμάτευση διεξάγεται στη βάση της τουρκικής αντίληψης για το περιεχόμενο της διζωνικής και ο Νίκος Αναστασιάδης, ενώ συζητεί αυτήν την αντίληψη, την παρουσιάζει στον λαό στη βάση των ψευδαισθήσεών του. Διαπραγματεύεται στη βάση μίας διαδικασίας και μίας ατζέντας, όπως την επιβάλλει η τουρκική πλευρά, και όχι στη λογική και στις πραγματικές βάσεις οι οποίες θα αποδείξουν έγκαιρα, εάν υπάρχει προοπτική λύσης ή τα πράγματα δεν μπορούν να προχωρήσουν.

Αυτό αποτελεί ολέθριο λάθος. Αποτελεί ολέθριο λάθος να συζητείται πρώτα η εσωτερική και συνταγματική πτυχή, κεφάλαια στα οποία η ελληνοκυπριακή πλευρά καλείται να δώσει -και πάντα δίνει- και τα σημαντικά κεφάλαια στα οποία πρέπει να πάρει, και η τουρκική πλευρά να δώσει, αποδέχεται ο Πρόεδρος να μείνουν προς συζήτηση τελευταία. Αυτό μοιραία οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο παραχωρήσεων της ελληνοκυπριακής πλευράς, οι οποίες μας μένουν «αγγονίν» και καταγραμμένες στα κατάστιχα των Τούρκων.

Ποια διέξοδο προτείνουμε

Σαράντα δύο χρόνια διαλόγου και πιστής τήρησης αυτής της ολέθριας διαδικασίας, δεν έστειλαν κανένα μήνυμα και δεν δίδαξαν τίποτε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Και επιμένει να συνεχίζει στην ίδια βάση. Εμείς του είπαμε και επαναλαμβάνουμε: Αφού 42 χρόνια κατά τα οποία η Τουρκία φραστικά και έμπρακτα αποδεικνύει τις διχοτομικές εμμονές της και τα επεκτατικά της σχέδια, αλλά δεν επείσθη ακόμη ο Πρόεδρος και οι ηγεσίες των δύο κομμάτων, αφού επιμένουν ακόμη να ζητούν πράξεις από την Τουρκία οι οποίες να αποδεικνύουν τις προθέσεις της, τότε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να ζητήσει άμεση σύγκληση διεθνούς διάσκεψης, η οποία να συζητήσει το εδαφικό, το θέμα εγγυήσεων και την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.

Εδώ θα καταδειχθεί στην πράξη, εάν η Τουρκία είναι έτοιμη να αποδεχθεί ακύρωση των επεκτατικών σχεδίων της και βιώσιμη λύση. Εδώ θα αποδειχθεί, εάν ο διάλογος έχει νόημα και μπορεί να συνεχισθεί, ή εάν δεν μπορεί να δώσει λύση.

Ο Πρόεδρος, όμως, και οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων τρέμουν αυτήν τη διαδικασία. Φοβούνται να προτάξουν τη διεθνή διάσκεψη. Γιατί; Επειδή εκεί θα καταδειχθεί το χρεοκοπημένο της πολιτικής φιλοσοφίας του. Εκεί θα αποδειχθεί η ψευδαίσθηση, ο ευσεβοποθισμός και το αδιέξοδο της στρατηγικής τους. Εκεί θα αποδειχθεί ότι ο διάλογος, όπως υποστηρίζουν να διεξάγεται και όπως διεξάγεται, δεν μπορεί να αποδώσει λύση. Δίκαιη και βιώσιμη. Και επειδή πέραν της αγκυλωμένης πολιτικής τους, δεν έχουν τίποτε άλλο να προσφέρουν ως εναλλακτική πρόταση, επιμένουν να διεξάγουν συνομιλίες τράβηγμα στον χρόνο, εν γνώσει τους ότι δεν μπορούν να προσφέρουν λύση. Αυτή η πολιτική και αν αποτελεί άκαρπη παρέλευση του χρόνου, η οποία τσιμεντώνει τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής.

Όλοι οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας, με σημαιοφόρους τους Προέδρους που ανήκουν στη «ρεαλιστική σχολή», επέτρεψαν, με τη λανθασμένη πολιτική τους, στον χρόνο να διαρρέει άκαρπος, και να τσιμεντώνει τα τετελεσμένα.

Όλοι αυτοί αποτελούν τους καλύτερους μαθητές της σχολής «πώς τσιμεντώνονται τα τετελεσμένα και πώς αφήνεται ο χρόνος να δώσει λύση επί του εδάφους»...