Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΕΡΕΥΝΑ ΕΝΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΖΩΝΩΝ
Πρόοδο στα θέματα διερεύνησης της τύχης των αγνοουμένων, σε αντίθεση με περιπτώσεις άλλων χωρών, βλέπει ο Nils Mui?nieks.

Αδυναμία της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων να προχωρήσει με την εκσκαφή έστω και ενός τάφου για πάνω από 20 χρόνια, αλλά και «συνεχή άρνηση» του τουρκικού στρατού να επιτρέψει την έρευνα σε πιθανούς χώρους ταφής εντός στρατιωτικών ζωνών στα κατεχόμενα, εντοπίζει ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΣτΕ) Nils Mui?nieks.

Ο Επίτροπος του ΣτΕ κάνει λόγο για έλλειψη δικοινοτικής συνεργασίας και εμπιστοσύνης, και απευθύνει παράλληλα συστάσεις στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ζητώντας, μεταξύ άλλων, διερεύνηση της αλήθειας και αποτελεσματική πρόσβαση σε αρχεία.

Οι αναφορές περιέχονται σε έκθεση που εξέδωσε πρόσφατα αναφορικά με τους «αγνοουμένους και τα θύματα αναγκαστικών εξαφανίσεων στην Ευρώπη», με αφορμή την ολοκλήρωση διαδικτυακής εκστρατείας, με τίτλο «Δικαίωση για τους αγνοουμένους».

1050 Ε/κ αγνοούμενοι
Στην πολυσέλιδη έκθεση περιγράφεται, μεταξύ άλλων, η κατάσταση στην Κύπρο, όπου αναφέρεται ότι ο αριθμός των αγνοουμένων ανέρχεται, βάσει των στοιχείων Σεπτεμβρίου 2015, σε 1.050 Ελληνοκυπρίους και 348 Τουρκοκυπρίους.

Αναφέρει ακολούθως ότι το 2015, η ΔΕΑ έλαβε άδεια για έρευνες σε τέτοιες ζώνες, κάτι που, όπως επισημαίνει, δύναται να επισπεύσει τη διαδικασία. Στην έκθεση γίνεται επίσης αναφορά στη στενή παρακολούθηση των εξελίξεων από την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο πλαίσιο της αξιολόγησης του βαθμού υλοποίησης των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) και συγκεκριμένα των αποφάσεων στις υποθέσεις «Βαρνάβα εναντίον Τουρκίας» και «Κύπρου εναντίον Τουρκίας».

Σύμφωνα εξάλλου με σχετική ανακοίνωση, ο Επίτροπος Mui?nieks αναφέρει ότι «έχει έρθει η ώρα να γεφυρωθεί το 'ντροπιαστικό χάσμα' μεταξύ όσων έχουν ανάγκη οι οικογένειες και όσων πράττουν τα κράτη».

Στις συστάσεις του Επιτρόπου περιλαμβάνεται η παροχή αποζημιώσεων στα θύματα και τις οικογένειές τους, μαζί με την αναγκαία νομική, κοινωνική και ψυχολογική στήριξη, καθώς και η ενίσχυση της διαδικασίας εκταφών και ταυτοποίησης.

Επίσης ζητά την εκπαίδευση δημοσίων λειτουργών, την ενίσχυση μηχανισμών και πρωτοβουλιών για διερεύνηση της αλήθειας, την αποτελεσματική πρόσβαση σε πληροφορίες και αρχεία, και την ενίσχυση της εγχώριας νομοθεσίας.

Τέλος, συστήνει τη διενέργεια αποτελεσματικής διερεύνησης και την εξάλειψη της ατιμωρησίας, καθώς και την προαγωγή και εφαρμογή διεθνών και ευρωπαϊκών προτύπων.