ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΕΠΕΝΔΥΟΥΝ ΕΛΠΙΔΕΣ ΟΙ ΨΕΥΔΟ-ΕΥΡΩΠΑΪΣΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Από την υποστήριξη του ρατσιστικού σχεδίου Ανάν, ώς το κούρεμα καταθέσεων και ώς την ανοχή της κατοχής ευρωπαϊκού εδάφους, χωρίς να ακυρώνεται η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας

Η υπό κατάρρευση λέσχη, ο Τιτανικός που βυθίζεται και ο «έξυπνος συγχρονισμός»

Σαν την ορχήστρα του Τιτανικού, που συνέχισε να παίζει ενώ το πλοίο βυθιζόταν, παρομοίασε την Ευρωπαϊκή Ένωση ο Πρωθυπουργός της Ιταλίας, Ματέο Ρέντσι. Και σε άλλη δήλωσή του ανέφερε επιγραμματικά: «Η χώρα μου δεν θα συνθηκολογήσει με μία Ευρώπη, η οποία θα μπορούσε να αποτελείται μόνο από αριθμούς, παραμέτρους και κανόνες. Επιθυμεί μία Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία να απαρτίζεται από αξίες, ελπίδες και ιδεώδη».

Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ιράκ και τη Συρία, Ράιαν Κρόκερ, ο οποίος απηχεί τις ανησυχίες σειράς Αμερικανών αξιωματούχων, οι οποίοι τις τελευταίες εβδομάδες αναφέρονται σε ιδιωτικές συνομιλίες σε μία υπαρξιακή απειλή για την Ευρώπη, δηλώνει απερίφραστα πως φοβάται ότι η προσφυγική κρίση θα διαλύσει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτικό οικοδόμημα. Φόβους για τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκφράζουν δημόσια και χωρίς ενδοιασμούς και ανώτατοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι.

Την ίδια στιγμή, το φάντασμα του Χίτλερ εξαπλούται και βρίσκει διαδόχους σε ευρωπαϊκά κράτη-μέλη της Ένωσης. Οι μετανάστες αντιμετωπίζονται περίπου όπως οι Εβραίοι, τα νεοχιτλερικά οράματα, ενδεδυμένα με πολιτικές αμφιέσεις, κερδίζουν συνεχώς έδαφος, τα τείχη της απομόνωσης υψώνονται σε ανατολικοευρωπαϊκά κράτη και το κάθε κράτος-μέλος ενεργεί σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα και σε αντίθεση με τις πολιτικές που χαράσσουν τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και οι τεχνοκράτες και οι πολιτικοί της Κομισιόν. Η δήθεν κοινή πολιτική αποδεικνύεται φούσκα, το κράτος-έθνος και τα εθνικά του συμφέροντα υπερισχύουν και οι πάλαι ποτέ ευρωπαϊκές αξίες της αλληλεγγύης, της ηθικής και της συνύπαρξης αποδεικνύονται παραμύθια της Χαλιμάς.

Σε αυτήν την υπό διάλυση λέσχη εναποθέτουν τις ελπίδες τους οι εδώ ψευδοευρωπαϊστές κυβερνώντες και ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Τη στιγμή που μόλις ποσοστό 17% των Κυπρίων εμπιστεύονται την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει να επιδείξει πλούσιο αμαρτωλό παρελθόν και παρόν έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, τόσο στο πολιτικό πρόβλημα, όσο και στην οικονομική κρίση. Υπενθυμίζουμε:

1. Τη σθεναρή υποστήριξη του ρατσιστικού σχεδίου Ανάν και την προσπάθεια τότε του Επιτρόπου Διεύρυνσης, Γερμανού Φερχόιγκεν, να επέμβει στα εσωτερικά της Κύπρου, απαιτώντας να στείλει μήνυμα υποστήριξης του σχεδίου, μέσω της κρατικής τηλεόρασης.

2. Το κούρεμα των καταθέσεων κατά παράβαση κάθε αρχής του Κυπριακού Συντάγματος, αλλά και του Ευρωπαϊκού Δικαίου, τη μετατροπή του κυπριακού λαού σε πειραματόζωο και την επιβολή των βάρβαρων τροϊκανών μέτρων, τα οποία διέλυσαν την κυπριακή οικονομία, φτωχοποίησαν την κοινωνία, αφάνισαν τη νεολαία και κατήργησαν κάθε έννοια δικαίου και κοινωνικού κράτους. Την ίδια στιγμή, το κούρεμα των καταθέσεων αποτέλεσε και τον δεύτερο στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να απογυμνώσει οικονομικά την Κυπριακή Δημοκρατία και να αχρηστεύσει ένα από τα κύρια διαπραγματευτικά όπλα της στην αναζήτηση δίκαιης και βιώσιμης λύσης του εθνικού της προβλήματος.

3. Την ανοχή της στρατιωτικής κατοχής από την Τουρκία ευρωπαϊκού εδάφους, χωρίς η Ε.Ε. να προχωρεί σε αναστολή της ενταξιακής πορείας τής Τουρκίας.

4. Την ανοχή, επί 12 χρόνια, της τουρκικής άρνησης να εφαρμόσει το Πρωτόκολλο της Άγκυρας, να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της στα υπό κυπριακή σημαία πλοία και αεροπλάνα. Χωρίς και πάλιν η Ε.Ε. να θέτει χρονοδιάγραμμα στην κατοχική χώρα, να τιμήσει την υπογραφή της, διαφορετικά θα αντιμετώπιζε την αναστολή τής ενταξιακής της πορείας.

5. Τη μη επιβολή κυρώσεων κατά της Τουρκίας για την επιδρομή της στην κυπριακή ΑΟΖ.

6. Τη χρηματοδότηση με ευρωπαϊκά κονδύλια «αναπτυξιακών έργων» στην κατεχόμενη περιοχή, μία ενέργεια η οποία συνιστά οικονομική ένεση προς το ψευδοκράτος και τσιμεντώνει τα κατοχικά τετελεσμένα.

7. Το γεγονός ότι η Ε.Ε. ερήμην της Κυπριακής Δημοκρατίας συζητά με την Τουρκία και αποδέχεται να προωθήσει άνοιγμα κεφαλαίων, αποδεικνύει την πλήρη παραγνώριση ενός κράτους-μέλους, το οποίο πλήττεται από τέτοια εξέλιξη.

Οι ευθύνες της ηγεσίας

Αυτά, και άλλα, μπορούσαν να ανακοπούν, εάν υπήρχε εδώ αποφασιστική ηγεσία, η οποία να προέβαλλε αντιστάσεις και να έθετε τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας υπεράνω των ευρωπαϊκών συμφερόντων και σκοπιμοτήτων. Δυστυχώς, η υποταγή του Δημοκρατικού Συναγερμού και της κυβέρνησής του στις αγκυλώσεις ενός ψευδο-ευρωπαϊσμού, η οποία θέλει την Ευρώπη να αποτελείται από αριθμούς, παραμέτρους και κανόνες, και απορρίπτει την Ευρώπη των ιδεωδών και των αξιών, και αφετέρου η προσήλωση του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ, που κυβέρνησαν, στην απατηλή και λανθασμένη πολιτική προσήλωσης στην υποβοήθηση της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., επειδή μόνο έτσι θα αισθάνεται... ασφαλής ο Ελληνισμός, αποτέλεσε τον μεγάλο υποβοηθητικό παράγοντα στους Ευρωπαίους αξιωματούχους να εντείνουν τις αντικυπριακές και γενικά ανθελληνικές πράξεις και αποφάσεις τους.

Υπό το φως του αμαρτωλού παρελθόντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης έναντι της εθνικής υπόθεσης και της κατάρρευσης της κυπριακής οικονομίας, η στροφή των Ευρωπαίων προς τη διασύνδεση προσφυγικού-ανοίγματος κεφαλαίων-επίλυσης του Κυπριακού, είναι φυσικό να γεννά ανησυχίες. Πολύ περισσότερο, όταν υπάρχει και ηγέτης εδώ και κυβερνών κόμμα, οι οποίοι δεν έδωσαν ώς τώρα δείγματα απελευθέρωσης από τις ευρωπαϊκές αγκυλώσεις τους.

Η πρόθεση της Ε.Ε. να κλείσει όπως-όπως και έναντι παντός ανταλλάγματος, ένα πρόβλημα το οποίο συνιστά για την Ένωση υπαρξιακή απειλή, θέτει την Κυπριακή Δημοκρατία σε κλοιό πιέσεων. Την ίδια στιγμή, η μη αποκρυπτόμενη πρόθεση του Προέδρου Αναστασιάδη να κλείσει το Κυπριακό στη βάση του σχεδίου Ανάν, ένθερμος υποστηρικτής του οποίου παραμένει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, προκαλεί ακόμη περισσότερες ανησυχίες. Επικρέμαται η δαμόκλειος σπάθη, η κυπριακή ηγεσία να βρεθεί και σήμερα αλλά και στο άμεσο μέλλον, κάτω από ασφυκτικές πιέσεις, για να αποδεχθεί ασήμαντα ανταλλάγματα, προκειμένου να ικανοποιηθεί η Τουρκία.

Τι θα μας σώσει:

1. Η αλλαγή φιλοσοφίας από τον Πρόεδρο και η εμμονή του όχι απλώς σε εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας, αλλά και λύση του Κυπριακού, απαλλαγμένη διαιρετικών και ρατσιστικών κριτηρίων και κάθε επικυριαρχικού ρόλου της Τουρκίας.

2. Ο σχηματισμός στρατηγικών συμμαχιών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης με άλλα κράτη, τα οποία θα εμμείνουν στην απόρριψη των όρων της Τουρκίας.