Η Κύπρος βρίσκεται σε ένα γεωπολιτικό σταυροδρόμι, του οποίου η υπεραξία προκαλεί μόνιμα κόστος στη χώρα και στον λαό της, γιατί ηγεσίες, τόσο στη Λευκωσία όσο και στην Αθήνα, δεν μπόρεσαν να εφαρμόσουν στοιχειωδώς την κλασική αρχαιοελληνική ρήση, πως πολιτική σημαίνει ικανότητα πρόβλεψης, δηλαδή σχεδιασμός του μέλλοντος με βάση τις εκτιμήσεις του παρόντος, έτσι ώστε η χώρα να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε εξέλιξη επέλθει στην περιοχή της και στον κόσμο με τη μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα και το μικρότερο δυνατό κόστος, γιατί ακριβώς θα την έχει προβλέψει.

Είναι πλέον εμφανές πως βρισκόμαστε εν μέσω διεθνών εξελίξεων και ως χώρα και ως Ευρώπη, οι οποίες κατά το μάλλον ή ήττον θα επηρεάσουν βραχυπρόθεσμα, κυρίως όμως μακροπρόθεσμα, τη ζωή και την οργάνωση, τη δομή των κοινωνιών και των πολιτικών συστημάτων της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, αρχής γενομένης από την Ελλάδα. Αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή, με έμφαση στη συριακή τραγωδία, τα οποία εμείς παρακολουθούμε ως συνέπειες και προϊόντα εξελίξεων, που διαδραματίζονται στους χώρους και τους τόπους του δράματος, πρόκειται να επηρεάσουν τη ζωή της χώρας μας, αλλά και την υπόσταση της ίδιας της Ευρώπης, ίσως μάλιστα και τη συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα επόμενα χρόνια.

Η συνέχιση της μετακίνησης των πληθυσμών, που εγκαταλείπουν τις χώρες τους εν μέσω πολεμικών συρράξεων, φόβου για τη ζωή και πόνου για τις απώλειες που υφίστανται, βρίσκει την Ευρώπη ανήμπορη και αδύναμη να αντιδράσει, και την Ελλάδα ως πρώτο τόπο υποδοχής του ναυαγίου, απολύτως παραιτημένη, ανοργάνωτη και τους ανθρώπους στα νησιά του Αιγαίου φοβισμένους και ανασφαλείς.

Η εκτίμησή μας είναι πως ο συριακός εμφύλιος, εάν δεν συμβεί κάτι θετικά αναπάντεχο, όπως μια καλά οργανωμένη παγκόσμια επέμβαση για την αντιμετώπιση του προβλήματος στη ρίζα του και στον τόπο γέννησής του, θα κλιμακωθεί τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, κατά τρόπο δραματικό, στον βαθμό που προοιωνίζεται και λαμβάνει ήδη χώραν ρωσική στρατιωτική παρέμβαση στη Συρία για τη σωτηρία του καθεστώτος Άσαντ.

Ταυτόχρονα, η τουρκοαμερικανική συμπαιγνία νομίζει πως πλήττει το καθεστώς κυνηγώντας τους Κούρδους και πραγματοποιώντας εικονικά κτυπήματα εναντίον της πραγματικής απειλής που είναι οι ISIS. Η Ελλάδα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος των σημερινών εκλογών, πρέπει να σκεφθεί κατά τρόπο στρατηγικής πρόβλεψης από τώρα, όπως έκαναν οι Αθηναίοι κατά Θουκυδίδη, που προβλέποντας τη ναυμαχία της Σαλαμίνας πολύ πριν, οργάνωσαν εγκαίρως τη ναυτική άμυνα της πόλης κατά την παραβολή των θαλασσίων τειχών, έτσι ώστε να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν νικηφόρα τη θύελλα της περσικής λαίλαπας.

Εμείς πρέπει να προτείνουμε σχέδιο στην Ευρώπη, που να αντιμετωπίσει επιτόπου το πρόβλημα, δηλαδή στη Συρία και τη Μέση Ανατολή, παροτρύνοντας ή αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία, έτσι ώστε οι ΗΠΑ να συνεννοηθούν με τη Ρωσία για την εξεύρεση λύσης στο συριακό πρόβλημα τώρα.

Είναι γνωστό πως από τον Θουκυδίδη και τον Αριστοτέλη μέχρι και τον Μαξ Βέμπερ, η πολιτική ως έννοια και πράξη σημαίνει ικανότητα πρόβλεψης για την προστασία και την ικανοποίηση του εθνικού συμφέροντος της χώρας, του λαού, της πόλης και εν γένει του συλλογικού υποκειμένου. Διότι αυτό που υπερασπιζόμαστε στην πολιτική είναι ο τρόπος του κοινού βίου, δηλαδή η υπεράσπιση του κοινού συμφέροντος, της ιστορίας, των αξιών και των παραδόσεων, του λαού, του Έθνους και της κοινωνίας.

Δεν είναι η ικανοποίηση των κομματικών συμφερόντων, γιατί το κόμμα είναι μέσο για την πολιτική και όχι σκοπός. Θα πρέπει να αντιληφθούμε ως πολίτες και πολιτικοί πως η υπόθεση της πατρίδας συνίσταται στην υπεράσπιση των συμφερόντων, των προσδοκιών και της προοπτικής εκείνων που έρχονται και οι οποίοι θα στηριχθούν στην πρόοδο, την ευημερία και τον πολιτισμό των γενεών που έφυγαν και εκείνων που παράγουν σήμερα πολιτική, πολιτισμό και ευημερία. Η σημερινή ευρωπαϊκή κρίση συνιστά ένα παγκόσμιο φαινόμενο μεγάλων αλλαγών.

Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι ως Ελλάδα και ως Ελληνισμός να παράγουμε τις πολιτικές εκείνες που, απαλλαγμένες ιδεολογικών αγκυλώσεων και ιδεοληπτικών αντιλήψεων, θα συνεισφέρουν στην ανάκαμψη της χώρας, την πρόοδο και την ευημερία του λαού, κυρίως την αποκατάσταση της περηφάνιας, της αυτοπεποίθησης και της αισιοδοξίας ενός Έθνους, σε μια εποχή που οι εξελίξεις αποδεικνύουν καθημερινά πως είμαστε μόνοι και υποχρεωμένοι να στηριχθούμε στις δυνάμεις μας, τη δύναμη του πολιτισμού μας και την ικανότητά μας να συνάπτουμε τέτοιες συμμαχίες που να μας επιτρέπουν να σχεδιάζουμε το μέλλον παράγοντας ένα αποτελεσματικό παρόν.

Η Κύπρος οφείλει να γνωρίζει κάτι που το παραδέχθηκε προ ολίγων ημερών και στο Κογκρέσο η στρατιωτική ηγεσία της Αμερικής, πως ο αμερικανοτουρκικός σχεδιασμός για τη Συρία όχι μόνο δεν βοήθησε τη χώρα αυτή για την ειρήνη, την πρόοδο και τη δημοκρατία, αλλά έφερε τον όλεθρο, την απόλυτη καταστροφή σε μια χώρα, που δεν ήταν φυσικά δημοκρατική -όπως όλες σχεδόν οι χώρες της Μέσης Ανατολής- αλλά διακρινόταν για τη σταθερότητα και την ισχύ της. Κατέστρεψαν όχι μόνο τη Συρία, αλλά και το Ιράκ προηγουμένως, το Αφγανιστάν και παλαιότερα τη Γιουγκοσλαβία.

Έρχονται αυτοί που κατέστρεψαν τον μεταψυχροπολεμικό κόσμο, δηλαδή οι ΗΠΑ και οι παραδοσιακά ακολουθούντες Βρετανοί να προωθήσουν στην Κύπρο ένα σχέδιο που θα μας σώσει, δήθεν, τύπου Βοσνίας, η οποία είναι μια διαλυμένη χώρα και η ηγεσία του τόπου, δηλαδή της Κύπρου, είναι τόσο κοντόφθαλμη, που δεν κοιτάζει γύρω της να δει τη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια. Ακούει με θρησκευτική προσήλωση τις υποδείξεις της κυρίας Νούλαντ και δεν σκέφτεται τι μπορεί να εκπροσωπεί, και κυρίως να εξυπηρετεί αυτή η κυρία, και πως δεν είναι απαραιτήτως προσηλωμένη σε ένα μέλλον προόδου, σταθερότητας και ευημερίας του κυπριακού λαού.

Να μας πουν οι εμπνευστές των σχεδίων τι σκέφτονται πέραν των δύο κρατιδίων της ομοσπονδιακής δομής, για το πώς θα λειτουργεί η δημοκρατία στην Κύπρο σε ομοσπονδιακό επίπεδο; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κράτος χωρίς λαό; Εάν υπάρχει οποιαδήποτε ομοσπονδία στον κόσμο, στην οποία πέραν των επιμέρους κρατιδίων, η ηγεσία της χώρας ψηφίζεται από ένα ενιαίο σύνολο; Εάν ο κύριος Αναστασιάδης και οι συν αυτώ, που προχώρησαν σε βήματα μονομερούς επίδειξης καλής θέλησης, που προσβάλλουν και την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου, έχουν συνυπολογίσει την τουρκική στρατηγική στην Κύπρο και στο Κυπριακό;

Εάν πιστεύουν ως αιθεροβάμονες πως η Τουρκία θα μας αφήσει να επιλύσουμε το Κυπριακό με τους Τουρκοκυπρίους ελεύθερα, ανεμπόδιστα και χωρίς τον δικό της προστατευτικό εναγκαλισμό (sic), όπως η κυρία Νούλαντ θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε. Θα έχουμε δώσει ήδη γην και ύδωρ, διακηρύττοντας ότι το πρόβλημα της φιλίας και της αγάπης με τους Τουρκοκυπρίους έχει ξεπεραστεί και είμαστε ίδιοι σε «αδελφική» σύμπνοια, και τότε δεν θα μπορούμε να πούμε όχι στον ήδη προαποφασισμένο προστατευτικό ρόλο της Τουρκίας. Εάν συνεχίσουμε έτσι, θα γίνουμε αυτό που σχεδιάστηκε ήδη από τη δεκαετία του 1950 από τους Τούρκους, εμείς οι Έλληνες μια μειονότητα στον τουρκικό χώρο.

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής
Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών,
Επικοινωνίας και Πολιτισμού
Παντείου Πανεπιστημίου