Σε κλοιό απεργιών βρίσκονται αρκετοί τομείς της οικονομίας, με τους εργαζόμενους να επανέρχονται δριμύτεροι μετά την οικονομική κρίση. Δικαιολογημένα τα αιτήματα; Τι σημαίνει βγαίνουμε από το μνημόνιο; Στο ρινγκ φιλοξενούνται οι βουλευτές, του ΔΗΣΥ Μάριος Μαυρίδης και του ΑΚΕΛ, Γιώργος Γεωργίου

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

- Εσχάτως είχαμε σειρά απεργιακών κινητοποιήσεων με φόντο διεκδικήσεις εργαζομένων. Δεν είναι λογικό, αφού βγαίνουμε από το μνημόνιο, οι εργαζόμενοι να διεκδικούν δικαιώματά τους;

- Αφού η οικονομικά επέστρεψε στην ανάπτυξη και έσπασε ο κύκλος της ύφεσης, γιατί θα πρέπει οι εργαζόμενοι να κάνουν ακόμη υπομονή;

- Τελικά, και με βάση τα όσα βλέπουμε, θα αλλάξει κάτι μετά την έξοδό μας από το μνημόνιο ή τα πράγματα θα συνεχίσουν να είναι το ίδιο δύσκολα;

ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Βουλευτής ΔΗΣΥ

· Ασφαλώς και είναι λογικό οι εργαζόμενοι να διεκδικούν αυξήσεις, εφόσον αυτές συνδέονται με την παραγωγικότητά τους. Διότι όταν ένας εργαζόμενος παράγει περισσότερα, σημαίνει ότι δικαιούται μέρος της επιπρόσθετης παραγωγής ως αύξηση στον μισθό του. Αυτό δεν δημιουργεί οικονομικό πρόβλημα στην επιχείρηση (ή στο δημόσιο), διότι η επιπρόσθετη παραγωγή των εργαζομένων μεταφράζεται σε επιπρόσθετο εισόδημα. Θα ήταν επίσης ορθό και δίκαιο οι αυξήσεις να δίδονται σε αυτούς που παράγουν περισσότερο και όχι σε όλους, κατά τρόπο ισοπεδωτικό όπως επιδιώκουν οι συντεχνίες, για να δημιουργούνται και τα κατάλληλα κίνητρα ανάμεσα στους εργαζομένους. Τα πρόσφατα αιτήματα των εργαζομένων σε δημόσιους οργανισμούς, αφορούν στην επαναφορά των μισθών στα επίπεδα προ της κρίσης, οι εργαζόμενοι δηλαδή διεκδικούν τα «κεκτημένα» τους. Στους δημόσιους οργανισμούς το πρόβλημα δεν είναι μόνο η χαμηλή παραγωγικότητα, αλλά και το γεγονός ότι το κράτος δεν διαθέτει χρήματα για τον σκοπό αυτό. Τα «κεκτημένα» των εργαζομένων στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα τα επιβαρύνεται ο Κύπριος φορολογούμενος, ο οποίος ήδη πληρώνει βαριές φορολογίες. Η πίτα των εσόδων του κράτους δεν μεγαλώνει, άρα εάν η Κυβέρνηση ικανοποιήσει τα αιτήματα των εργαζομένων, τότε θα πρέπει να μειώσει τις κοινωνικές παροχές και αναπτυξιακές δαπάνες, εκτός και αν επιβάλει επιπρόσθετες φορολογίες στους πολίτες.

· Για να έχει τη δυνατότητα να παραχωρήσει αυξήσεις, η Κυβέρνηση θα πρέπει να αυξήσει τα φορολογικά έσοδά της μέσω αύξησης της φορολογικής βάσης και όχι μέσω επιπρόσθετων φόρων. Αυτό μπορεί να συμβεί μέσω της ανάπτυξης της οικονομίας και της πάταξης της φοροδιαφυγής. Η οικονομία μπορεί να βρίσκεται σε πορεία ανάπτυξης και τα δημόσια οικονομικά να βελτιώνονται, αλλά το δημόσιο λειτουργεί ακόμα με έλλειμμα. Το δημόσιο ξοδεύει ακόμη περισσότερα απ' όσα εισπράττει και δανείζεται το υπόλοιπο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τις διεθνείς αγορές. Είναι πεποίθησή μου ότι η Κυβέρνηση δεν πρέπει να παραχωρεί αυξήσεις εφόσον το Δημόσιο παράγει ελλείμματα. Επιπρόσθετα, η Κυβέρνηση θα πρέπει να μειώσει τις επιπρόσθετες φορολογίες που έχει επιβάλει για να αυξήσει το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών και των επιχειρήσεων, για να αυξηθεί η εγχώρια ζήτηση (κατανάλωση και επενδύσεις), και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη. Αυτό δεν σημαίνει μηδενικές αυξήσεις στο Δημόσιο. Αντίθετα, η Κυβέρνηση θα πρέπει να ξεχωρίζει τους εργαζομένους που παράγουν και να τους ανταμείβει ανάλογα. Δηλαδή, με τα ίδια χρήματα να επιτυγχάνεται καλύτερο αποτέλεσμα.

· Μετά την έξοδο της Κύπρου από το μνημόνιο, η κατάσταση παραμένει η ίδια, όμως σ' εμάς εναπόκειται να τη βελτιώσουμε. Το μνημόνιο μάς βοήθησε να ισοσκελίσουμε τον κρατικό προϋπολογισμό μας, να διορθώσουμε το τραπεζικό σύστημα και να κάνουμε βασικές μεταρρυθμίσεις που θα δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη. Για να προχωρήσουμε σε μια βιώσιμη ανάπτυξη, θα πρέπει να ακολουθήσουμε τον δρόμο της δημοσιονομικής πειθαρχίας και να κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η οικονομία και η κοινωνία μας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Βουλευτής ΑΚΕΛ

· Απολύτως λογικό. Κι ας απαξιώνει ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου τα τύμπανα των αιτημάτων. Το πείραμα που εφάρμοσαν στην περίπτωσή μας οι πιο ακραίοι, νεοφιλελεύθεροι ευρωπαϊκοί κύκλοι, με την πλήρη συναίνεση του Προέδρου Αναστασιάδη (υπήρξε, τελικά, πιστόλι;..) και του ΔΗΣΥ, επέφερε κοινωνικές και οικονομικές τραγωδίες στον κυπριακό λαό. Κοινωνικοποιήθηκαν οι ζημιές από τη μεγάλη τραπεζική ληστεία, οι ένοχοι είναι ελεύθεροι και το επώδυνο κόστος το πληρώνει ο κόσμος. Η Κύπρος έχει την πιο μεγάλη αύξηση στην ανισότητα εισοδημάτων μεταξύ πλούσιων και φτωχών στην Ε.Ε. Τα νοικοκυριά έχουν υποστεί δραστικές μειώσεις στο ετήσιο εισόδημά τους, τα τελευταία τρία χρόνια. Το ένα τρίτο του πληθυσμού αντιμετωπίζει πρόβλημα με τις δόσεις των δανείων του. Οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται, πλέον, πως η φτώχια δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακά κόλπα, ούτε και με πολιτικές λιτότητας. Επιβάλλεται να υπάρξουν πολιτικές ανάπτυξης και πολιτικές δικαιότερης κατανομής του πλούτου, που θα βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδο του συνόλου της κοινωνίας. Αν δεν το αντιληφθεί η Κυβέρνηση, μοιραία, θα βρεθεί αντιμέτωπη με αυξανόμενες εργατικές - απεργιακές κινητοποιήσεις, που θα στοχεύουν στην επανάκτηση των εργατικών κατακτήσεων. Η περίοδος ανοχής τελειώνει.

· Οι εργαζόμενοι δεν θα κάνουν υπομονή, γιατί έχουν αντιληφθεί ότι το success story της Κυβέρνησης Αναστασιάδη είναι, απλώς, ένα μεγάλο ψέμα. Πώς μπορούν, οι κυβερνώντες, να πανηγυρίζουν με 70 χιλιάδες άνεργους, 240 χιλιάδες συνανθρώπων μας κάτω από το όριο της φτώχιας, 70 χιλιάδες να σιτίζονται από τα κοινωνικά παντοπωλεία και χιλιάδες νέους να μεταναστεύουν; Η υπομονή των εργαζομένων έχει εξαντληθεί. Η ελπίδα έδωσε τη θέση της στην απογοήτευση. Ο κόσμος είδε τις δεσμεύσεις του ΠτΔ να κουρεύονται, μαζί και οι καταθέσεις, το κοινωνικό κράτος, το ΓΕΣΥ, οι θέσεις εργασίας, τα φοιτητικά επιδόματα, οι υποσχέσεις για επενδύσεις, που δεν έρχονται. Δεν πάει άλλο. Βιώνουμε έναν εργασιακό μεσαίωνα. Και ξέρετε, όταν χαθεί η υπομονή, όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος. Τότε, ενδεχομένως, να ακουστούν και άλλα τύμπανα… και η ευθύνη θα βαραίνει άλλους, όχι το εργατικό κίνημα.

· Μα, εδώ μιλάνε οι περιβόητοι οίκοι αξιολόγησης και, παρόλο που τα μασάνε, λένε και κάποιες αλήθειες. Το ίδιο και η στατιστική υπηρεσία του κράτους. Επισημαίνουν πως: η πολυπόθητη, ουσιαστική ανάπτυξη παραπέμπεται σε έναν μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Η ανεργία θα συνεχίσει να κτυπά κόκκινο για αρκετά χρόνια. Το τεράστιο ιδιωτικό χρέος, σε συνδυασμό με το υψηλό ποσοστό μη εξυπηρετούμενων δανείων, ελλοχεύει σοβαρούς κινδύνους για την κυπριακή οικονομία. Καταγράφουν τους σοβαρούς κινδύνους του τραπεζικού τομέα, τις επερχόμενες εκποιήσεις. Δεν χαιρεκακούμε, ούτε αντιπολιτευόμαστε δογματικά. Λέμε, όμως, την αλήθεια στον κυπριακό λαό: με την ακολουθούμενη νεοσυντηρητική πολιτική της Κυβέρνησης, θα βγούμε, βέβαια, από το μνημόνιο. Αλλά οι δραματικές συνέπειές του θα μας συνοδεύουν για πολύ καιρό. Εμείς, μέσα και έξω από τη Βουλή, θα παλέψουμε για να αναστρέψουμε αυτήν την κατάσταση. Οι τελευταίες επιτυχίες των εργαζομένων αναπτερώνουν την ελπίδα πως οι αγώνες φέρνουν αποτέλεσμα.