Ο ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΟΚΤΩ ΣΧΕΔΟΝ ΧΡΟΝΩΝ, Η ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΚΡΗΞΗ

Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών και η κατάληξη των συνομιλιών για το Κυπριακό ίσως κρίνουν πολλά για το μέλλον του κόμματος

Η λογομαχία Τάσσου - Καρογιάν, η «συντηρητική» φιλοσοφία του Μάριου και ο «ακραίος» λόγος του Νικόλα

Μια καλή πρωία, ο Μάριος Καρογιάν μπήκε οργισμένος στο προεδρικό γραφείο του Τάσσου Παπαδόπουλου και του κατήγγειλε ότι ο Νικόλας εργάζεται υπογείως, προκειμένου να παραδώσει την ηγεσία του ΔΗΚΟ στον Γιώργο Λιλλήκα, με κάλυμμα τη συνένωση του ενδιάμεσου χώρου. Τον ρώτησε αν ήταν ενήμερος των ενεργειών τού γιου του και του ζήτησε να παρέμβει και να σταματήσει τις κινήσεις στις οποίες προχωρούσε. Φαίνεται να υπήρξε και κάποια λογομαχία μεταξύ του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας και του τότε Προέδρου του κόμματος, αλλά αυτό το συμβάν φαίνεται να στοιχειώνει ως σήμερα τις συγκρουσιακές σχέσεις του Μάριου Καρογιάν με τον Νικόλα Παπαδόπουλο.

Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος, όταν ανέλαβε την αρχηγία του ΔΗΚΟ, δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια προς τον Μάριο Καρογιάν. Τότε, βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη η υπόγεια σύγκρουση και έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ "Κυπριανικών" και "Παπαδοπουλικών" και ο Μάριος Καρογιάν είχε αναγιωθεί πολιτικά από τον Σπύρο Κυπριανού, ήταν στενός συνεργάτης του και κατά πρώτο Διευθυντής του Γραφείου του στη Βουλή, όταν ο Κυπριανού βρισκόταν στην προεδρία του Σώματος.

Ενδεικτικά, σε μία περίπτωση, όταν διέρρευσαν σε φιλοσυναγερμικά έντυπα τα διαμειφθέντα σε κομματική συνεδρία του ΔΗΚΟ, που αφορούσαν το οικονομικό πρόβλημα του κόμματος, και ότι εργαζόμενοι στο κόμμα είχαν μείνει απλήρωτοι, ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε εκφράσει υποψίες ότι η διαρροή προήλθε από "κύκλους του περιβάλλοντος Καρογιάν". Τόση ήταν η απουσία εμπιστοσύνης και η καχυποψία που επικρατούσαν.

Τώρα, γιατί ο Τάσσος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πια, δεν παρενέβη στις εκλογές του κόμματος, απέφυγε να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Νίκου Κλεάνθους, παλαιού συνεργάτη του στην Ένωση Κέντρου, τότε Αναπληρωτή Προέδρου και προεδρεύοντος του κόμματος μετά την αποχώρηση του Τάσσου από την προεδρία, και ανέχθηκε την εκλογή του Μάριου Καρογιάν, στενοί συνεργάτες του Τάσσου μού έχουν αναφέρει ότι ο τότε Πρόεδρος είχε απογοητευθεί από τα λάθη που διέπραττε ο Κλεάνθους και απέφυγε να παρέμβει υπέρ οποιουδήποτε υποψηφίου.

Ανέφεραν, μάλιστα, ότι ο Νικόλας Παπαδόπουλος και γενικά η οικογένεια είχαν ζητήσει από τον Τάσσο να υποστηρίξει τον Μάριο Καρογιάν! Με τη μετακόμιση του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Προεδρικό και με την ανάληψη της ηγεσίας του ΔΗΚΟ από τον Μάριο Καρογιάν, η συνεργασία Προεδρικού και Κόμματος εξελισσόταν ομαλά και χωρίς προβλήματα, αλλά στο εσωτερικό του ΔΗΚΟ η σύγκρουση Καρογιάν και Νικόλα Παπαδόπουλου εξελίσσετο σε μάχη επικράτησης.

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος μαζί με τον Κυριάκο Κενεβέζο, τον Ζαχαρία Κουλία, προτού αποβληθεί, και άλλους, σχημάτισε τη δική του ομάδα που αντιπολιτευόταν καθαρά τον Μάριο Καρογιάν, ο οποίος μαζί με τη δική του ομάδα, τον Άγγελο Βότση, την Αθηνά Κυριακίδου και άλλους, προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τις κατά κύματα επιθέσεις, τόσο σε θέματα διαχείρισης του κόμματος, όσο και σε θέματα πολιτικής του κόμματος. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Νικόλας και μέλη της ομάδας του βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη διαγραφή από το κόμμα.

Η σύγκρουση είχε φθάσει στα άκρα, στην περίοδο κατά την οποία η ομάδα του Νικόλα απαιτούσε τερματισμό της συνεργασίας με το ΑΚΕΛ και αποχώρηση από την κυβέρνηση Χριστόφια, λόγω της πολιτικής της στο Κυπριακό. Ο Μάριος Καρογιάν είχε, όμως, άλλη αντίληψη. Η φιλοσοφία του, όπως τη διακηρύσσει και σήμερα, είναι ότι το ΔΗΚΟ πρέπει να είναι μέρος της Κυβέρνησης. Είναι μία θεμελιωμένη, από τον καιρό του Σπύρου Κυπριανού, αντίληψη, ότι το ΔΗΚΟ ενισχύεται και παίζει καθοριστικό ρόλο στα πράγματα, όταν συγκυβερνά. Και συρρικνώνεται όταν μένει εκτός εξουσίας.

Η σύγκρουση έγινε ακόμη σφοδρότερη με την απόφαση του Μάριου Καρογιάν να προχωρήσει σε συνεργασία με τον ΔΗΣΥ για υποστήριξη του Νίκου Αναστασιάδη, στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος αποστασιοποιήθηκε, δήλωσε αντίθετος στη συνεργασία, αλλά το Προεδρικό και ο Μάριος Καρογιάν φρόντισαν να τον απομονώσουν, αποσπώντας του φίλους. Ο Κενεβέζος προσχώρησε στην ομάδα Καρογιάν, το ίδιο και ο Φώτης Φωτίου, υπουργοί του Τάσσου συντάχθηκαν με τον Νίκο Αναστασιάδη και ο Νικόλας έμεινε μόνος. Πήρε τη ρεβάνς, με την εκλογή του στην προεδρία του κόμματος, συνέπηξε νέα ομάδα συνεργατών, και ο Καρογιάν με τη δική του ομάδα κατέστη το ανεπίσημο ΔΗΚΟ.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Τα δύο ΔΗΚΟ συνεχίζουν να υπάρχουν και να διαιρούν τους ψηφοφόρους τους. Κατά καιρούς ήλθαν στο φως σκέψεις ή προθέσεις του Μάριου Καρογιάν να πάρει την ομάδα του και να φύγει δημιουργώντας νέο κομματικό μηχανισμό, αλλά τελευταία φαίνεται ότι, μη συναντώντας ουσιώδη ανταπόκριση, αποφάσισε να παραμείνει στο κόμμα με στόχο "να το επαναφέρει στη σωστή πορεία". Το ΔΗΚΟ έπαυσε -άλλωστε ποτέ δεν ήταν- να αποτελεί ομοιογενή πολιτική δύναμη με καθαρή πολιτική ιδεολογία και καθαρό πολιτικό στίγμα. Από της δημιουργίας του, αιμορραγεί συνεχώς, χάνοντας σημαντικά στελέχη προς την πλευρά του Δημοκρατικού Συναγερμού.

Στα ψηφοδέλτια και η ομάδα Καρογιάν

Στελέχη του ΔΗΚΟ, πάντως, εκτιμούν ότι η διαπάλη των δύο ομάδων θα συνεχιστεί, η κρίση θα συντηρείται και πλέον τα πάντα ίσως κριθούν μετά τις βουλευτικές εκλογές. Σημειώνουν ότι στα ψηφοδέλτια του κόμματος ο Νικόλας θα συμπεριλάβει και τον Μάριο Καρογιάν και τους υπόλοιπους της ομάδας του. Θέλει αφενός το κόμμα να λάβει τις προσωπικές ψήφους τους και, αφετέρου, έχει την άποψη ότι, εκτός ψηφοδελτίου, είναι σε θέση να προκαλέσουν μεγαλύτερη ζημιά στο κόμμα.

Αιμορραγία στελεχών και διαφορά φιλοσοφιών

Η ουσία της διαχρονικής κρίσης δεν βρίσκεται μόνο στις προσωπικές ατζέντες και στις αλληλο-υπονομεύσεις. Υπάρχει διαφορά και στη φιλοσοφία όσον αφορά το Κυπριακό. Ο Λεόντιος Ιεροδιακόνου, ο Νίκος Ρολάνδης, για να αναφέρουμε μερικά στελέχη που έφυγαν ή αποστασιοποιήθηκαν, είχαν διαφορετική θεώρηση του Κυπριακού, από εκείνη που αναδείκνυαν ο Σπύρος Κυπριανού, ή ακόμη και ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Προσέγγιζαν τη φιλοσοφία του ΔΗΣΥ. Αυτό συνεχίζεται σήμερα με τον Μάριο Καρογιάν, τον Άγγελο Βότση, την Αθηνά Κυριακίδου και άλλα στελέχη.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Μάριος Καρογιάν αρνήθηκε επιμόνως, παρά την πίεση που δεχόταν, μέσα και έξω από το κόμμα, να τερματίσει τη συνεργασία με τον Δημήτρη Χριστόφια και το ΑΚΕΛ, εξαιτίας της πολιτικής του στο Κυπριακό. Δεν είναι τυχαίο που επέλεξε να συνεργαστεί με τον Νίκο Αναστασιάδη και τον Δημοκρατικό Συναγερμό. Δεν είναι τυχαίο που αντιτάχθηκε και στην αποχώρηση του ΔΗΚΟ από την Κυβέρνηση, και το ότι συνεχίζει σήμερα να στηρίζει την πολιτική Αναστασιάδη στο Κυπριακό και να αποστασιοποιείται από την πολιτική Νικόλα, πολιτική η οποία είναι προσηλωμένη σε αυτήν που καθιέρωσαν και ακολούθησαν διαχρονικά ο Σπύρος Κυπριανού και ο Τάσσος Παπαδόπουλος.

Εδώ υπάρχει μία διαφορετική θεώρηση από κάποια στελέχη του κόμματος. Λέγουν ότι ο Μάριος Καρογιάν δεν ταυτίζεται με τη φιλοσοφία του ΔΗΣΥ. "Και αυτό θα το διαπιστώσετε σύντομα", μας είπαν. Και προσθέτουν ότι η διαφορά βρίσκεται στον "ακραίο" λόγο που διατυπώνει ο Νικόλας. "Όφειλε", τονίζουν, "να είναι περισσότερο συγκρατημένος, και πιο ελαστικός στις εκτιμήσεις του, όσον αφορά την κατάληξη των συνομιλιών. 'Εχει ανυψώσει τον πήχη, από τώρα, στα ύψη, πριν ακόμη αρχίσει να γίνεται ορατό το αποτέλεσμα των συνομιλιών, ενώ θα έπρεπε να αρθρώνει πιο συγκρατημένο λόγο, και να εκφράζει πιο συναινετικές θέσεις".

Όμως, αποδίδεται και στον Νικόλα άλλη μία λανθασμένη κίνηση: Έκοψε τις γέφυρες και με τα δύο μεγάλα κόμματα, σε βαθμό που να ψαλιδίσει εντελώς τις προοπτικές του ΔΗΚΟ, να διαδραματίσει τον καθοριστικό του ρόλο μεταξύ των δύο πόλων. Και ναι μεν, δεν απέδρασε από τις πολιτικές Κυπριανού-Τάσσου, αλλά οι δύο τελευταίοι πολιτεύονταν πάντοτε κατά τρόπο που αναδείκνυε τον ρυθμιστικό ρόλο του κόμματος και υποχρέωνε τα δύο μεγάλα κόμματα να ανατρέχουν σε συμμαχίες μαζί του και να στηρίζουν την υποψηφιότητά τους σε προεδρικές εκλογές. Ο Νικόλας, λέγουν, ανατίναξε την προοπτική συμμαχιών.
Διχασμός και στη βάση

"Το ΔΗΚΟ βρίσκεται σε συνεχές εμφυλιοπολεμικό κλίμα από το 2008", διαπιστώνουν άλλα στελέχη του κόμματος. "Υπάρχει ένας αμείλικτος πόλεμος φατριών" και το σύνθημα που επικρατεί είναι "ο θάνατός σου ζωή μου". Το μεγαλύτερο κακό, δεν είναι ο διχασμός των στελεχών. Αυτός ο διχασμός μεταφέρθηκε και στη βάση του κόμματος, όπου συναντάς παθιασμένους υποστηρικτές και του Καρογιάν, αλλά και του Νικόλα. Αυτός ο υπόγειος και φανερός πόλεμος θα συντηρείται, δεν υπάρχουν προοπτικές κάπου οι δύο πλευρές να συναντηθούν και όπου δεν υπάρχει λύση, αλλά συντήρηση της σύγκρουσης, επέρχεται και η έκρηξη.

Οι βουλευτικές εκλογές, το αποτέλεσμά τους, όπως και η κατάληξη των συνομιλιών για το Κυπριακό, θα κρίνουν ίσως και την τύχη του κόμματος. Κάποτε έρχεται το τέλος εποχής για όλους και για όλα. Και ίσως κάποιοι στο κόμμα θα πρέπει να αντιμετωπίσουν και το αμείλικτο ερώτημα: μήπως έφθασε και το τέλος του ΔΗΚΟ, όπως το γνωρίζαμε και όπως το αξιολογούσαμε μέχρι σήμερα, ως την ισχυρή και ρυθμιστική πολιτική δύναμη του ενδιάμεσου χώρου, αντίβαρο στις πολιτικές και στους σχεδιασμούς των δύο ισχυρών πόλων;