ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΤΗΣ ΔΟΜΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ Ε.Ε.
Ακόμη και σήμερα, που η Τουρκία επιχειρεί να πείσει τους Ευρωπαίους πως είναι σε θέση να καταστεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έρχεται για πολλοστή φορά, όχι μόνο να αρνηθεί το γενοκτόνο παρελθόν της, αλλά και να καταγγείλει εκείνους που της υπενθυμίζουν ένα γεγονός που αποτελεί την ταυτότητα της ιστορίας της!
* Η Τουρκία μετά περισσού θράσους αμφισβητεί όλες τις ιστορικές μαρτυρίες ξένων αντικειμενικών παρατηρητών, πρέσβεων, δημοσιογράφων, περιηγητών και προξένων, που κατέγραψαν τη γενοκτονία, παραδίδοντας και αντίστοιχο φωτογραφικό υλικό
* Αρνείται επίσης τις διώξεις και τις σφαγές των Ελλήνων, των Ποντίων και των Αρμενίων γιατί μια παραδοχή θα της υπαγορεύσει αναγκαστικά μιαν άλλη στάση και συμπεριφορά απέναντι στη διεθνή κοινότητα
Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών προέβη σε μια ανακοίνωση έντονης δυσφορίας για τις δηλώσεις της ελληνικής ηγεσίας, προέδρου και πρωθυπουργού, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του προέδρου της Αρμενίας, Σερζ Σαρκισιάν στην Αθήνα, όπου η ηγεσία της Ελλάδος, όπως αναμένετο, έκανε αναφορά στη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Νεότουρκους. Η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών αναφέρει πως: «Οι εν λόγω δηλώσεις είναι το προϊόν μίας αξιοθρήνητης νοοτροπίας, η οποία αποδεικνύει ότι οι σχέσεις και η αλληλεγγύη μεταξύ Ελλάδας και Αρμενίας είναι οικοδομημένες πάνω σε κοινή έχθρα εναντίον της τουρκικής ταυτότητας. Η Άγκυρα ποτέ δεν θα δώσει αναγνώριση σε όσους επιμένουν να φέρνουν στο προσκήνιο μία τέτοια παράνομη γραμμή της Ιστορίας, αποσυνδεδεμένη από τις πραγματικότητες, μονομερή και εμμονική».
Είναι εξόχως ενδιαφέρον, ακόμη και σήμερα, που η Τουρκία επιχειρεί να πείσει τους Ευρωπαίους πως είναι σε θέση να καταστεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άρα να μοιραστεί τις αξίες, τις αρχές και τα ιδεώδη του ευρωπαϊκού πολιτισμού, της δημοκρατίας, της ανοχής, της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, να έρχεται για πολλοστή φορά, όχι μόνο να αρνηθεί το γενοκτόνο παρελθόν της, αλλά και να καταγγείλει εκείνους που της υπενθυμίζουν ένα γεγονός που αποτελεί την ταυτότητα της ιστορίας της! Η αρμενική γενοκτονία, όπως και η γενοκτονία των Ποντίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, από το 1912-1922, αποτελούν αξεπέραστο κομμάτι της ιστορίας των Ελλήνων και των Αρμενίων.
Η αρμενική γενοκτονία που κορυφώθηκε το 1915 με θύματα ενάμισι και πλέον εκατομμύρια Αρμενίων, κυρίως γυναικόπαιδων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων, είναι ταυτισμένη με τη νεότερη ιστορία του αρμενικού έθνους. Η γενοκτονία, η σφαγή των Αρμενίων της Τουρκίας, ακολούθησε τους Αρμενίους της διασποράς όλα τα χρόνια μετά και αποτέλεσε την τραυματική εμπειρία διαχρονικά όλων των γενεών μέχρι και σήμερα. Το αρμενικό έθνος είναι σε θέση να διεκδικεί ως ανεξάρτητη κρατική υπόσταση την αναγνώριση της γενοκτονίας από όλα τα έθνη και κράτη του κόσμου, καλώντας την Τουρκία, ως συνεχιστή του οθωμανικού κράτους, να αποδεχθεί την ιστορική στιγμή της βαρβαρότητας των προγόνων της, να ζητήσει συγγνώμη και να προβεί σε μιαν εσωτερική διαδικασία αυτοκριτικής προσέγγισης της ιστορίας, η οποία θα τη διδάξει, έτσι ώστε να μην επαναλαμβάνει το τουρκικό κράτος γενοκτονίες και σφαγές εναντίον άλλων λαών, εθνοτήτων και μειονοτήτων.
Η Τουρκία μετά περισσού θράσους αμφισβητεί όλες τις ιστορικές μαρτυρίες ξένων αντικειμενικών παρατηρητών, πρέσβεων, δημοσιογράφων, περιηγητών και προξένων, που κατέγραψαν τη γενοκτονία, παραδίδοντας και αντίστοιχο φωτογραφικό υλικό. Η Τουρκία αρνείται επίσης τις διώξεις και τις σφαγές των Ελλήνων, των Ποντίων και των Αρμενίων, γιατί μια παραδοχή θα της υπαγορεύσει αναγκαστικά μιαν άλλη στάση και συμπεριφορά απέναντι στη διεθνή κοινότητα. Το γεγονός της άρνησης των γενοκτονιών δεν παύει να αποτελεί διεθνές θέμα, αφού πλείστα όσα κράτη, κυρίως δε κοινοβούλια σε όλο τον κόσμο, αναγνώρισαν τη γενοκτονία ως ιστορικό γεγονός για το οποίο ευθύνεται η Τουρκία ως συνεχιστής του οθωμανικού κράτους.
Η Γερμανία του Τρίτου Ράιχ, που αντιγράφοντας τους Νεότουρκους, τους οποίους ο ίδιος ο Χίτλερ παρέπεμπε ως παράδειγμα προς μίμηση καλώντας τις δυνάμεις επέμβασης στην Πολωνία να μην αφήσουν Πολωνοεβραίους, παιδιά και γυναίκες ζωντανούς, αυτή η Γερμανία μετά τον πόλεμο υποχρεώθηκε σε συνεχή αυτοκριτική σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης ώστε να υποστεί την κάθαρση, που ήταν απαραίτητη για να την εντάξει στις δημοκρατικές κοινωνίες του μεταπολεμικού κόσμου.
Η Τουρκία δεν διδάσκεται και δεν μαθαίνει. Συνεχίζει να θεωρεί τη γενοκτονία ως ανύπαρκτο γεγονός, πράγμα που της επιτρέπει σήμερα να βομβαρδίζει κουρδικά χωριά, να ισοπεδώνει κουρδικές πόλεις, ενώ παράλληλα κατέχει εδώ και σαράντα και πλέον χρόνια με στρατιωτικές δυνάμεις παρανόμως τη βόρεια περιοχή της Κύπρου. Πρέπει να καταλάβει η Άγκυρα πως το μέλλον της στην Ευρώπη εξαρτάται από τις δομικές εκείνες αλλαγές, που πρέπει να πραγματοποιήσει σε θέματα ελευθεριών και κράτους δικαίου, σε ζητήματα προστασίας των εθνοτήτων και των μειονοτήτων και κυρίως αυτογνωσίας στην κριτική θεώρηση του παρελθόντος της.
Το δράμα των Ελλήνων σε σχέση με την Τουρκία και τις πολιτικές της συνεχίζεται και σήμερα στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, όπου η Τουρκία εμφανίζεται ως δύναμη με στρατηγικές ηγεμονίας στον χώρο της νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, ασκεί έναν εγγενή επεκτατισμό έναντι της Κύπρου και της Ελλάδας στο Αιγαίο, διεκδικώντας στο πλαίσιο μιας εύθραυστης και αδύναμης κρατικής οντότητας που επιχειρείται να οικοδομηθεί στην Κύπρο να μετατρέψει το αυριανό κράτος σε οιονεί προτεκτοράτο της. Εμείς ως Ελληνισμός πρέπει να γνωρίζουμε πως η Άγκυρα δεν είναι ένα φιλικό κράτος, το οποίο να μπορεί να το εμπιστευθεί κανείς ως κράτος ειρήνης και συνεργασίας.
Η συμπεριφορά του εντός και εκτός Τουρκίας προδίδει μια δύναμη με δομικό ιμπεριαλισμό, δηλαδή μια χώρα που διεκδικεί την υπαγωγή των κρατικών οντοτήτων της περιοχής της υπό τον δικό της ηγεμονικό έλεγχο. Αυτή η χώρα, με τις σημερινές της δομές εξουσίας και πολιτικές στάσεις εντός και εκτός επικράτειας, δεν μπορεί να έχει καμιά θέση στην Ευρώπη, ακόμη και εάν εκβιάζει κατά τρόπο θρασύτατο τους Ευρωπαίους με το προσφυγικό πρόβλημα το οποίο, σε τελευταία ανάλυση, η ίδια δημιούργησε.
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής
Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών,
Επικοινωνίας και Πολιτισμού
Παντείου Πανεπιστημίου
