Χρυσή ευκαιρία για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να σηκώσει το γάντι

Αν όχι τώρα, πότε; Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει και το μαχαίρι αλλά και το καρπούζι, ώστε, δύο χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας, να βάλει τη σφραγίδα του σε ένα νέο ξεκίνημα

ΠΟΛΥΠΛΟΚΑ συμφέροντα κρατούν σιδηροδέσμια την Κεντρική Τράπεζα και την Κύπρο ολόκληρη

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ηγέτης, που θα απογαλακτιστεί από το κατεστημένο, για μια πλήρη αναγέννηση του χρεοκοπημένου συστήματος

Η πλήρης κατάρρευση των θεσμών της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως αυτή σφραγίστηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας από τα όσα κωμικοτραγικά έγιναν στην Επιτροπή Θεσμών, αποτελεί ίσως τη χρυσή ευκαιρία του Προέδρου της Δημοκρατίας, ανεξαρτήτως ονόματος, να οικοδομήσει εξ υπαρχής ολόκληρο το σύστημα, μακριά από κομματικές σκοπιμότητες, προσωπικές πολιτικές ατζέντες και οικονομικά διαπλεκόμενα συμφέροντα.

Ώρα ηγεμονίας

Τα ρεζιλίκια στο εσωτερικό του κορυφαίου σε περιόδους οικονομικής κρίσης θεσμού, αυτού της Κεντρικής Τραπέζης, αποτελούν, αν κάποιος σφυγμομετρήσει την κοινή γνώμη, την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής και αγανάκτησης των πολιτών. Μιας κοινωνίας αιμάσσουσας ανηλεώς από τον Μάρτιο του 2013, λόγω των αποφάσεων των κέντρων οικονομικών συμφερόντων και των λαθών ενός τραπεζικού κατεστημένου που δεν λέει να αλλάξει.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποσχέθηκε πως αμέσως μετά την επιστροφή του από το εξωτερικό θα επιληφθεί του θέματος, με στόχο την αποκατάσταση της αξιοπιστίας των θεσμών. Μόνο που η λέξη αποκατάσταση δεν έχει νόημα σε αυτή την περίπτωση, καθώς «αποκαθίσταται κάτι που υπάρχει» και οι θεσμοί στην Κύπρο δεν υπάρχουν πλέον. Έχουν καταρρεύσει με κρότο μπροστά στα μάτια των πολιτών, που απεγνωσμένα ψάχνουν από κάτι να πιαστούν. Και αυτό το κάτι δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να το προσφέρει πλέον η γνωστή πολιτικο-οικονομική ελίτ, που «ανακυκλώνεται» εδώ και δεκαετίες, αφήνοντας πίσω της μόνο συντρίμμια και υπέρογκους λογαριασμούς τους οποίους πληρώνει ο πολίτης.

Καθαρές λύσεις

«Η κρίση θέλει ηγέτη», ήταν το προεκλογικό σλόγκαν του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας. Δύο χρόνια μετά την εκλογή του, ωστόσο, για λόγους που χρειάζονται πολλές σελίδες για να αναλυθούν, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης βρίσκεται στο ίδιο σημείο που βρισκόταν και η προηγούμενη προεδρία, χωρίς καν την ύπαρξη ενός «Μαρί». Η κοινωνία των πολιτών είναι αμείλικτη και δεν ξεχωρίζει ονόματα και κόμματα. Η κρίση, λοιπόν, θέλει ηγέτη και η ηγεμονία όμως θέλει ρήξη με το κατεστημένο και καθαρές λύσεις. Και καθαρές λύσεις σημαίνει απογαλακτισμό από τα όποια πολιτικά, κομματικά, προσωπικά και οικονομικά συμφέροντα.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, λέει η λαϊκή θυμοσοφία και αν ούτε τώρα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σηκώσει το γάντι, αν ούτε τώρα δεν επιδείξει την αναγκαία αποφασιστικότητα, αν ούτε τώρα σκεφτεί την υστεροφημία του σε επίπεδο κοινωνίας και όχι πολιτικής, τότε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και συνεπακόλουθα η πολιτεία στο σύνολό της θα γραφτεί στα κατάστιχα της ιστορίας με μελανά γράμματα.

Αδιάφθοροι παντού

Η λύση στα χρόνια προβλήματα σε μια Δημοκρατία που πνέει τα λοίσθια δεν έχει να κάνει με ονόματα και προσωπικές έριδες. Έχει να κάνει με την ανάγκη για σύσταση ενός αδιάφθορου συστήματος θεσμών. Θεσμών που θα υπηρετούν ως τέτοιοι τον πολίτη που αποτελεί το κύτταρο της Δημοκρατίας και δεν θα αναπροσαρμόζουν θέσεις, αντιλήψεις και πολιτικές, αναλόγως των δοσμένων συνθηκών και του επηρεασμού αυτών των προσωπικών τους αναγκών.

Το θέατρο του παραλόγου με τους εκάστοτε Διοικητές δείχνει ότι το υπάρχον πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο ΔΕΝ θέλει (και όχι δεν μπορεί) να υπηρετήσει τον πολίτη. Υπηρετεί το κεφάλαιο και το σύστημα, το οποίο, κατά γενική πλέον ομολογία, ελέγχει και καθοδηγεί την εξουσία σε μια σχέση αλληλεξάρτησης.

Η δικαιοσύνη, ως τέτοια, πρέπει να αποτελέσει το αποκούμπι του κατατρεγμένου απλού πολίτη. Το περί δικαίου αίσθημα δεν ήταν και δεν θα γίνει ποτέ φράση κενή περιεχομένου, αλλά αποτελεί το θεμέλιο μιας υγιούς κοινωνίας, που θέλει και μπορεί να πάει μπροστά, παρά τα μυριάδες προβλήματα. Αν ο πολίτης δεν νιώσει πως αποδίδονται τα του Καίσαρα τω Καίσαρι, τότε όποια άλλη οικοδόμηση λύσεων είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη σε αποτυχία.

Αυτά πρέπει, λοιπόν, να αποτελούν τον οδικό χάρτη των αποφάσεων του Προέδρου και των συνεργατών του. Μακριά από ονόματα και συμφέροντα, μακριά από φιλίες και συναισθηματισμούς, πρέπει να δώσουν το σύνθημα ότι «φτάσαμε στον πάτο, τα αλλάζουμε όλα και ξεκινούμε για να πάμε μπροστά και όχι πίσω».

Ρόλος κομμάτων

Όσο και αν παρουσιάζονται, όποτε παραστεί ανάγκη, ως θύματα, τα κόμματα του πολιτικού κατεστημένου στην Κύπρο όχι μόνο δεν είναι άμοιρα ευθυνών αλλά, αντίθετα, ανατροφοδοτούν καταστάσεις που οδηγούν τον πολίτη στην πλήρη απαξίωση και, κατά συνέπεια, στην καταβαράθρωση της Δημοκρατίας. Από αριστερά μέχρι δεξιά, μηδενός εξαιρουμένου, θα πρέπει να κάνουν μια άνευ προηγουμένου ενδοσκόπηση και να λύσουν «χθες» και όχι «αύριο» όλα τα προβλήματα και φαινόμενα, που ουδεμία θέση έχουν πλέον σε μια κοινωνία στα πρόθυρα έκρηξης.

Ας πολιτευτούν επιτέλους, με γνώμονα το αύριο των επόμενων γενεών και όχι «α λα καρτ», με χρονικό πάντα ορίζοντα τις επόμενες, στο καλεντάρι της πολιτικής, εκλογές.

Υπάρχουν πρόσωπα και ατομικά στοιχεία στα κόμματα που δεν έχουν πλέον να προσφέρουν τίποτα, παρά μόνο να επιβαρύνουν έτι περαιτέρω το θολό περιβάλλον της σχέσης κοινωνίας - πολιτικών. Ας πάρουν λοιπόν τη σκούπα και ας καθαρίσουν τον στάβλο του Αυγείου, πριν η κοινωνία πάρει τη δική της σκούπα και δεν αφήσει τίποτα στο διάβα της.

Να γιατί η λίστα Λαγκάρντ έχει ουσία

ΜΕ αφορμή και την περιβόητη πλέον λίστα με τα ονόματα βουλευτών με μη εξυπηρετούμενα δάνεια, επανέρχεται στο προσκήνιο και η άλλη «εξαφανισμένη επί του παρόντος» λίστα Λαγκάρντ. Γιατί ναι, δεν είναι έγκλημα καθοσιόσεως ο δανεισμός βουλευτών και η δυσκολία, σε κάποιες περιπτώσεις, αποπληρωμής του. Θα είναι όμως έγκλημα και προδοσία χειρίστου είδους αν κάποιοι εξ αυτών την ίδια ώρα διατηρούν περιουσίες σε τράπεζες του εξωτερικού, έστω και αν εκείνα τα χρήματα, κύριε Υπουργέ των Οικονομικών, φορολογούνται κανονικά. Θα πρέπει ο δύσμοιρος πολίτης να ξέρει ποιοι από τους λεγόμενους εκπροσώπους του λαού το παίζουν διπλοπόρτι και ποιοι όντως έχουν αλλά δεν δίνουν, εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση. Η λίστα Λαγκάρντ πρέπει να βρεθεί. Ό,τι άλλο λέγεται, αποτελεί εύκολη δικαιολογία.