Έντονη αντιπαράθεση σημειώθηκε χθες ανάμεσα στο Δημοκρατικό Κόμμα και τον ΥΠΕΞ Ιωάννη Κασουλίδη, με αφορμή δηλώσεις του τελευταίου στο ΡΙΚ, αναφορικά με το Κυπριακό.

Επίμαχο σημείο της αντιπαράθεσης ήταν η αναφορά του κ. Κασουλίδη «σε νέο κράτος που θα πρέπει να δημιουργηθεί με τη λύση του Κυπριακού», την οποία το Δημοκρατικό Κόμμα χαρακτήρισε σε ανακοίνωσή του ως «σοβαρότατο ολίσθημα», ζητώντας από την Κυβέρνηση να διευκρινίσει τη θέση της αμέσως.

Η δήλωση του Υπουργού Εξωτερικών Ιωάννη Κασουλίδη, στο κρατικό ραδιόφωνο, στην οποία αναφέρθηκε «σε νέο κράτος που θα πρέπει να δημιουργηθεί με τη λύση του Κυπριακού», αποτελεί σοβαρότατο ολίσθημα, το οποίο πρέπει να τύχει αμέσως διευκρίνισης, επισημαίνει το ΔΗΚΟ, ερωτώντας: «Τι εννοεί ο κ. Κασουλίδης με την έκφραση "νέο κράτος"; Μήπως εννοεί παρθενογένεση; Μήπως ο Υπουργός Εξωτερικών έχει υιοθετήσει τις τουρκικές θέσεις για ένα "νέο συνεταιρισμό"; Συμφωνεί ο κ. Αναστασιάδης με τη δήλωση του Υπουργού του;». Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό και επιβάλλεται η Κυβέρνηση να το ξεκαθαρίσει αμέσως, κατέληξε το ΔΗΚΟ στην ανακοίνωσή του.

Θέμα εκ του μη όντος

Για «προσπάθεια δημιουργίας θέματος εκεί που δεν υπάρχει» έκανε λόγο ο Υπουργός Εξωτερικών, απαντώντας στην ανακοίνωση του ΔΗΚΟ. Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του Υπουργού Εξωτερικών, το νέο κράτος που θα πρέπει να δημιουργηθεί μέσα από τη λύση του Κυπριακού αφορά απλώς το ομόσπονδο κράτος που θα δημιουργηθεί, το κράτος που θα διαδεχθεί την Κυπριακή Δημοκρατία μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς νέα αίτηση, όπως θα γίνει και στον ΟΗΕ και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς. «Η θέση μας για τη μετεξέλιξη του κράτους είναι γνωστή και δεν έχει αλλάξει μέσα στις διαπραγματεύσεις», προστίθεται. Ο κ. Κασουλίδης διερωτήθηκε, εξάλλου, «πού βλέπουν στο ΔΗΚΟ, μέσα από τις δηλώσεις μου, την "παρθενογένεση" ή τον "νέο συνεταιρισμό";».

Με εκπλήσσει, συνέχισε ο Υπουργός, «όλη αυτή η καχυποψία, όλη αυτή η λογοκρισία για κάθε λέξη που χρησιμοποιούμε. Με εκπλήσσει η προσπάθεια δημιουργίας θέματος εκεί που δεν υπάρχει», καταλήγοντας ότι η ουσία της παρέμβασής του ήταν προσπάθεια να υπερασπιστεί «την ανάγκη για εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου και η κατάρριψη της ιδέας του πρωτογενούς δικαίου, που είναι εκ των πραγμάτων αχρείαστη και μη αποδεκτή».