ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ’50 ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΙΜΗ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ

Εκείνοι που, ανέκαθεν, κινούν τα νήματα και ελέγχουν μερίδα της πολιτικής λεγόμενης ελίτ της Κύπρου, είναι οι Βρετανοί

Ο αδύναμος και ευάλωτος κρίκος είναι ο Ν. Αναστασιάδης. Αυτός θα δεχτεί, αυτήν τη φορά, «ένα τόνο κεραμίδια στο κεφάλι» για να συναινέσει σε λύση που θα εξυπηρετεί τα τουρκικά -και αμερικανικά, ΝΑΤΟϊκά- συμφέροντα

Ο Αμερικανός Υπ. Εξωτερικών, μετά από συνάντησή του με τον Τσαβούσογλου, διατύπωσε την εκτίμηση πως το 2015 μπορεί να είναι η χρονιά επίλυσης του Κυπριακού. Πού το στηρίζει; Σε διαβεβαιώσεις της Τουρκίας ότι έχει, δήθεν, την πολιτική βούληση να προχωρήσει σε λύση;

Η κυπριακή πολιτική ηγεσία, στο πλαίσιο παγιωμένης αφελούς αντίληψης περί διεθνούς και διακρατικής πολιτικής, εναβρύνεται ή εναποθέτει τις ελπίδες της κάθε φορά που μία ξένη δύναμη εκδηλώνει ενδιαφέρον για το Κυπριακό. Οι ΗΠΑ, από τη δεκαετία του 1950, θεωρούνται ενεργός δρων στο πρόβλημα αλλά με καθόλου θετικά αποτελέσματα όσoν αφορά την έκβασή του. Εκείνοι που, ανέκαθεν, κινούν τα νήματα και ελέγχουν μερίδα της πολιτικής λεγόμενης ελίτ της Κύπρου, είναι οι Βρετανοί.

Οι Αμερικανοί απλώς υποβάλλουν την πρόθεσή τους να βοηθήσουν ή να συμβάλουν στην επίλυση του Κυπριακού με τη γνωστή ανέξοδη πρακτική: Χαϊδεύουν τα αφτιά Προέδρων και κομματαρχών ότι ΘΑ πιέσουν την Τουρκία και ΘΑ συνεργήσουν σε επίλυση του προβλήματος. Δύο παραδείγματα που έκαναν αρκετούς αχάμπαρους του πολιτικού και κομματικού συστήματος να ξελιγωθούν από πλησμονή και ευτυχία.

Αυτονόητα

Τον περ. Μάιο, ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος και κατ’ ισχυρισμόν «φίλος» της Κύπρου, Τζο Μπάιντεν, είπε μερικά αυτονόητα αλλ’ ουσιαστικά μη εννοούμενα. Ότι οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία και ότι «η Κύπρος είναι ο ισχυρότερος στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ στην Αν. Μεσόγειο». Η κυβερνητική και κομματική πλέμπα στέναξε από ιερή συγκίνηση, ιδιαίτερα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, που έκανε πλήρη στροφή προς την Ουάσιγκτον, με αποτέλεσμα να δυσαρεστήσει δοκιμασμένους και παραδοσιακούς φίλους μας: Ρωσία, Γαλλία, Κίνα.

Επειδή ο πραγματικός φίλος τον φίλον εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει, οι Αμερικανοί, στην κρίσιμη ώρα, δηλ. όταν ο Τούρκος «Βάρβαρος» εισέβαλε και διά τουρκικών πολεμικών κατέλαβε μέγα τμήμα της κυπριακής και ευρωπαϊκής ΑΟΖ, απλώς κοίταζαν από μακριά! Με αποτέλεσμα ακόμα και ο Αναστασιάδης να εκμανεί και να παραπονεθεί ότι οι Αμερικανοί φίλοι του τον εγκατέλειψαν. Τα ίδια παράπονα διατύπωσαν ο ΥπΕξ Κασουλίδης και ο Κυβ. Εκπρόσωπος.

Στο τραπέζι

Προχθές, ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, μετά από συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του, Τσαβούσογλου, διατύπωσε την εκτίμηση πως το 2015 μπορεί να είναι η χρονιά επίλυσης του Κυπριακού. Πού το στηρίζει; Σε διαβεβαιώσεις της Τουρκίας ότι έχει, δήθεν, την πολιτική βούληση να προχωρήσει σε λύση; Πιο συγκρατημένος, αυτήν τη φορά, ο Κυβ. Εκπρόσωπος, Ν. Χριστοδουλίδης, επισήμανε: «Στο τραπέζι των συνομιλιών θα δούμε αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα οι δημόσιες δηλώσεις που γίνονται από τουρκικής πλευράς, περί επιθυμίας για επίλυση του Κυπριακού το συντομότερο δυνατόν».

«Εμείς ευελπιστούμε περισσότερο και από την αμερικανική πλευρά, αλλά και από πλευράς Λονδίνου και όλων των χωρών, το 2015 να είναι η χρονιά του Κυπριακού. Εμείς εργαζόμαστε προς αυτήν την κατεύθυνση. Όλα θα κριθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων». Ασφαλώς, επειδή εκεί θα εκδηλωθεί στην πράξη η πραγματική διάθεση της τουρκικής πλευράς και θα φανεί αν, όντως, επιθυμεί εκείνη τη λύση που θα είναι δίκαιη, λειτουργική, βιώσιμη και θα ανταποκρίνεται στις αρχές, αξίες και στις τέσσερις βασικές ελευθερίες της Ε.Ε., επ’ αγαθώ των νόμιμων κατοίκων της Κύπρου, μόνον.

Εκλιπούσα

Η Τουρκία γνωρίζει ότι έχει απέναντί της μία γονατισμένη Κυπριακή Δημοκρατία, που θεωρεί ως εκλιπούσα, χωρίς καμία σοβαρή αντίδραση από έναν Αναστασιάδη, που ουδέποτε απολάκτισε το επάρατο σχέδιο Ανάν. Γνωρίζει ακόμα ότι η Ελλάδα, γονατισμένη και αυτή, απλώς προσυπογράφει το «σιασιάρισμα» του Προέδρου Αναστασιάδη και του ΔΗΣΑΚΕΛ για μία τουρκογενή διζωνική ομοσπονδία με κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Προπάντων, η Άγκυρα γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να κάνουν καμία υπόδειξη ή να ασκήσουν οποιαδήποτε πίεση πάνω της, για να συναινέσει σε λύση. Αντίθετα είναι περισσότερο από σίγουρη ότι οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν εκείνη τη «λύση», που θα ευνοεί την Τουρκία και τα εθνικά και στρατηγικά, γεωπολιτικά και ενεργειακά συμφέροντά της στην περιοχή της Αν. Μεσογείου.

Από τη δεκαετία του ’50 η Τουρκία είναι πολύτιμη και κρίσιμη σύμμαχος για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό της Συμμαχίας. Συμβάλλει πρόθυμα σε ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις. Διεκδικεί
ρόλο περιφερειακής με φιλοδοξίες υπερδύναμης. Διακήρυξε το γνωστό δόγμα Νταβούτογλου περί «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονές της. Δέκα χρόνια μετά, η Τουρκία έχει προβλήματα με όλους ανεξαίρετα τους γείτονες, ακόμα και με τους συμμάχους της Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ. Είναι η μόνη χώρα της περιοχής που δεν έχει πρέσβεις στην Αίγυπτο, στο Ισραήλ και στη Συρία. Εμπλέκεται στη συριακή κρίση, κατηγορήθηκε από τον αμερικανικό και ευρωπαϊκό Τύπο για συνεργασία με τους δολοφόνους του Ισλαμικού Κράτους. Υπέγραψε συμφωνίες με τη Ρωσία και με την Κίνα (πυραυλικά συστήματα εκτός ΝΑΤΟϊκών προδιαγραφών). Οι Αμερικανοί δεν ξεχνούν την ασήκωτη προσβολή από τον Ερντογάν όταν αρνήθηκε το 2003 να επιτρέψει τη διέλευση αμερικανικών στρατευμάτων για να επιτεθούν κατά του Σαντάμ Χουσεΐν.

Σταθεροποιητής

Όμως, παρά ταύτα, οι ΗΠΑ συνεργάζονται με αυτόν τον δύσκολο, δύστροπο, εκμεταλλευτή, πειρατή, απρόβλεπτο και κακό σύμμαχο, την Τουρκία για καταπολέμηση του ΙΚ., για λύση στο Συριακό, για βελτίωση των σχέσεών της με το Ισραήλ, για δημιουργία αντίβαρου στο Ιράν, κτλ. Γιατί; Διότι, πρώτον, πιστεύουν ότι η Τουρκία μπορεί να διαδραματίσει σταθεροποιητικό ρόλο στην πιο εύφλεκτη περιοχή του κόσμου (stability provider). Δεύτερον, ο ισλαμισμός της θεωρείται ως μοντέλο για τις αραβικές χώρες. Τρίτον, αναγνωρίζεται ως ισχυρός πυλώνας του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., γι’ αυτό επιμένουν σε ένταξή της στην Ένωση. Τέταρτον, θεωρείται ως εναλλακτικός ενεργειακός δρόμος για την Ε.Ε. (εξ ου και η επιμονή των ΗΠΑ για διέλευση κυπριακού φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας). Πέμπτον, ενδεικτική της αμερικανικής στάσης έναντι της Τουρκίας είναι η άρνηση του Προέδρου Ομπάμα να αναφερθεί σε γενοκτονία των Αρμενίων, για να μην την δυσαρεστήσει.

Θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί με αιτιολογημένη απορία: «Μα, είναι στραβοί και παλαβοί, αυτοί οι Αμερικανοί; Δεν βλέπουν την άθλια συμπεριφορά της Τουρκίας έναντί τους και των Ευρωπαίων εταίρων τους; Δεν λαμβάνουν υπόψη τη συνεχιζόμενη κατοχή του "ισχυρότερου στρατηγικού εταίρου τους στην Αν. Μεσόγειο;". Παραγνωρίζουν τα προβλήματα που τους δημιουργεί στην περιοχή και σε συμμάχους τους?».

Κεραμίδια

Οι Αμερικανοί δεν είναι τόσο… βλάκες όσο μερικοί θέλουν να τους εκλαμβάνουν. Επειδή γνωρίζουν καλύτερα από τους Έλληνες κυβερνώντες και πολιτικούς, τον Θουκυδίδη, απλώς εξυπηρετούν όπως εκείνοι πιστεύουν τα εθνικά συμφέροντά τους. Γι' αυτό δεν πρόκειται να υποδείξουν οτιδήποτε στην κατοχική Τουρκία. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να κλείσουν το Κυπριακό για να τερματιστεί μια εκκρεμότητα που επηρεάζει αμεσότατα τρεις συμμάχους τους - και την περιοχή. Ο αδύναμος και ευάλωτος κρίκος είναι ο Ν. Αναστασιάδης. Αυτός θα δεχτεί, αυτήν τη φορά, «έναν τόνο κεραμίδια στο κεφάλι» για να συναινέσει σε λύση που θα εξυπηρετεί τα τουρκικά -και αμερικανικά, ΝΑΤΟϊκά- συμφέροντα. Θα τα αισθανθεί πολύ σύντομα και τότε, ίσως, καταλάβει γιατί δεν νομιμοποιείται να συνεργήσει στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.