Η πρόκληση της Αμερικανικής Πρεσβείας είναι ολοφάνερη και δεν έγινε τυχαία

Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το καθεστώς της κατοχής θα αποτελέσει ουσιαστικά το περιεχόμενο επί του οποίου θα στηριχθεί η εκκολαπτόμενη λύση και δεν θα είναι απλώς λύση δύο κρατών, αλλά θα είναι λύση του ενός ομοσπονδιακού κράτους, το οποίο θα ελέγχεται, θα κηδεμονεύεται, θα επικυριαρχείται από την Άγκυρα

Η ΛΕΥΚΩΣΙΑ συμπεριφέρεται ωσάν να πρόκειται για μια φυσιολογική εξέλιξη, ενόψει της αναμενόμενης τελικής λύσης

Η Πρέσβειρα των ΗΠΑ στη Λευκωσία κυρία Kathleen A. Doherty, η οποία προσφάτως ανέλαβε τα καθήκοντά της στην κυπριακή πρωτεύουσα, επέλεξε σε πρώτη της εκδήλωση επαφής με την κυπριακή κοινωνία και την πολιτική ηγεσία της Κύπρου να πραγματοποιήσει δεξίωση στην κατεχόμενη από τα τουρκικά στρατεύματα περιοχή της Λευκωσίας, δεξίωση στην οποία προσκάλεσε την ηγεσία των δυνάμεων κατοχής και τον διοικητή του τουρκικού κατοχικού στρατού, οι οποίοι παρευρέθησαν τιμώντας την πρέσβειρα και δη ένστολοι!

Η τουρκική εφημερίδα «Milliyet» γράφει για τη δεξίωση αυτή χαρακτηριστικά πως «αποτελεί πολύ σημαντικό γεγονός ότι οι Τούρκοι στρατηγοί έλαβαν μέρος σε μία εκδήλωση των ΗΠΑ στην Κύπρο…». Αυτό πρόκειται για ένα πρωτοφανές γεγονός, που υπερβαίνει οποιαδήποτε πολιτική στρατηγική προσέγγισης Τουρκοκυπρίων - Ελληνοκυπρίων στη μεγαλόνησο, ένα story που καλλιεργείται τα τελευταία αρκετά χρόνια και κινείται μεταξύ θεάτρου και δράματος από τις ΗΠΑ και άλλες ξένες δυνάμεις στην Κύπρο, δηλαδή πως το Κυπριακό είναι πρόβλημα γνωριμίας των Ελλήνων και των Τούρκων κατοίκων του νησιού, και όχι υπόθεση εισβολής και κατοχής ενός μεγάλου μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία και τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής, σαράντα ένα και πλέον χρόνια.

Προσφορά η Κύπρος...

Η πρόκληση αυτή είναι ολοφάνερη και δεν έγινε τυχαία. Εντάσσεται στο σκεπτικό της πρόθεσης της Ουάσιγκτον να δώσουν όσο πιο πολλά καρότα μπορούν στην Άγκυρα. Ένα μεγάλο καρότο είναι το Κυπριακό, προκειμένου να τους ικανοποιήσει την ψευδαίσθηση περί συμμετοχής της Τουρκίας στον αγώνα των ΗΠΑ και άλλων δυτικών δυνάμεων εναντίον των ISIS στη Μέση Ανατολή. Αυτό που γίνεται τώρα στην Κύπρο και που επαναλαμβάνουμε δεν είναι τυχαίο, θυμίζει την προ της τελικής φάσης του Σχεδίου Ανάν, περίφημης δήλωσης του τότε υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Daniel Fried (12 Ιουνίου 2003), ο οποίος ανέφερε πως «όταν επιχειρούσαμε να πείσουμε την Τουρκία να επιτρέψει τη διέλευση των στρατευμάτων μας μέσω της επικράτειάς της στο Βόρειο Ιράκ, προσφέραμε δύο κίνητρα, πολλά δισεκατομμύρια σε δωρεές και δάνεια και την Κύπρο, υπό την μορφήν του Σχεδίου Ανάν»!

Η Τουρκία τότε δεν επέτρεψε την είσοδο αμερικανικών στρατευμάτων από την επικράτειά της στο Ιράκ, έλαβε όμως εν τέλει το Σχέδιο Ανάν χωρίς να πάρει την Κύπρο, διότι ο υπερήφανος κυπριακός Ελληνισμός απέρριψε το Σχέδιο, το οποίο επεξεργάστηκαν ξένοι κύκλοι υπέρ της Τουρκίας και εις βάρος της επιβίωσής του. Σήμερα επανέρχεται το Σχέδιο Ανάν υπό την μορφήν των συνομιλιών που λαμβάνουν χώραν εντός και εκτός Κύπρου ως Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία, με περιεχόμενο που δεν ανταποκρίνεται ούτε στη δημοκρατία, ούτε στον ευρωπαϊκό πολιτικό και νομικό πολιτισμό εν γένει. Πολύ περισσότερο ανταποκρίνεται στα συμφέροντα της Άγκυρας και τις στρατηγικές της επιδιώξεις στην περιοχή, τις οποίες φροντίζουν να ικανοποιούν κατά τρόπον προκλητικό οι ΗΠΑ κυρίως.

Πώς η Άγκυρα «παρέσυρε» τις ΗΠΑ

Οι ΗΠΑ αποδίδουν στρατηγική σημασία στην Τουρκία, θεωρώντας την ως σημαντική για την αποκατάσταση της τάξεως και της νομιμότητας σε μια ταραγμένη και επικίνδυνη για τη διεθνή ασφάλεια περιοχή, προσαρμόζονται κατά τρόπο δουλοπρεπή στις απαιτήσεις της Άγκυρας, προδίδουν τη συμμαχία τους με τους Κούρδους, οι οποίοι ηρωικά υπερασπίζονται τα δυτικά συμφέροντα επί του εδάφους, και στηρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες την Άγκυρα, η οποία όχι μόνο δεν προσφέρει τίποτα στη Μέση Ανατολή, αλλά, όπως προσφυώς απεκάλυψε και ο ίδιος ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Μπάιντεν, η Τουρκία παρέσυρε τις ΗΠΑ σε υπονόμευση του καθεστώτος Άσαντ και στήριξη οικονομική και στρατιωτική των ισλαμιστών, οι οποίοι απεκαλύφθησαν ως οι ISIS, οι οποίοι σήμερα πολεμούν την υπόλοιπη ανθρωπότητα κατά τον πλέον βάρβαρο τρόπο, ενεργώντας αποσταθεροποιητικά στη Μέση Ανατολή.

Εκείνο που έχει σημασία να προσέξουμε είναι ότι η ελληνική πλευρά, τόσο στην Αθήνα όσο κυρίως στη Λευκωσία, άφησε τα πράγματα να εξελιχθούν χωρίς πυξίδα και εθνικό σχέδιο στο Κυπριακό, και σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι ενώπιον της λύσης που επέλεξε η Άγκυρα, επεξεργάστηκαν διεθνείς γραφειοκράτες με αγγλοαμερικανική καθοδήγηση, και έρχονται να υποχρεώσουν τον Ελληνισμό της Κύπρου και την Κυπριακή Δημοκρατία όχι μόνο να δεχθούν τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων, αλλά και την υπαγωγή της Κύπρου στην ηγεμονική βούληση της Άγκυρας εν είδει προτεκτοράτου.

Διεκδίκηση δημοκρατικής λύσης

Εάν πριν από μερικά χρόνια τολμούσε οποιοσδήποτε Αμερικανός Πρέσβης να κάνει παρόμοιο βήμα με το σημερινό, δηλαδή να καλέσει σε δεξίωση στα κατεχόμενα τον αρχηγό των τουρκικών δυνάμεων κατοχής, θα ξεσηκωνόταν πολιτική θύελλα έναντι των ΗΠΑ, τόσο στη Λευκωσία όσο και στην Αθήνα και στην Ουάσιγκτον. Θα εθεωρείτο εχθρική κίνηση έναντι των δικαίων του Ελληνισμού και έναντι των αποφάσεων του ΟΗΕ και της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα, ιδίως η Λευκωσία, συμπεριφέρεται ωσάν να πρόκειται για μια φυσιολογική εξέλιξη, ενόψει της αναμενόμενης τελικής λύσης.

Η χθεσινή μέρα ήταν και η μέρα ανακήρυξης του ψευδοκράτους. Θα υπάρξουν οι γνωστές υποκριτικές από τους κρατούντες καταγγελίες, ενώ με όλη μας την πολιτική τα τελευταία οκτώ χρόνια έχουμε νομιμοποιήσει εν τοις πράγμασι το καθεστώς της κατοχής και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό θα αποτελέσει ουσιαστικά το περιεχόμενο επί του οποίου θα στηριχθεί η εκκολαπτόμενη λύση και δεν θα είναι απλώς λύση δύο κρατών με την Κυπριακή Δημοκρατία να διατηρείται ως ανεξάρτητη κρατική οντότητα, αλλά θα είναι λύση του ενός ομοσπονδιακού κράτους, το οποίο θα ελέγχεται, θα κηδεμονεύεται, θα επικυριαρχείται από την Άγκυρα.
Είναι η ώρα της διεκδίκησης μιας λύσης δημοκρατικής, με εφαρμογή του κράτους δικαίου σε όλη την επικράτεια της νήσου, που σημαίνει προστασία των δικαιωμάτων και ελευθεριών όλων των κατοίκων σε ένα σύγχρονο δημοκρατικά οργανωμένο πολιτικό σύστημα, απαλλαγμένο από τον έλεγχο της Άγκυρας, στρατιωτικό και πολιτικό, όπου η αυτονομία των εθνοτήτων θα καταξιώνει την πολιτική τους οντότητα και θα αναδεικνύει την ταυτότητά τους.

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής
Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών,
Επικοινωνίας και Πολιτισμού
Παντείου Πανεπιστημίου