Τα καλοκαίρια μας. Γεμάτα με απέραντο γαλάζιο, εκεί που σμίγει ο ουρανός με τη θάλασσα. Γεμάτα με το δυνατό φως του ήλιου. Γεμάτα με θλίψη και αγωνία…

Τις τραγωδίες μας τις μετρούμε, πια, με τα καλοκαίρια. Προεξάρχουσας της αυριανής επετείου. Σαράντα ένα χρόνια. Σαράντα ένα καλοκαίρια που το γαλάζιο φοράει τα μαύρα του και που το φως πνίγεται στην οργή. Για όσους επιλέγουν να θυμούνται. Για όσους δεν ξεχνούν το «Δεν Ξεχνώ». Το σύνθημα από τα τετράδια του δημοτικού, που έγινε συνειδησιακή σφραγίδα. Σφραγίδα που κάποιοι επίμονα προσπαθούν να σβήσουν.

Σαράντα ένα χρόνια γεμάτα «θα». Που αβασάνιστα αντικαθίστανται από εύκολα «μα…». Η πληγή ν’ αναβοσβήνει στον Πενταδάκτυλο κι εμείς να πίνουμε καφέδες σε μοιρασμένες πατρίδες. Στην υγειά τής μιας όποιας λύσης. Κι ευχόμαστε να χυθεί και λίγος, να πάρουμε τίποτα λεφτά…

Επί σαράντα ένα χρόνια οι ηγεσίες του τόπου αυτού αποτυγχάνουν παταγωδώς να εκπληρώσουν την υπ' αριθμόν ένα αποστολή τους: Να φροντίσουν να ελευθερωθεί το νησί από τον εισβολέα. Να άρουν τις συνθήκες της κατοχής. Να οικοδομήσουν ένα μέλλον για εμάς και τις επόμενες γενιές, που να είναι πραγματικά βιώσιμο και πραγματικά λειτουργικό.

Αντ’ αυτού διαπραγματεύονται… Αποδύονται σε ατέρμονες συνομιλίες, στη βάση ενός ιδιότυπου πολιτειακού συστήματος, που προσομοιάζει μόνο με καταστάσεις που κάθε εχέφρων πολίτης θα ήθελε να αποφύγει και που ο «ρεαλισμός» του οποίου συνθλίβεται από τον όγκο των δεκαετιών αποτυχιών. Στη βάση ενός μοντέλου που κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει πως δεν γνωρίζει ότι αποτελεί στρατηγικό στόχο της Τουρκίας. Και διαπραγματεύονται προσθέτοντας επιπλέον ιδιοτυπίες, που το καθιστούν ακόμη λιγότερο λειτουργικό και κατ’ επέκταση κάνουν τη λύση να φαντάζει ακόμη λιγότερο βιώσιμη.

Σαράντα ένα καλοκαίρια χειμωνιάζουν με τον πόνο της προσφυγιάς κι εμείς νομίζουμε πως πολιτικός ρεαλισμός σημαίνει να υποχωρείς. Όχι να αυξάνεις την ισχύ σου. Όχι να δημιουργείς συγκλίσεις συμφερόντων. Όχι να αποκτάς συγκριτικά πλεονεκτήματα, που θα μπορούσες να μετατρέψεις σε διαπραγματευτικά όπλα. Να υποχωρείς και να υποχωρείς και να υποχωρείς. Ώσπου δεν μένει πια έδαφος, ούτε καν για προσδοκίες…

Ας μπει, επιτέλους, μια τελεία κάπου ανάμεσα στα ερωτηματικά και τα αποσιωπητικά του Κυπριακού. Γιατί, προφανώς, μαζί με το «Δεν Ξεχνώ» έχουμε ξεχάσει και πώς είναι να διαπραγματεύεσαι με πραγματική προοπτική επίλυσης...