Ο ΤΟΠΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΝΕΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Προσωπικές ατζέντες και ενδοκομματικές συγκρούσεις, διεμβολισμοί από ξενόφερτες δυνάμεις και αδυναμία ηγετών να εμπνεύσουν και να ενώσουν δυνάμεις, καθιστούν αδύνατη την αντιμετώπιση του διπολισμού και την αποτροπή της καταστροφικής λύσης

Η αντιπολίτευση λειτουργεί ακόμη στη βάση του προτύπου που είχε καθιερώσει ο Σπύρος Κυπριανού

Είναι απογοητευτική η διαπίστωση, αλλά πραγματική. Δεν υπάρχει αξιόμαχη και πειστική αντιπολίτευση, η οποία να μπορεί να εμπνεύσει τον λαό, να ενώσει δυνάμεις, να δώσει όραμα, να σταθεί δυναμικά απέναντι στα δύο μεγάλα κόμματα, να διεκδικήσει εξουσία και να αποτρέψει την απειλούμενη καταστροφή στο εθνικό θέμα. Λέγεται -και είναι ορθό- πως αυτοί που θα φέρουν την καταστροφή είναι υπόλογοι ενώπιον της Ιστορίας και της συνείδησής τους, αλλά εξίσου υπόλογοι είναι και εκείνοι οι οποίοι βλέπουν την καταστροφή να έρχεται και τους καταστροφείς να αλωνίζουν, αλλά αδυνατούν να αποτρέψουν το μοιραίο.

Δεν συμπεριλαμβάνω, στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, το ΑΚΕΛ. Από τη στιγμή που ένα κόμμα συμπλέει, ταυτίζεται και στηρίζει την πολιτική και τους χειρισμούς της Κυβέρνησης, που οδηγούν σε μία καταστροφική λύση, η οποία θα έχει αποτέλεσμα τον αφανισμό του κυπριακού λαού, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, δεν μπορεί να συντάσσεται και να αξιολογείται ως δύναμη αντιπολίτευσης. Αποτελεί μία άγνωστης μορφής συμπολιτευομένη αντιπολίτευση, η οποία ενεργεί και πολιτεύεται στη βάση των δικών της κομματικών αγκυλώσεων και ιδεοληψιών. Στις δημοκρατίες υπάρχουν κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις. Δεν υπάρχουν, στο ενδιάμεσο, συμπολιτευο-αντιπολιτευόμενα κόμματα.

Στον πολιτικό χάρτη της Κύπρου εμφανίζεται ένας χώρος υπό την ονομασία «ενδιάμεσος», οι πολιτικές του οποίου στο Κυπριακό και στο θέμα της οικονομίας εκφράζουν -έπρεπε να εκφράζουν- την πλειοψηφία των Κύπριων ψηφοφόρων. Είναι το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ, η Συμμαχία Πολιτών, το ΕΥΡΩΚΟ, το Κίνημα Οικολόγων. Κόμματα με διαφορετικό ιδεολογικό στίγμα, ή καθόλου στίγμα, τα οποία θα μπορούσαν να παραμερίσουν τις όποιες μικροδιαφορές τους και να ενωθούν σε μία ισχυρή πολιτική δύναμη, η οποία θα διασπούσε το ανίκητο δίδυμο του διπολισμού. Ενός διπολισμού, ο οποίος έχει τις ρίζες του στα παλαιολιθικά πρότυπα του δεξιού «κέκκου» και του αριστερού «μπολσεβίκου».

Ο ενδιάμεσος χώρος στερείται σήμερα και οράματος και εμπνευσμένης ηγεσίας. Δεν αποτελεί σύγχρονο σχηματισμό αντιπολίτευσης, αλλά εδράζεται πάνω σε προσωπικές αρχηγίες, σε προσωπικές ατζέντες και φιλοδοξίες και λειτουργεί στη βάση ενός «απορριπτικού μετώπου», όπως λειτούργησε, κατά πρώτο, από τον Σπύρο Κυπριανού. Έχει θέσεις σωστές στο εθνικό ζήτημα, αλλά αδυνατεί να τις μεταδώσει στον κόσμο και να τον πείσει ότι διαθέτει εναλλακτική στρατηγική, απέναντι εκείνης που έχει χρεοκοπήσει εδώ και 41 χρόνια.

Τα κόμματα αυτού του χώρου δεν προηγούνται των γεγονότων, δεν είναι σε θέση να προσφέρουν ευκολοκατανόητα και αντιληπτά επιχειρήματα στον λαό, η επικοινωνιακή τους πολιτική πάσχει, οι ηγεσίες τους δεν εμπνέουν. Κάποια από αυτά δεν έχουν και το τεκμήριο του πρότερου έντιμου πολιτικού βίου (ΔΗΚΟ) και, πέραν όλων αυτών, τα δύο μεγαλύτερα έχουν διεμβολισθεί και από ξενόφερτες δυνάμεις, οι οποίες τα διασπούν ενδοκομματικά και συνιστούν δούρειους ίππους.

Οι αδυναμίες των ηγεσιών αυτών, οι μωροφιλοδοξίες ηγεσιών και στελεχών τους, η διπρόσωπη τακτική τους, η άρνηση να αποδεχθούν μία τρίτη προσωπικότητα να τεθεί επικεφαλής τους, διεφάνησαν, κατά τον τραγικότερο τρόπο, στην τελευταία προεκλογική προσπάθειά τους, πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2008, να συμπήξουν μέτωπο με κοινό υποψήφιο, έναντι των δύο άλλων υποψηφίων του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ. Από προσπάθεια ένωσης των κεντρώων δυνάμεων, κατέληξε σε φιάσκο. Το κάθε κόμμα επέμενε στον δικό του υποψήφιο, όποιος «τρίτος» εκτός του ενδιάμεσου χώρου προτεινόταν υπονομεύετο εξ αρχής από άλλους, και αχρηστεύετο.

Προσωπικές ατζέντες και υστερόβουλες σκέψεις και επιλογές αχρήστευαν κάθε επιλογή. Ηγέτες κομμάτων πήγαιναν στη σύναξη, έχοντας στο μυαλό να οδηγήσουν την προσπάθεια σε αποτυχία, ώστε να προχωρήσουν στις δικές τους αποφάσεις. Τελικά οι ηγεσίες των κεντρώων κομμάτων, άλλες με μεγαλύτερη ευθύνη και άλλες με ολιγότερη, διέσπασαν τον κεντρώο χώρο, και είτε προσδέθηκαν στο άρμα του Νίκου Αναστασιάδη (ΔΗΚΟ, ΕΥΡΩΚΟ) είτε άλλες όδευσαν με υποψηφιότητα εκ των προτέρων δύσκολη να περάσει στον δεύτερο γύρο (Λιλλήκας).

Σήμερα, τα πράγματα είναι απείρως χειρότερα.

Το ΔΗΚΟ έχει διχοτομηθεί. Στο ΔΗΚΟ του Νικόλα και στο ΔΗΚΟ του Καρογιάν. Διαφορετικές φιλοσοφίες στις δύο ομάδες, προσωπικές αντιζηλίες, επιθυμίες για ρεβάνς, υπόγειος και ανοικτός πόλεμος μεταξύ των δύο ομάδων. Και στην κορυφή της ηγεσίας, ο Πρόεδρος να αιωρείται μεταξύ μίας σκληρής γραμμής στο πολιτικό και μίας ανοικτής υποστήριξης στη μνημονιακή πολιτική της Κυβέρνησης.

Στην ΕΔΕΚ, είναι έντονη η ενδοκομματική διαμάχη. Αλλά πέραν των προσωπικών συγκρούσεων, εδώ και πολύ καιρό, διαφαίνονται τα αποτελέσματα της πολύχρονης προσκόλλησης στο ανανικό ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου. Στελέχη και απλοί υποστηρικτές, πάλαι ποτέ τουρκοφάγοι και ένθερμοι υποστηρικτές της αγωνιστικής γραμμής Λυσσαρίδη, μία πρωία μεταμορφώθηκαν σε ζηλωτές του σχεδίου Ανάν, της διζωνικής και της επαναπροσέγγισης. Πώς ξαφνικά επήλθε αυτή η μεταμόρφωση, μόνο οι ίδιοι ηγέτες της ΕΔΕΚ, πρώην και νυν, οφείλουν να εξηγήσουν. Η επιρροή του ΠΑΣΟΚ στο κόμμα υπήρξε καταλυτική.

Και οδήγησε στη δημιουργία της ανανικής πτέρυγας. Είτε εκτός του κόμματος, είτε εντός.

Η Συμμαχία Πολιτών του Γιώργου Λιλλήκα δεν φαίνεται, επί του παρόντος, ικανή να βαστάξει το βάρος της συσπείρωσης των κεντρώων πολιτών, και το ΕΥΡΩΚΟ και το Κίνημα Οικολόγων μάλλον δεν αναμένεται να διατηρήσουν τις θέσεις τους στη Βουλή.

Ενώπιον της τραγικής αυτής εικόνας που παρουσιάζει ο ενδιάμεσος χώρος, οι ενδοκομματικές συγκρούσεις, οι διαφορετικές φιλοσοφίες, η αναξιοπιστία και ο ξύλινος λόγος που εκπέμπουν, δημιουργούν την έντονη πεποίθηση ότι αδυνατούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των κρίσιμων περιστάσεων. Είναι φανερό, ότι ο μη μαντρισμένος στα δύο μεγάλα κόμματα ψηφοφόρος, ο προβληματισμένος πολίτης που δεν εγκρίνει την πολιτική ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ στο Κυπριακό, που ψηλαφεί την επερχόμενη εθνική καταστροφή, που δεν αντέχει τη σκληρή νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, δικαίως, αναζητεί έναν σύγχρονο πολιτικό σχηματισμό κεντρώων δυνάμεων, με νέους ανθρώπους, με νέες πολιτικές, με σύγχρονους προσανατολισμούς.

Δεν θα είναι εύκολο το εγχείρημα, για όσους το επιχειρήσουν. Μέσα σε ένα ανθυγιεινό πολιτικό περιβάλλον, με το εκλογικό σώμα να μην επιδέχεται το νέο, με το να απορρίπτει τους νέους ανθρώπους και να επιμένει στα «λαμπερά», πλην χρεοκοπημένα και αμαρτωλά, ονόματα που κυριαρχούν σε όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος, με την πλήρη κυριαρχία του διπολισμού και τα πολλά άλλα κατάλοιπα του παλαιοκομματικού συστήματος και της παλαιοκομματικής νοοτροπίας να ζουν και να βασιλεύουν, η καταξίωση νέων ανθρώπων και νέων σύγχρονων πολιτικών σχηματισμών δεν θα είναι εύκολη.

Και το τραγικότερο είναι ότι η κλεψύδρα αδειάζει. Ο χρόνος τελειώνει για την Κυπριακή Δημοκρατία και τον κυπριακό Ελληνισμό. Χρειάζεται επειγόντως, σήμερα, νέα αντιπολίτευση που να αντιστρέψει τα γεγονότα που τρέχουν και να αποτρέψει την καταστροφή. Πιθανόν, μέσα στο 2016, να μην υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία. Εκτός και αν ο κυπριακός Ελληνισμός ανασηκωθεί, όπως πάντοτε πράττει όταν απειλείται το μέλλον του, και πραγματοποιήσει το δεύτερο θαύμα...