Τα τζάκια, οι φούσκες που έσπασαν, οι Ρώσοι μεγιστάνες και η επόμενη μέρα

Μια σκωπτική ανάλυση για τα φαινόμενα αλληλοκατηγοριών και καρφωμάτων της πολιτικο-οικονομικής ελίτ της Κύπρου, που δείχνει να μην προσαρμόζεται στα νέα «φτωχά» δεδομένα

Ο ένας βγάζει τα μάτια του άλλου, αφού όλες οι πλευρές κρατούν κρυφά χαρτιά για τον απέναντι. Τα οποία ουδέποτε μέχρι σήμερα υπήρξε ανάγκη να χρησιμοποιηθούν, γιατί η «πίτα» ήταν πολύ μεγάλη και αρκούσε για όλους

Ανεπίδεκτη προσαρμογής στα πρωτοφανή δεδομένα της κυπριακής κοινωνίας, με επίκεντρο τη «φτωχοποίηση», παρουσιάζεται, όπως εύκολα ερμηνεύει ο μέσος πολίτης, η άλλοτε κραταιά πολιτικοοικονομική ελίτ.

Οι... ποντίκες

Ο θυμόσοφος λαός έλεγε το εξής: «όταν οι ποντίκες βρεθούν κλεισμένες χωρίς φαΐ, τρώει η μια την άλλη». Όσο και αν αυτό ακούγεται κάπως, η αλήθεια είναι ότι ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της Κύπρου. Έτσι ερμηνεύει ο λαός τα φαινόμενα αλληλοεξόντωσης που αποκαλύπτονται με ταχύτητες φωτός τους τελευταίους μήνες.

Πρόκειται στην ουσία για αχαρτογράφητα νερά, τα οποία οδηγούν πολλούς σε «πολιτικό πνιγμό», μη γνωρίζοντας πώς να διαχειριστούν καινοφανή πράγματα και καταστάσεις.

Ο ένας βγάζει τα μάτια του άλλου, αφού όλες οι πλευρές κρατούν κρυφά χαρτιά για τον απέναντι. Τα οποία ουδέποτε μέχρι σήμερα υπήρξε ανάγκη να χρησιμοποιηθούν, γιατί η «πίτα» ήταν πολύ μεγάλη και αρκούσε για όλους. Μοιράζονταν τα λάφυρα πίσω από τις πλάτες του λαού και έκτιζαν παλάτια στην άμμο. Όταν όμως έσκασε η φούσκα και τελικά η άλλοτε κραταιά Κυπριακή Δημοκρατία φτωχοποιήθηκε, τότε έπεσαν από τα σύννεφα. Ο χρόνος προσαρμογής στα νέα δεδομένα δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ επαρκής, αφού η νέα τάξη πραγμάτων απορρίπτεται από το ίδιό τους το είναι, το οποίο επιτάσσει την καλοζωία και την καλοπέραση.

Μόνο που ο λαός ξύπνησε. Δεν χρειάστηκε να κάνει πολλά. Απλώς παρακολουθεί τα ίδια αυτά πρόσωπα, που όταν έτρωγαν δεν μιλούσαν, σήμερα να ανασύρουν από τις φαρέτρες τα σπαθιά και να επιδίδονται σε έναν αγώνα επιβίωσης - βλέπε απόλαυσης των λιγοστών εναπομείναντων λαφύρων.

Πλέγμα συμφερόντων

Είναι λοιπόν, πλέον, τοις πάσι γνωστό ότι το πλέγμα των συμφερόντων που στήθηκε από το 1960 μέχρι σήμερα είναι τόσο πυκνό, που η έκφραση «σύγκρουση συμφερόντων» αφορά όλους και όλα τα θέματα. Τα γνωστά τζάκια, όχι μόνο της Λευκωσίας, αλλά όλης της Κύπρου, φρόντιζαν για χρόνια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους μέσα από κατοχή θώκων και αξιωμάτων, τα οποία τούς διασφάλιζαν τη φήμη και το καλό όνομα, αλλά κυρίως τους εξασφάλιζαν λόγο και ρόλο σε διάφορες αποφάσεις που απέδιδαν τα μέγιστα σε χρηματικά και άλλα οφέλη. Το γεγονός και μόνο ότι πίσω από όλες τις μεγάλες αποφάσεις και τα σκάνδαλα κρύβονταν σχεδόν όλα τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία, έχει καταγραφεί στις συνειδήσεις του λαού που πλέον και γνωρίζει και υποψιάζεται.

Αυτό που με τίποτα όμως δεν περίμενε ήταν τη θεσμική εκτροπή των τελευταίων ημερών. Δεν ανέμενε, σε καμία περίπτωση, οι κορυφαίοι θεσμοί της Κυπριακής Δημοκρατίας να βρίσκονται σε ευθεία σύγκρουση. Προεδρία της Δημοκρατίας, Γενική Εισαγγελία, Διοίκηση Κεντρικής Τραπέζης είναι οι τρεις κατεξοχήν πιο δυνατοί θεσμοί από καταβολής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτοί λοιπόν οι θεσμοί είναι που οδηγούν το κράτος σε κατάρρευση μετά κρότου, μη αφήνοντας περιθώριο στον οποιοδήποτε να πιστέψει ότι υπάρχουν ακόμη ελπίδες πως κάτι μπορεί να αλλάξει.

Πολλά τα... άγνωστα

Όταν ακούς τον υπό κατηγορία Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα να δηλώνει, δημοσίως, στο πλαίσιο τηλεοπτικής του παρουσίας, ότι θα καταθέσει στους ανεξάρτητους ποινικούς ανακριτές ή στους ανακριτές της αστυνομίας πως ένας από τους μεγαλοσχήμονες δικηγόρους, που ζητούν την παραίτησή του, προσπάθησε να τον δωροδοκήσει τηλεφωνικώς, τότε δεν έχεις αμφιβολία ότι δεν υπάρχει κάποιος που να μην έχει λερωμένη τη φωλιά του. Και εφόσον η κάθαρση των ήδη εμπλεκομένων καθίσταται αδύνατη, αφού θα είναι ισοπεδωτική, τότε δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το γνωστό σύνθημα «άλλαξέ το».

Επίσης, να σημειωθεί ότι θα πρέπει, αναντίλεκτα, να αλλάξει στην Κύπρο εκ βάθρων το σύστημα για το ασυμβίβαστο και τη σύγκρουση συμφερόντων. Η απουσία ολιστικού και ολοκληρωμένου θεσμικού πλαισίου άφηνε και ακόμη αφήνει περιθώριο σε όλους, μηδενός εξαιρουμένου, να κάνουν του κεφαλιού τους, χωρίς να πέφτει ο πέλεκυς της δικαιοσύνης.

Γι' αυτό και θα πρέπει το πολιτικό προσωπικό της Κύπρου, ως ύστατο χρέος του προς την κοινωνία, να εγκύψει και να αφοσιωθεί σε αυτό το ζήτημα και όχι στις αλλαγές του εκλογικού νόμου, του εκλογικού μέτρου και άλλων συναφών ζητημάτων, με τα οποία καλύπτει ξανά τη ράχη του.

Από την εξίσωση των εξελίξεων σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να διαγραφεί ότι προ μηνός μόλις, η κοινή γνώμη έβλεπε αποσβολωμένη τη διένεξη μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας και της Διοικητού της Κεντρικής Τράπεζας. Θυμίζουμε ότι εν μέσω Σαββατοκύριακου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επιχείρησε να χειριστεί το ζήτημα, το οποίο και πάλι κατέληξε, κατ' επιλογήν του, στις δικαστικές αίθουσες.

Λύση μέσω κάλπης

Αποτυπώνοντας κάποιος τη θέληση της κοινωνίας, εν μέσω πρωτοφανούς οργής και αγανάκτησης που επικρατεί λόγω και των πρόσφατων γεγονότων, καταλήγει στο ακριβές συμπέρασμα πως η μόνη ενδεδειγμένη λύση είναι η προσφυγή στις κάλπες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όσο και αν κάποιος θέλει και τον πιστώνει με θετικές προσπάθειες διαχείρισης και καλή πίστη, παραμένει στα μάτια της κοινωνίας σφοδρά ελεγχόμενος πολιτικά.

Σε διάστημα δύο ετών διακυβέρνησης βρίσκεται ενώπιον πολύ σημαντικών προβλημάτων, τα οποία δεν αφορούν μικρά και ασήμαντα ζητήματα αλλά ζητήματα θεσμικά. Δεν μπορεί να λειτουργήσει σε ένα περιβάλλον το οποίο δακτυλοδείχνει ανοικτή σύγκρουση με κορυφαίους θεσμούς, όπως η Κεντρική Τραπεζίτης και ο Γενικός Εισαγγελέας. Αυτή η κατάσταση επιτείνει την απαξίωση των θεσμών οι οποίοι, ως τέτοιοι, θα είναι εκεί πάντα και θα πρέπει να περιβάλλονται ανεξαρτήτως προσώπων με εμπιστοσύνη από τους πολίτες.

Σε μια περίοδο δε επανέναρξης των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ανεξαρτήτως ονόματος, θα ήταν καλό να έχει ισχυρή λαϊκή εντολή, ώστε να χειριστεί τα κορυφαία αυτά ζητήματα νιώθοντας την ακράδαντη στήριξη του λαού και της κοινωνίας. Από μια αντίθετη θεώρηση, λόγω καθολικής απαξίωσης, ελλοχεύει ο τεράστιος κίνδυνος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να βρεθεί απέναντι από τον λαό, με αρνητικότατες συνέπειες για την ίδια τη Δημοκρατία και το μέλλον του κυπριακού Ελληνισμού.