Κάποιοι δεν θέλουν λύση, είπε στη συνέντευξή του στο «Σίγμα» ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Υπάρχουν ή όχι δύο σχολές σκέψης στο Κυπριακό; Και ποιες είναι οι διαφορές τους; Στο «Ρινγκ» απαντούν στα κρίσιμα ερωτήματα δύο πολιτικοί αρχηγοί, ο ΓΓ του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού και ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ Μαρίνος Σιζόπουλος.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1. Είναι ή όχι ασφαλές συμπέρασμα, με βάση το πρόσφατο εθνικό συμβούλιο, ότι οι υπερβολικές προσδοκίες είναι ανεδαφικές και ότι υπάρχουν πολλά και κυρίως σημαντικά προβλήματα στην πορεία των διαπραγματεύσεων;

2. Σε ποια βάση και υπό ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να οικοδομηθεί η ενότητα του εσωτερικού μετώπου και γιατί μέχρι σήμερα αυτό δεν έχει επιτευχθεί;

3. Ποιες διεθνείς συγκυρίες έχουν αλλάξει από την τελευταία προσπάθεια λύσης, γιατί σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά και πώς αυτό πρέπει να επηρεάσει τις θέσεις ή και τη στρατηγική της ε/κ πλευράς;

ΑΝΤΡΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
Γενικός Γραμματέας ΑΚΕΛ

- Είναι γεγονός ότι στις διαπραγματεύσεις σημειώθηκε πρόοδος, η οποία οφείλεται και στην αξιοποίηση των συγκλίσεων Χριστόφια - Ταλάτ. Αυτή η πρόοδος αναπτερώνει την ελπίδα για λύση του Κυπριακού. Ωστόσο, έχουμε μεγάλη ανηφόρα μπροστά μας. Αν έχουμε ουσιαστική πρόοδο στο περιουσιακό, τότε θα φτάσουμε κοντά σε συμφωνία στα θέματα της εσωτερικής πτυχής. Θα μπούμε μετά στην τελευταία φάση, που είναι τα κεφάλαια του εδαφικού, της ασφάλειας, των εγγυήσεων και της αποστρατιωτικοποίησης. Εκεί θα αποδείξει η Τουρκία ότι θέλει πραγματικά λύση του Κυπριακού. Έχουμε, λοιπόν, δρόμο να διανύσουμε ακόμα και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καλλιεργούμε αυταπάτες στον λαό. Ούτε όμως και να πυροβολούμε αδιακρίτως την προοπτική της επίλυσης του Κυπριακού.

- Ως ΑΚΕΛ πιστεύουμε ότι στον αγώνα για την επανένωση της Κύπρου δεν περισσεύει κανένας. Αυτό που απαιτείται για να υπάρξει ενότητα είναι κοινός στόχος, αλληλοσεβασμός και συνεννόηση. Αν καταφέρουμε να συσπειρωθούμε όλοι γύρω από τον στρατηγικό μας στόχο, αν καταφέρουμε να υπερβούμε τις μικροκομματικές σκοπιμότητες, αν καταφέρουμε να συζητήσουμε το Κυπριακό με πολιτικά επιχειρήματα, τότε γίνεται βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Δυστυχώς όμως αυτό δεν γίνεται, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει αλληλοσεβασμός, αλλά ούτε και δυνατότητα συνεννόησης.

- Σήμερα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα υπάρχει ηγεσία που επιδιώκει λύση, όπως βέβαια η ίδια την αντιλαμβάνεται. Το καλώς νοούμενο συμφέρον της Τουρκίας επίσης επιβάλλει λύση, για σειρά από σοβαρούς λόγους (κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή και εντός της ίδιας της Τουρκίας, ένταξη Ε.Ε. κ.ά.). Γνωρίζει επίσης πολύ καλά η Τουρκία ότι ο μόνος ειρηνικός τρόπος για να επωφεληθούν οι Τουρκοκύπριοι και να συμμετέχει η ίδια στους ενεργειακούς σχεδιασμούς για την ευρύτερη περιοχή είναι η λύση του Κυπριακού. Αυτές είναι οι σημερινές συγκυρίες, τις οποίες πρέπει να λαμβάνουμε υπ' όψιν όταν συζητούμε την τακτική που πρέπει να ακολουθήσουμε για την επίλυση του Κυπριακού. Αυτό όμως αφορά την τακτική και όχι τον στρατηγικό μας στόχο.

Το αίτημα που τίθεται από ορισμένες δυνάμεις για αλλαγή του στρατηγικού μας στόχου, είμαι με την εντύπωση ότι τίθεται αβασάνιστα. Δε λαμβάνει υπ' όψιν κατ' αρχάς την ιστορική πορεία του Κυπριακού. Ταυτόχρονα, ενώ επισημαίνουν πολλοί από τους οπαδούς της αλλαγής στρατηγικής ότι το διεθνές πλαίσιο άλλαξε από τότε που συμφωνήθηκε η λύση ομοσπονδίας, δεν απαντούν στο κρίσιμο ερώτημα: άλλαξε υπέρ μας ή εναντίον μας; Οι συσχετισμοί δυνάμεων γέρνουν αυτή τη στιγμή την πλάστιγγα υπέρ της Κύπρου, έτσι που να μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτά που ομόφωνα συμφωνήσαμε με τη διεθνή και την τουρκοκυπριακή κοινότητα; Η απάντηση είναι όχι. Συνεπώς, ο μόνος δρόμος για τη λύση είναι η προσήλωση στο συμφωνημένο πλαίσιο.

ΜΑΡΙΝΟΣ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΣ
Πρόεδρος ΕΔΕΚ

- Τόσο από την ενημέρωση του Προέδρου στην πρόσφατη συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου, όσο και από το έγγραφο που δόθηκε στο Νταβός στον Γ.Γ. του ΟΗΕ και έχει δημοσιοποιηθεί, προκύπτει ότι εξακολουθούν να παραμένουν σοβαρές πτυχές προς ρύθμιση στα κεφάλαια τα οποία έχουν συζητηθεί και στα οποία υπάρχει είτε συναντίληψη είτε και συμφωνία, αλλά και ότι δεν έχουν ακόμα συζητηθεί τα σοβαρά κεφάλαια στα οποία η τουρκική πλευρά θα πρέπει να προχωρήσει σε παραχωρήσεις, όπως είναι το εδαφικό, η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, η ασφάλεια, οι εγγυήσεις. Με τα μέχρι αυτή τη στιγμή αποτελέσματα το συμπέρασμα ότι οι προσδοκίες, οι οποίες καλλιεργούνται, είναι υπερβολικές και κατ΄ επέκταση ανεδαφικές είναι και βάσιμο και ορθό. Η αισιοδοξία που επιχειρείται να διαμορφωθεί είναι πλασματική και εξυπηρετεί σκοπιμότητες. Η στάση των ξένων κύκλων μπορεί να εξηγηθεί. Ανεξήγητη είναι η στάση των εντός της Κύπρου κύκλων που προβάλλουν αυτή την πλασματική αισιοδοξία. Στην ουσία υποβοηθούν την τουρκική πολιτική, απαλλάσσοντάς την ουσιαστικά από ευθύνες σε περίπτωση ναυαγίου των συνομιλιών. Η Τουρκία μέχρι αυτή τη στιγμή, πέραν από την έκφραση «καλής θέλησης» για επίλυση του Κυπριακού, αλλά πάντοτε σε ρητορικό επίπεδο, δεν έχει προβεί σε καμιά ουσιαστική παραχώρηση, ώστε να δικαιολογείται αυτή η συμπεριφορά.

- Η ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο θα μπορούσε να οικοδομηθεί στη βάση της διαμόρφωσης μιας ουσιαστικής κοινής πολιτικής, η οποία να αντιμετωπίζει με αξιοπιστία τον τουρκικό επεκτατισμό. Η βάση αυτή θα πρέπει να καθορισθεί σε δύο επίπεδα. Το πρώτο αφορά τον καθορισμό της πραγματικής φύσης του Κυπριακού και των στόχων της Τουρκίας, ώστε να διαμορφωθεί και η ανάλογη τακτική για τη ματαίωσή τους. Παράλληλα να προωθηθούν και οι βασικές αρχές για μια δημοκρατική λύση, η οποία να αξιοποιεί τόσο τα εμπλεκόμενα συμφέροντα, όσο και τα πολιτικά πλεονεκτήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το δεύτερο αφορά τη διαδικασία για τη διαμόρφωση αυτής της τακτικής. Αυτό εξυπακούει ότι ο Πρόεδρος συνδιαμορφώνει τις προτάσεις του σε συνεργασία με τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου και στη συνέχεια τις καταθέτει στις συνομιλίες. Μέχρι σήμερα ισχύει ακριβώς το αντίθετο, τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου ενημερώνονται εκ των υστέρων.

- Οι διεθνείς συγκυρίες σε σχέση με το 2004 είναι εντελώς διαφορετικές, μεταβάλλοντας το πολιτικό ισοζύγιο θετικά προς όφελος της Κύπρου.

Α. Η Κύπρος είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό την ισχυροποιεί να απαιτεί κατά τρόπο πιεστικό την πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου, χωρίς ακρωτηριασμό και μόνιμες παρεκκλίσεις. Την ίδια στιγμή να αξιοποιηθούν οι όποιες ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Τουρκίας, ώστε με άσκηση πιέσεων να υποχρεωθεί να αλλάξει την πολιτική της στο Κυπριακό.

Β. Η ανεύρεση του φυσικού αερίου καθώς και οι τριμερείς συνεργασίες που έχουν υπογραφεί με την Ελλάδα και το Ισραήλ η μία και με την Ελλάδα και την Αίγυπτο η άλλη, μειώνουν τον γεωστρατηγικό ρόλο της Τουρκίας στην αν. Μεσόγειο.

Γ. Οι εξελίξεις στη Συρία και η ενεργή στρατιωτική εμπλοκή της Ρωσίας.