ΣΕ ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Tα βαρουφακικά νταηλίκια δεν βοήθησαν τον Αλέξη, ο οποίος πυροβολείται εκ των έσω

Όσο για το μέλλον, διαγράφεται περισσότερο από ζοφερό. Η χώρα δεν πρόκειται να ξοφλήσει τα χρωστούμενα, ούτε μετά από τρεις γενεές. Όση ταχύτητα κι αν αναπτύξει, όσο κι αν μαρσάρει τις μηχανές της

Η Κυβέρνηση θα πρέπει να φτάσει σε συμφωνία με τους Θεσμούς μέσα στον Αύγουστο. Αυτό όμως είναι μέχρι και ακατόρθωτο, μιας και ο χρόνος είναι ελάχιστος για μια τέτοια εξέλιξη. Η μη υπογραφή συμφωνίας όμως δημιουργεί τεράστια προβλήματα

Εδώ και περισσότερα από πέντε χρόνια η Ελλάδα βυθίζεται καθημερινά όλο και πιο βαθιά στη μιζέρια: Οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Θα ανέμενε κανείς ότι από την αρχή της οικονομικής -και όχι μόνον- κρίσης, στην οποία είχε εισέλθει, ή έστω και με κάποια καθυστέρηση, η χώρα θα ανασήκωνε τα μανίκια και θα στρωνόταν στο νοικοκύρεμα εντός εκτός και επί τα αυτά, για ν' αποτρέψει τα χειρότερα. Αντ’ αυτού η ηγεσία της, μέσω της όποιας Κυβέρνησης βρισκόταν στην εξουσία, αναλώθηκε να επιρρίπτει ευθύνες εδώ κι εκεί, για το χάλι στο οποίο είχε περιέλθει η χώρα. Οι ταγοί της χώρας περιορίσθηκαν να αλληλοκατηγορούνται και να ζητούν, μόλις έχαναν την εξουσία, πρόωρες εκλογές για να «ρίξουν» τους «υπευθύνους». Ποιους υπευθύνους, όμως; Δεν ήταν άραγε όλοι συνυπεύθυνοι; Δεν ήταν όλοι στο ίδιο καλάθι τού «μαζί τα φάγαμε»;

Το πηγάδι με τα φίδια της διαφθοράς

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και σήμερα, έξι μήνες μετά τις εκλογές, εκλογές στις οποίες επένδυσαν πολλά οι Έλληνες πολίτες, πιστεύοντας πως ο Αλέξης Τσίπρας ήταν καλά προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει τους δανειστές και να βγάλει τη χώρα έστω κι ελάχιστο έξω από το πηγάδι με τα φίδια της διαφθοράς και της σπατάλης, στο οποίο είναι ριγμένη εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Δυστυχώς, ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε, όπως έλεγε, σχέδια αντιμετώπισης της κατάστασης. Πηγαινοερχόταν στις Βρυξέλλες, υποσχόμενος στους Θεσμούς προτάσεις, επί τέσσερις σχεδόν μήνες. Όταν έφτασε ο κόμπος στο κτένι, υποχρεώθηκε να συμβιβασθεί με την ιδέα ότι με βαρουφακικά νταηλίκια δεν επιτυγχάνεται συμφωνία. Για να σώσει τη χώρα του, έπρεπε να συμβιβασθεί με το αυτονόητο: Το νοικοκύρεμα, μια προσπάθεια η οποία θα έπρεπε να είχε αρχίσει από την πρώτη κιόλας ημέρα του πρώτου μνημονίου.

Υποχρεώθηκε να αθετήσει υποσχέσεις προεκλογικές, όπως άλλωστε κάνουν όλοι οι ταγοί όταν καθίσουν στην καρέκλα της εξουσίας. Η αθέτηση των υποσχέσεων δεν απογοήτευσε μόνο τους Έλληνες πολίτες που είχαν επενδύσει στη νέα κυβέρνηση, μια κυβέρνηση νέων ανθρώπων με jeans και t-shirts, που έδειχνε αποφασισμένη να ριχθεί στη δουλειά και κυρίως να τα καταφέρει. Απογοήτευσε και τους δικούς της ανθρώπους, τους ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι βγήκαν πρώτοι και ζητούν τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών το συντομότερο. Σκηνικό γνωστό, ίδιο κι απαράλλακτο εδώ και χρόνια.

Μιζέρια κι ανυποληψία

Η φράση πρόωρες εκλογές είναι αυτό που ακούγεται συχνότερα στις τηλεοπτικές συζητήσεις, που κατά την Κυπριακήν «αθκιούν τζιαι πορουβούσιν» σε όλα τα ελλαδικά κανάλια, μέρα νύκτα. Και ναι, δικαιολογημένα συζητείται αυτή η επιλογή, μιας και ο Αλέξης Τσίπρας δεν κατάφερε μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές της Ελλάδας να πετύχει τίποτε. Μάλλον πέτυχε κάτι. Να μετονομάσει την τρόικα σε Θεσμούς. Λες και η λέξη αλλάζει το νόημα…

Ο Αλέξης Τσίπρας ο διεκδικητικός, όπως φαινόταν κι έλεγε, νέος Πρωθυπουργός κατάφερε μέσα σε έξι μόλις μήνες να σπρώξει τη χώρα του σε περισσότερη μιζέρια και τον εαυτό του σε ανυποληψία μεταξύ ακόμα και των ίδιων των μελών του κόμματός του. Υποχρεώθηκε να συμφωνήσει τώρα σε όσα θα έπρεπε να είχε φροντίσει να διευθετούσε αμέσως μόλις ανέλαβε το πρωθυπουργικό αξίωμα, αφού γνώριζε ότι άλλος δρόμος για διορθώσεις δεν υπήρχε.

Ήδη, όμως, είναι αργά. Η Ελλάδα υποχρεώνεται να δανείζεται για να ξοφλά τα δάνειά της, να παίρνει δάνεια-γέφυρες για να κλείνει το στόμα των δανειστών της, να κλείνει τις τράπεζες και να επιβάλλει ελέγχους στη διακίνηση χρήματος, να αφήνει τους πολίτες της χωρίς μετρητά να στέκονται ουρά μπροστά στα ταμεία των τραπεζών για να πάρουν, όσοι έχουν ακόμα, μερικά ευρώ για να βγάλουν την εβδομάδα.

Όσο κι αν μαρσάρει, δεν θα μπορέσει

Όσο για το μέλλον, διαγράφεται περισσότερο από ζοφερό. Η χώρα δεν πρόκειται να ξοφλήσει τα χρωστούμενα, ούτε μετά από τρεις γενεές. Όση ταχύτητα κι αν αναπτύξει, όσο κι αν μαρσάρει τις μηχανές της. Ακτίδα φωτός μπορεί να υπάρξει μόνον αν συγκατανεύσει η Ευρωπαϊκή Ένωση να της κουρέψει το χρέος. Ή, έστω, να της παραχωρήσει πολυετή περίοδο αποπληρωμής, η οποία, φυσικά, δεν θα την απαλλάξει από το βάρος των δανείων αλλά τουλάχιστον θα της επιτρέψει να εργάζεται, να παράγει για να πληρώνει δόσεις. Όχι για να παραχωρεί ανάσες στους πολίτες της. Αυτοί θα πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι θα ζουν με τα ελάχιστα, για να πληρώνουν για δεκαετίες τη μακροχρόνια διαφθορά που μάστιζε τη χώρα τους. Φταίνε δεν φταίνε, θα πρέπει να πληρώσουν. Όλοι.

Πρόωρες εκλογές λοιπόν και πάλι στην Ελλάδα, είτε στο τέλος του Σεπτέμβρη είτε στις αρχές του Οκτώβρη. Σίγουρα μετά την επανέναρξη των νέων διαπραγματεύσεων με τους Θεσμούς, για να μην υπάρξει νέα αναταραχή αλλά και για να συνομολογηθεί ένα τρίτο πρόγραμμα διάσωσης της χώρας. Διάβαζα προχθές πως σε σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ κομματικά στελέχη αποφάσισαν να ζητηθεί απ' όλες τις πτέρυγες του κόμματος (που είναι πολλές και διαφορετικών τοποθετήσεων), ένα διάλειμμα στα εσωκομματικά, προκειμένου οι διαδικασίες για το τρίτο πρόγραμμα να προχωρήσουν με ηρεμία, χωρίς εντάσεις και χωρίς να δίδεται προς τα έξω η εικόνα ενός σπαρασσόμενου κόμματος.

Μπορεί στις ψηφοφορίες για τα προαπαιτούμενα το σχίσμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ να επιβεβαιώθηκε, ωστόσο ο Πρωθυπουργός εξέφρασε την επιθυμία να οδηγηθεί το κόμμα εν ηρεμία στα επόμενα βήματα και να δοθεί ο ελάχιστος χρόνος προκειμένου να καταλαγιάσουν οι εντάσεις και οι πρώτες εντυπώσεις. Είναι γι’ αυτόν τον λόγο που συμφωνήθηκε όπως η συνεδρία της Πολιτικής Γραμματείας πραγματοποιηθεί αύριο Δευτέρα κι όχι νωρίτερα. Στην αυριανή συνεδρία, στην οποία θα είναι παρών και ο Αλέξης Τσίπρας, θα ληφθούν οι αποφάσεις για τα επόμενα βήματα.

Ο Λαφαζάνης της Αριστερής Πλατφόρμας

Η Αριστερή Πλατφόρμα όμως του κόμματος, αυτή του Παναγιώτη Λαφαζάνη, προσανατολίζεται σε αίτημα άμεσης δρομολόγησης των διαδικασιών στα κομματικά όργανα, με το επιχείρημα ότι όλες οι κρίσιμες αποφάσεις του τελευταίου διαστήματος έχουν ληφθεί ερήμην τους. Έτσι, η εσωκομματική αντιπολίτευση αναμένεται να ζητήσει άμεση σύγκληση του διαρκούς συνεδρίου, πριν από τις 20 Αυγούστου, ημερομηνία που η Κυβέρνηση έχει θέσει ως καταληκτική για την επίτευξη συμφωνίας με τους εταίρους. Το αίτημα διαμορφώνεται με προοπτική μιαν απόφαση του διαρκούς συνεδρίου κατά της ολοκλήρωσης της συμφωνίας για το νέο πρόγραμμα.

Το αποτέλεσμα της δεύτερης ψηφοφορίας για τα προαπαιτούμενα, της περασμένης Τετάρτης, επισημοποίησε το ρήγμα της προεδρικής πλειοψηφίας με την εσωκομματική αντιπολίτευση και αποτύπωσε τις δυνάμεις που τα δύο «στρατόπεδα» συγκεντρώνουν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Ο κ. Λαφαζάνης τόνισε σε δηλώσεις του μετά την ψηφοφορία ότι «η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι εξασφαλισμένη μόνο με τον πλήρη σεβασμό των διαφορετικοτήτων που υπάρχουν στο κόμμα».

Ο υπουργός Επικρατείας, κ. Νίκος Παππάς, ανέφερε ότι «δυστυχώς επιβεβαιώθηκε ένα ρήγμα» και πρόσθεσε ότι μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας θα τεθούν όλα τα θέματα στα όργανα, όπως προβλέπεται. «Το ρήγμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφές», είπε και η κυβερνητική εκπρόσωπος, Όλγα Γεροβασίλη, και πρόσθεσε ότι «θα ακολουθηθούν οι προβλεπόμενες συλλογικές διαδικασίες για να λυθεί το ζήτημα».

Το «Ποτάμι» κυλά προς εκλογές

Από το «Ποτάμι», πάντως, αφήνεται να διαρρεύσει ότι όλα δείχνουν πως ο Αλέξης Τσίπρας θα προτιμήσει να οδηγήσει το ταχύτερο τη χώρα στις κάλπες για τρεις λόγους:

- Πρώτον, για ν' αξιοποιήσει το δημοσκοπικό του προβάδισμα πριν οι πολίτες συνειδητοποιήσουν τον Αρμαγεδδώνα των φόρων που θα φέρει από το φθινόπωρο το Μνημόνιο.

- Δεύτερον, για να αιφνιδιάσει την εσωτερική του αντιπολίτευση και να μην της επιτρέψει να μετεξελιχθεί σε κόμμα.

- Τρίτον, γιατί αν ο κ. Τσίπρας κατορθώσει να κλείσει στα μέσα Αυγούστου μια τριετή συμφωνία-πλαίσιο, θα επιδιώξει να την αξιοποιήσει εκλογικά προβάλλοντας στους ψηφοφόρους το δίλημμα αν προτιμούν το νέο Μνημόνιο να το εφαρμόσει εκείνος (δεσμευόμενος να το βελτιώσει), ή η Νέα Δημοκρατία, την οποία θα διαβάλλει ότι απέτυχε παταγωδώς στην εφαρμογή των προηγούμενων Μνημονίων.

Πολιτική γάγγραινα

Θα πρέπει να σημειωθούν εδώ και οι δηλώσεις του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Γιάννη Πανούση, ο οποίος αφού παραδέχθηκε ότι υπάρχει τρικομματική κυβέρνηση, είπε πως ο ίδιος βλέπει εκλογές τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο.

Ο κ. Πανούσης μίλησε για πολιτική γάγγραινα και είπε μεταξύ άλλων:

«Έξι μήνες ένα πολύ μεγάλο μέρος της κυβέρνησης διαπραγματευόταν ενώ δεν όφειλε να διαπραγματεύεται, όφειλε να δουλεύει, να κυβερνάει. Διαπραγματεύονταν και άνθρωποι, οι οποίοι ήταν αναρμόδιοι σε αυτόν τον τομέα. Τώρα αν τρεις μήνες έχουμε αυτό το μετέωρο βήμα, πάμε σε εκλογές τον Σεπτέμβρη. Στην ουσία έχουμε εννιά μήνες που μια κυβέρνηση δεν έχει δείξει τι είναι αριστερό».

Οικονομικός κλοιός και τον Αύγουστο

Στο οικονομικό τοπίο η κατάσταση αποτυπώνεται πολύ καλά στο πιο κάτω απόσπασμα ανάλυσης της δημοσιογράφου Ελένης Βαρβιτσιώτη, η οποία δίνει και τα αμέσως επόμενα χρονοδιαγράμματα, τα οποία η Ελλάδα πρέπει να καλύψει:

Η Κυβέρνηση θα πρέπει να φτάσει σε συμφωνία με τους Θεσμούς μέσα στον Αύγουστο. Αυτό όμως είναι μέχρι και ακατόρθωτο μιας και ο χρόνος είναι ελάχιστος για μια τέτοια εξέλιξη. Η μη υπογραφή συμφωνίας, όμως, δημιουργεί τεράστια προβλήματα, αφού:

Στις 20 Αυγούστου λήγει το ομόλογο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αξίας 3,2 δισ., ενώ συνολικά οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας είναι 5 δισ. (πληρωμή δόσης στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τόκοι).
Έτσι, χωρίς συμφωνία θα πρέπει να βρεθεί πάλι μία φόρμουλα για την εξασφάλιση ενός δανείου-γέφυρας. Σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο, το πιο πιθανό σενάριο είναι να εξασφαλιστεί χρηματοδότηση μέσω πάλι του πανευρωπαϊκού ταμείου EFSM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης), όπως έγινε και για την πληρωμή των οφειλών προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις 19 Ιουλίου υπό την προϋπόθεση ότι θα διασφαλίζονται μέσω εγγυήσεων τα 9 κράτη-μέλη που δεν μετέχουν στο ευρώ.

Οι εγγυήσεις που δόθηκαν για να συμφωνηθεί η εκταμίευση των 7,16 δισ. ευρώ την περασμένη Δευτέρα, ήταν τα κέρδη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από τα ελληνικά ομόλογα και τα κονδύλια που λαμβάνει η χώρα από τα διαρθρωτικά ταμεία.