Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης εγκατέλειψε όρους που έθεσε πέρσι όταν αποχώρησε

Η Τουρκία δεν σέβεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρα γιατί ο Πρόεδρος να επιστρέψει σε ακόμα έναν διάλογο κωφών; - Γιατί τρίτα κράτη δεν βλέπουν θετικά μια λύση με διατήρηση του επεμβατικού ρόλου της Τουρκίας

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ των συνομιλιών, ειδικά σήμερα, χωρίς σιδεροκέφαλες εγγυήσεις από την Τουρκία ότι δεν πρόκειται ξανά να προκαλέσει, απειλήσει και εκβιάσει, θα είναι άλμα στο κενό για την ελληνική πλευρά

Η ΤΟΥΡΚΙΑ πέτυχε να σύρει κυριολεκτικά στις δικές της θέσεις μιαν ανερμάτιστη, αμελέτητη, έμφοβη και ανεπαρκή ελληνική ηγεσία. Οι ηγέτες μας δεν καταλαβαίνουν ότι ο τόπος, με την τουρκογενή διζωνική, οδηγείται κατά κρημνόν;

Οι συνομιλίες είναι η μόνη διέξοδος για την επίλυση του Κυπριακού. Υπό την θεμελιώδη προϋπόθεση ότι οι εμπλεκόμενες πλευρές αποδεικνύουν και επιβεβαιώνουν τη γνήσια βούλησή τους να καταλήξουν σε συμφωνία. Εδώ και 40 χρόνια, μόνον η ελληνική πλευρά επιδεικνύει τέτοια βούληση, ενισχυμένη με συνεχείς υποχωρήσεις και παραχωρήσεις στην απέλπιδα προσδοκία ότι θα εξημερώσει το τουρκικό θηρίο για να συναινέσει σε βιώσιμη, αμοιβαία αποδεκτή και λειτουργική λύση, στηριγμένη στις τέσσερις βασικές ελευθερίες, στις αρχές και αξίες της Ε.Ε.

Για 40 χρόνια η κατοχική Τουρκία αρνείται τέτοια προοπτική, επειδή ανέκαθεν μέγας στόχος της, όπως αυτός κωδικοποιήθηκε και από τις γνωστές εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1956), είναι η παντί τρόπω κατοχή και έλεγχος της Κύπρου. Αυτόν το επεκτατικό και κατακτητικό στόχο της Τουρκίας, η Λευκωσία, σε συνεργασία με την Αθήνα, όχι μόνο δεν κατάφεραν να εξουδετερώσουν αλλά και τον κατέστησαν σχεδόν εφικτό με τις ανεπάρκειες, την ανυπαρξία σταθερού σχεδιασμού, αταλάντευτης στρατηγικής και άρνησης νέων παραχωρήσεων.

Διολίσθηση στις τουρκικές θέσεις

Με το δημοψήφισμα του 2004, ο κυπριακός Ελληνισμός με το συντριπτικό 76% απέρριψε όλα όσα η πλευρά μας αποδέχτηκε τα προηγούμενα 30 χρόνια. Λογικά, οι πολίτες ανέμεναν από τον τότε και τους επόμενους Προέδρους και την πολιτική ηγεσία να σχεδιάσουν ΑΜΕΣΩΣ μια νέα πολιτική και μια νέα στρατηγική ανάσχεσης της τουρκικής απειλής όχι μόνο πολιτικά και διπλωματικά, αλλά και στρατιωτικά. Ουδέν έπραξαν ή μάλλον έπραξαν: Διολίσθησαν ασύγγνωστα προς τις τουρκικές θέσεις σε σημείο που, από διεθνές πρόβλημα τουρκικής εισβολής, κατοχής, εθνοκάθαρσης και εποικισμού, το Κυπριακό να καταντήσει ένας απλός δικοινοτικός καβγάς! Και η εγκληματική Τουρκία να αναδεικνύεται σε τρίτο ενδιαφερόμενο παρατηρητή, που έχει την καλή διάθεση να… βοηθήσει! Παντιέρα της ελληνικής πλευράς, για 40 χρόνια, είναι η ρατσιστική, αντιδημοκρατική, αντιευρωπαϊκή διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Κοσμογονικά γεγονότα συνέβησαν έκτοτε στον πλανήτη. Ολόκληρη ιδεολογική, πολιτική και οικονομική κοσμοθεωρία κατέρρευσε. Κράτη διαλύθηκαν, άλλαξαν σύνορα, πολιτικές ανατράπηκαν αλλ' η κυπριακή πολιτική ηγεσία έμεινε πεισματικά και τρεμαλέα αγκιστρωμένη και εγκυστωμένη σε μιαν αδιέξοδη και, σήμερα, έκδηλα καταστροφική συνταγή λύσης που, με μαθηματική ακρίβεια, οδηγεί την Κύπρο και τον κυπριακό Ελληνισμό στο στόμα του τουρκικού γκρίζου λύκου. Η Τουρκία, δηλ., πέτυχε να σύρει κυριολεκτικά στις δικές της θέσεις μιαν ανερμάτιστη, αμελέτητη, έμφοβη και ανεπαρκή ελληνική ηγεσία. Οι ηγέτες μας δεν καταλαβαίνουν ότι ο τόπος, με την τουρκογενή διζωνική οδηγείται κατά κρημνόν; Οι περισσότεροι το αντιλαμβάνονται, πλην ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, που υποβάλλουν στον Ν. Αναστασιάδη ότι οφείλει να επιστρέψει στις συνομιλίες. Τίθεται, συνεπώς, ξανά το κρίσιμο ερώτημα: Πρέπει ή όχι ο Πρόεδρος να επιστρέψει στις συνομιλίες, όπως αφήνεται να νοηθεί, μετά τις ψευτοεκλογές στα κατεχόμενα;

Υποταγή στους εκβιασμούς

Πέρσι, μετά την αποχώρησή του από τις συνομιλίες εξαιτίας της εισβολής του «Βάρβαρου» στην κυπριακή και ευρωπαϊκή ΑΟΖ, με συνοδεία πολεμικών σκαφών, που κατέλαβαν μέγα τμήμα της ΑΟΖ, ο Ν. Αναστασιάδης έθεσε τρεις όρους. Πρώτον, ο «Βάρβαρος» να αποσυρθεί αμέσως. Δεύτερον, η Τουρκία να δεσμευτεί ότι δεν θα τον στείλει ξανά στις κυπριακές θάλασσες. Τρίτον και σπουδαιότερο, να σεβαστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με απλά λόγια, ο Πρόεδρος ορθά απαιτούσε η Τουρκία να σεβαστεί την Κυπριακή Δημοκρατία και ουσιαστικά να την αναγνωρίσει. Φυσικά, η χώρα του Αττίλα ουδέν έπραξε. Γιατί, λοιπόν, ο Πρόεδρος επείγεται να επιστρέψει σε συνομιλίες;

Ο ίδιος δήλωσε (12/10/2014, στη «Σημερινή») πως θα επιστρέψει στις συνομιλίες «εφόσον αποκατασταθεί η τάξη. Δηλαδή ο σεβασμός των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας». Αυτός ο σεβασμός δεν αποκαταστάθηκε ούτε και πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο. Άρα, γιατί ο Ν. Αναστασιάδης καίγεται για έναν διάλογο κωφών, όπως ο ίδιος τον χαρακτήρισε, που δεν οδηγεί παρά σε περαιτέρω υποχωρήσεις προς την Τουρκία;

Διότι ακριβώς, επιστροφή στις συνομιλίες, ακόμα και αν η Τουρκία αποσύρει τον «Βάρβαρο» (χωρίς κανένα εχέγγυο ότι δεν θα τον επαναφέρει), θα συνιστά πλήρη υποταγή στους εκβιασμούς και στις απειλές της. Κόμματα και ηγέτες ζήτησαν επιτακτικά αλλαγή στρατηγικής. Ο Ν. Αναστασιάδης, για να αποδείξει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά η διζωνική, συγκάλεσε τη γνωστή διήμερη σύσκεψη που πρόσθεσε, απλώς, ακόμα μία τρύπα στη γνωστή ανεπάρκεια των πολιτικών ηγεσιών.

Πλήρης ανατροπή πολιτικής

Έτσι, τώρα ο Πρόεδρος προχωρεί ακάθεκτος προς νέες συνομιλίες επειδή ακριβώς, πρώτον, η πλευρά μας δεν έχει, επειδή δεν θέλησε ποτέ να έχει, στρατηγική ανακοπής της τουρκικής επιθετικότητας. Δεύτερον, όπως τον πνιγμένο, πιάστηκε από τη διζωνική δήθεν για να σωθεί, ενώ αυτή θα συμπαρασύσει και την Κύπρο και τον Ελληνισμό στο τουρκικό βάραθρο. Τρίτον, επειδή αλλαγή στρατηγικής σημαίνει υψηλό πολιτικό, κομματικό και άλλο κόστος, που ΚΑΝΕΙΣ, ούτε Πρόεδρος ούτε κομματάρχες δεν θέλουν να καταβάλουν.

Τέταρτον, αλλαγή στρατηγικής σημαίνει ΠΛΗΡΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ της μέχρι σήμερα ακολουθούμενης πολιτικής, σχεδιασμό νέας, μεθόδευση και εξήγησή της προς τρίτους και, ταυτόχρονα, αμυντική αναβάθμιση και θωράκιση της Κύπρου με συμμαχίες, αμυντικές συνεργασίες και διμερείς συμφωνίες με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ελλάδα, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Ρωσία, χωρίς να υποτιμούμε καθόλου τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Με απλά λόγια, πρόκειται για τιτάνιο έργο, που μόνον ηγεσίες που νοιάζονται για τον τόπο και την επιβίωσή του, θα μπορούσαν να αναλάβουν. Πέμπτον, Πρόεδρος και πολιτική ηγεσία επιβεβαίωσαν ξανά ότι δεν είναι σε θέση να αναλύσουν και να προσμετρήσουν τις περιφερειακές και διεθνείς συγκυρίες που, παρά την κρίση, ευνοούν την ελληνική πλευρά.

Καταστροφική υποχώρηση του Ν. Αναστασιάδη

Υπό τις παρούσες δραματικές οικονομικές συνθήκες και τον αυτοεγκλωβισμό Αναστασιάδη σε μιαν αδιέξοδη διαδικασία, η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται ενώπιον των εξής δεδομένων:
Πρώτον, η Τουρκία δεν δέχεται μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δικοινοτική ομοσπονδία, αφού δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή της. Γι’ αυτήν τη θέση της στηρίζεται στην Κοινή Δήλωση Αναστασιάδη-κατοχικού Έρογλου όπου, ΟΥΔΑΜΟΘΕΝ αναφέρεται ότι το νέο ομόσπονδο κράτος θα προκύψει από μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτή είναι η χειρότερη και καταστροφικότερη υποχώρηση Αναστασιάδη που η Τουρκία ενθυλάκωσε και αξιοποιεί αδίστακτα.

Δεύτερον, η Τουρκία ποτέ δεν είπε ότι το μελλοντικό ομόσπονδο δικοινοτικό κράτος θα στηρίζεται στις βασικές ελευθερίες και στις αρχές και αξίες της Ε.Ε. ή ότι θα εφαρμοστεί πλήρως το κοινοτικό κεκτημένο, όπως υποστηρίζει ο Πρόεδρος. Αντίθετα, μιλά για δύο συνιστώντα κρατίδια σε μια χαλαρή ομοσπονδία, με δημογραφική και διοικητική καθαρότητα και σε κατάφωρη παραβίαση των αρχών της Ε.Ε.

Τρίτον, γειτονικά μας κράτη, όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος, χωρίς να παραβλέπουμε την Ελλάδα, εταίρους μας ή ακόμα και τη Ρωσία, δεν θα έβλεπαν από θετική σκοπιά μια λύση του Κυπριακού, στην οποία η, βυθιζόμενη στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και σκοταδισμό, Τουρκία θα εξακολουθούσε να παίζει πρωτεύονται ρόλο.

Τέταρτον, δεν συμφέρει στην Ευρωπαϊκή Ένωση μια θνησιγενής λύση, που θα αποτελεί μόνιμη θρυαλλίδα κινδύνων και εκρήξεων στο νοτιοανατολικό άκρο της.
Πέμπτον, η διασύνδεση του ενεργειακού με το Κυπριακό αποτελεί ολέθρια απόφαση Αναστασιάδη, επειδή εμπλέκει την Τουρκία στους κυπριακούς υδρογονάνθρακες και θέτει την εξεύρεση λύσης υπό την αίρεση πιθανής μελλοντικής συνεκμετάλλευσης.

Έκτον, επανάληψη των συνομιλιών, ειδικά σήμερα, χωρίς σιδεροκέφαλες εγγυήσεις από την Τουρκία ότι δεν πρόκειται ξανά να προκαλέσει, απειλήσει και εκβιάσει, θα είναι άλμα στο κενό για την ελληνική πλευρά. Και επειδή είναι σίγουρο ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να δώσει τέτοιες εγγυήσεις, είναι αναμενόμενο πως ο Αναστασιάδης θα υπαναχωρήσει -ήδη υπαναχώρησε- από ορθές αξιώσεις του για να επιστρέψει σε συνομιλίες.

Οξύμωρη θέση

ΤΟ επιχείρημα του Ν. Αναστασιάδη και άλλων είναι ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά τις συνομιλίες. Ορθό μεν αλλά μαχητό, υπό την έννοια ότι η ελληνική πλευρά δεν έχει συγκροτημένη στρατηγική, ξεκάθαρη, μακράς πνοής, στοχοθεσία και αποφασιστικότητα αντίστασης και αντίδρασης στις τουρκικές μεθοδεύσεις. Αυτό ξεκινά από μια διαχρονική τουρκοφοβία και μιαν αφελέστατη συμπεριφορά «καλού παιδιού» για εξημέρωση του τουρκικού θηρίου. Έτσι εξηγείται η άρνηση του Προέδρου να απαιτήσει κυρώσεις κατά της Τουρκίας μετά την εισβολή του «Βάρβαρου» και την κατοχή μεγάλου τμήματος της κυπριακής και ευρωπαϊκής ΑΟΖ από τουρκικά πολεμικά, ενώ συναίνεσε σε κυρώσεις.

Τέλος, είναι οξύμωρη η θέση που ο Ν. Αναστασιάδης προτάσσει: Θέλει διζωνική ομοσπονδία στηριγμένη στις βασικές ελευθερίες, αρχές και αξίες της Ε.Ε., ενώ γνωρίζει άριστα ότι με όσες υποχωρήσεις οι προκάτοχοί του και εκείνος έχουν κάνει προς τους Τούρκους, είναι ξεκάθαρος ο κίνδυνος κατάλυσης και εξαφάνισης της Κυπριακής Δημοκρατίας με ευθεία απειλή για την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού.