Με ξύπνησε το τηλέφωνο. Ο αριθμός άγνωστος. Μέσα στη σύγχυση, δεν ήξερα καν τι ώρα ήταν. «Λόγω αυτού που έγινε, η συνεστίαση ακυρώνεται». «Εεε… εντάξει». Αυτού που έγινε… Τι έγινε; Και γιατί δεν δούλευε το κλιματιστικό; Τίποτα δεν δούλευε τελικά. Εκείνο το ραδιόφωνο που δεν αγόρασα ποτέ… Όσο πιο γρήγορα μπορώ, κάνω μπάνιο και ντύνομαι. Κατεβαίνω τα σκαλιά δυο-δυο. Τρέχω στο αυτοκίνητο κι ανάβω το ραδιόφωνο. Έκρηξη…

Για όλους ξημέρωσε ένα παράξενο πρωί. Νόμιζα πως στο ποτήρι των Ελλήνων της Κύπρου πάντα υπήρχε χώρος για μια ακόμη σταγόνα. Είχαν εκπαιδευτεί στην ανοχή και την είχαν κάνει φύση τους. Μα η έκρηξη επέφερε ταρακούνημα μεγάλο. Και ξεχείλισε η οργή. Ο κόσμος αγανάκτησε και ντύθηκε στα μαύρα. Η τραγωδία δώδεκα οικογενειών έγινε για την ευρεία μάζα προσωπική υπόθεση. Το αίσθημα της ανασφάλειας διάχυτο. Η ξαφνική πολιτικοποίηση πρωτόγνωρη. Η κυπριακή κοινωνία μεταλλασσόταν κάθε λεπτό που περνούσε. Μεταπηδούσε από το στάδιο της απόλυτης πελατειακής σχέσης με την εξουσία, στην απόλυτη αμφισβήτησή της, με απίστευτα γοργούς ρυθμούς.

Η αγανάκτηση που ξεχείλιζε σε μαύρο φόντο ήταν ποταμός, που συνέπαιρνε την Κύπρο. Τόσο, που πολλοί ήταν εκείνοι που πίστευαν πως κάτι, πια, θα αλλάξει. Πλάνη… Η απάντηση στις μαζικές κινητοποιήσεις ήταν η έπαρση, η περιφρόνηση, η απαξίωση. Συνωμοσιολογία, δολοφονία χαρακτήρων, προσβολή της μνήμης των νεκρών. Των νεκρών που ήταν ήρωες για όλους, εκτός από εκείνους που δεν μπορούσαν να κάνουν χώρο για τον ηρωισμό στο στενό πλαίσιο των μικροπολιτικών τους συμφερόντων.

Η σκυτάλη δόθηκε από την κοινωνία στις διάφορες νομικές διαδικασίες. Που πολύ λίγοι πιστεύουν πως έχουν ολοκληρωθεί. Διαβάστε τι λέει η Μαρία Ηρακλέους, σύζυγος ενός εκ των ηρωικών νεκρών, στη σελίδα 21 της «Σημερινής». Και δεν εκφράζει μόνο τις οικογένειες, μα όλους όσοι δεν μπορούν να ξεπεράσουν τα «γιατί» του Μαρί, τέσσερα χρόνια μετά.

Λίγες ημέρες μετά την έκρηξη, ήμουνα σε ένα τρένο, κάπου στην αγροτική Αγγλία. Περνούσαμε από μια βιομηχανική περιοχή. Κάποια στιγμή βρεθήκαμε ακριβώς δίπλα από κάτι στοιβαγμένα εμπορευματοκιβώτια. Για κάποια δευτερόλεπτα τρομοκρατήθηκα. Κατάλαβα πως, αν είναι κάτι που άλλαξε για πάντα, αυτό είναι η σημειολογία. Κι αυτό είναι κάτι δύσκολο. Κι όμως… Ένα ολόκληρο σύστημα προσπαθεί να μας πείσει πως μπορούμε αυτήν την τραγωδία να την αρχειοθετήσουμε. Προφανώς δεν μπορούν να κατανοήσουν πως όσο κρατούν τις πληγές ανοικτές για τους συγγενείς, πως όσο δεν επουλώνεται το συλλογικό τραύμα, πολύ λίγοι μπορούν να ξεχάσουν...