ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΑΚΑΡΙΟΥ-ΝΕΝΚΤΑΣ, ΩΣ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ

Πώς και με ποια ψευδοεπιχειρήματα οι ηγέτες αποκοιμίζουν τον λαό και ανοίγουν «παράθυρα ελπίδας», που αποδεικνύονται παράθυρα εισόδου σε εφιάλτες

Ρ. Ντενκτάς, ο προφήτης που αποκάλυψε με τη μεγαλύτερη ακρίβεια πού θα καταλήξει το Κυπριακό

Δεν υπάρχει ιστορικό επανέναρξης των διακοινοτικών συνομιλιών, το οποίο να μη συνοδεύεται από πανηγυρισμούς, ψεύτικα παραμύθια, επανάληψη ψευδο-επιχειρημάτων και εφευρήματα νέων, ανάλογα με τις εποχικές σκοπιμότητες. Το ίδιο σκηνικό που συναντούμε σήμερα, τα μεγάλα λόγια για «παράθυρα ευκαιρίας» για «ευκαιρία στην ελπίδα», για «μομέντουμ» και πολλά άλλα που θα αναφέρουμε στη συνέχεια, επικράτησαν όχι λίγες φορές, αλλά κατά κανόνα πάντοτε.

Με τη μόνη διαφορά ότι, ενώ οι πολιτικοί ηγέτες του «ρεαλισμού» και της υποστήριξης ενός, εκ των προτέρων, χρεοκοπημένου διαλόγου μόνοι τους τα λένε, μόνοι τους τα ακούνε, και μόνοι τους τα χαίρονται. Οι πολίτες δεν πιστεύουν πια στα παραμύθια. Η πρώτη μεγάλη ελπίδα, στην οποία πίστεψε ο κόσμος, δημιουργήθηκε με τη συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς, στις 12 Φεβρουαρίου 1977, κατά σύμπτωση, 37 χρόνια παρά μία ημέρα, πριν από τη συμφωνία Αναστασιάδη-Έρογλου (11 Φεβρουαρίου 2014).

Τότε ήταν νωπές ακόμη οι ελπίδες των Ελληνοκυπρίων για μία σύντομη επιστροφή στα σπίτια τους. Δεν είχαν διεισδύσει ακόμη στις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας και δεν ήταν μάρτυρες των πολλών δειγμάτων αδιαλλαξίας και σκληρότητας της τουρκικής πολιτικής και των απώτερων σχεδίων της. Μέσα, λοιπόν, σε ένα κλίμα ενθουσιασμού του κόσμου, ότι επίκειται λύση του προβλήματος και επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους, ακόμη και εμείς οι δημοσιογράφοι είχαμε την έντονη αίσθηση ότι κάτι θετικό επρόκειτο να προκύψει.

Ήμουν εξ εκείνων των δημοσιογράφων οι οποίοι μετέβησαν στη δημοσιογραφική διάσκεψη του Ραούφ Ντενκτάς, η οποία πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο «Σεράι» της κατεχόμενης Λευκωσίας, προκειμένου να καλύψω τις δηλώσεις του Τουρκοκύπριου ηγέτη. Και εκεί που αναμέναμε όλοι να ακούσουμε κάποιες θετικές αναφορές, που να πρόσφεραν ελπίδες για επικείμενη λύση, γίναμε μάρτυρες ενός παραληρήματος φανατισμού, διχοτομικού οίστρου και διάψευσης κάθε ελπίδας για συμφωνία.

Ακούσαμε από το στόμα του Ντενκτάς τις προχωρημένες και ακραίες θέσεις που ακούμε σήμερα. Δεν άφησε καμία ελπίδα και δεν έδειξε καμία διάθεση συμβιβασμού. Ερμήνευσε και τα τέσσερα σημεία της συμφωνίας με τον Μακάριο κατά τρόπον που να προσεγγίζουν τις τουρκικές θέσεις, άφησε καθαρότατο στίγμα της λύσης που επιδιώκει, όπως ερμηνεύεται σήμερα από την τουρκική πλευρά (λύση δύο κρατών) και τόνισε ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση επανένωσης και κοινής συμβίωσης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Οι δύο λαοί, είχε πει, θα ζήσουν πλάι πλάι στα δικά τους σύνορα.

Από τότε μέχρι σήμερα δεν υπήρξε καμία διαφοροποίηση από τις γραμμές που χάραξε ο Ντενκτάς, εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα του Φεβρουαρίου του 1977, από τις σημερινές θέσεις της τουρκικής πλευράς. Ο Ραούφ Ντενκτάς ήταν ο προφήτης, ο οποίος από πολύ παλαιότερα και πριν από την εισβολή αποκάλυπτε, χωρίς καμία συγκάλυψη και με μεγάλη ακρίβεια, την πολιτική της Τουρκίας η οποία ακολουθείται μέχρι σήμερα.

Από τότε, 38 χρόνια πριν από σήμερα, «το παράθυρο της ελπίδας» έκλεισε διά παντός, ανεξάρτητα αν το ανοίγουν και το ξανανοίγουν ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, ανεξάρτητα αν προσπαθούν απεγνωσμένα να πείσουν ότι οι καιροί άλλαξαν, ο Ντενκτάς έφυγε, η Τουρκία έχει νέες προκλήσεις απέναντί της να συναινέσει σε λύση (ποτέ δεν μας λένε, όμως, σε ποια λύση) και ανεξάρτητα από τα ψεύτικα «μομέντουμ» που ανακαλύπτουν κάθε φορά που έχουμε ενώπιόν μας επανενάρξεις διαλόγων.

Ελπίδες, μεγάλες και μικρές, δημιουργούνται κατά καιρούς. Και είναι καλό να ελπίζει κανείς και να αισιοδοξεί. Αλλά η ελπίδα του να βασίζεται σε πραγματικά και ρεαλιστικά δεδομένα, και όχι να εδράζεται σε ψευδαισθήσεις, ευσεβοποθισμούς και σύνδρομα αυτοδικαίωσης ή πεισματικές εμμονές δικαίωσης της δικής του πολιτικής γραμμής.

Οι ελπίδες-φούσκες

Ελπίδες δημουργούνταν κάθε φορά που η τουρκική πλευρά άφηνε να διαρρεύσει ότι καθαρίζει το Βαρώσι. Οι πρόσφυγες ετοίμαζαν τις βαλίτσες επιστροφής. Ελπίδες δημιουργήθηκαν και όταν ο Ντενκτάς άνοιγε τα οδοφράγματα και κανείς δεν αντελήφθη ότι το ΜΟΕ του, ήταν ένα πονηρό τέχνασμα για να δώσει οντότητα στο ψευδοκράτος του. Ελπίδες δημιουργήθηκαν και όταν έπεφτε ο Ντενκτάς και ανέβαινε ο Ταλάτ. Ελπίδες δημιουργήθηκαν και όταν ακούστηκε ότι τα Ηνωμένα Έθνη θα υπέβαλλαν ολοκληρωμένο σχέδιο λύσης (Ανάν).

Ελπίδες δημιουργήθηκαν και όταν ανελάμβανε τον χειρισμό του Κυπριακού ο Γλαύκος Κληρίδης. Εθεωρείτο ως ο μετριοπαθέστερος των ηγετών μας, και λόγω της παλιάς φιλίας του με τον Ντενκτάς, θα τον έπειθε σε πιο διαλλακτικές θέσεις. Ελπίδες δημιουργήθηκαν και με την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον Χριστόφια. Λόγω ιδεολογικής συγγένειας με τον Ταλάτ. Άφθονες ελπίδες σκόρπισε και η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση που θα απέβαινε «ο καταλύτης» δίκαιης λύσης, όπως μας έλεγε ο Ιωάννης Κασουλίδης.

Ελπίδες δημιούργησε και το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, το οποίο θα εξανάγκαζε την Τουρκία να νιώσει τη δύναμη των Ελλήνων φαντάρων. Ελπίδες δημιούργησε και η κάθοδος του Αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κύπρο. Κοτζάμ Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ δεν θα μπορούσε να λυγίσει έναν ψευδοπρόεδρο να δώσει πίσω την Αμμόχωστο; Και τι σενάρια διοχέτευε τότε η κυβέρνηση με τα παπαγαλάκια της... Εισέρχονται εμπειρογνώμονες στην κλειστή πόλη της Αμμοχώστου να εκτιμήσουν την κατάσταση της πόλης. Ένα βήμα πριν από την επιστροφή της.

Ελπίδες δημιουργήθηκαν και με τις χιαστί συναντήσεις των διαπραγματευτών. Θριαμβολογούσε η Κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της. «Για πρώτη φορά εμπλέξαμε την Τουρκία στον διακοινοτικό διάλογο...». Μία μόνη επίσκεψη, και αυτή φιλοφρονητική, έκαναν οι διαπραγματευτές σε Αθήνα και Άγκυρα, και η «εμπλοκή» της Τουρκίας αποδείχτηκε αέρας κουπανιστός. Μεγάλη ελπίδα το φυσικό αέριο. Η Τουρκία θα υποχρεωθεί να συναινέσει σε λύση για να μη μείνει έξω από το ενεργειακό παιγνίδι, μας λένε μέχρι σήμερα.

Και η ελπίδα πνίγηκε από το «Μπαρμπαρός» στην κυπριακή ΑΟΖ. Ελπίδα δημιούργησε και η διατυμπανιζόμενη εμπλοκή της Ε.Ε. στον διάλογο. Ακόμη περιμένουμε να τη δούμε. Τώρα ανακαλύφθηκαν και άλλα μομέντουμ. Η Τουρκία είναι απομονωμένη στην περιοχή και θέλει λύση για να βγει από την απομόνωση. Ελπίδα είναι και η διεθνής υποστήριξη προς τον νέο διάλογο. Πλατωνική υποστήριξη χωρίς κανένα δείγμα διάθεσης άσκησης πίεσης στην Τουρκία. Ελπίδα είναι και ο πακτωλός ευρώ που θα εισρεύσει εδώ και θα μας απαλλάξει από τη φτώχια και τη στέρηση. Ελπίδα είναι και η εκλογή του Μουσταφά Ακιντζί. Αυτήν περιμένουμε να τη διακριβώσουμε.

Πωλείται ελπίς σε τιμή ευκαιρίας. Από όλο αυτό όμως το κύμα ελπίδας, που κοντεύει να μας πνίξει στους εφιάλτες, απουσιάζει το βασικό στοιχείο... ελπίδας. Απουσιάζει το έμπρακτο δείγμα εγκατάλειψης από την Τουρκία των στρατηγικών σχεδίων της για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου. Άμα με το καλό δούμε αυτό το δείγμα, αξίζει να ελπίζουμε. Ώς τότε, όσοι θέλουν να ζουν με φρούδες ελπίδες και να σπρώχνουν τον κυπριακό Ελληνισμό πιο κοντά στην καταστροφή, μπορούν να ελπίζουν...