Τι αναμένει η Κύπρος από τον Τσίπρα, ή τι αναμένει ο Τσίπρας από την Κύπρο;

Το γνωστό δόγμα δεν ανατρέπεται στο εθνικό θέμα, αλλά πολλά είναι πιθανόν να ανατραπούν στις οικονομικές επιλογές της Λευκωσίας, αν ο Αλέξης Τσίπρας επιτύχει να ανοίξει νέους δρόμους στην Ευρώπη

Ο ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΣ Κύπριος και ο ανυπότακτος Ελλαδίτης

Το ερώτημα, πλέον, ανατρέπεται. Δεν τίθεται ως προηγουμένως: Τι αναμένει η Κύπρος από την Ελλάδα, αλλά τώρα αντιστρέφεται: Τι αναμένει η Ελλάδα από την Κύπρο. Το πρώτο, είναι παμπάλαιο και απαντήθηκε πολλές φορές. Το δεύτερο, είναι σημερινό και επείγον. Απαντήθηκε επανειλημμένα το ερώτημα τι αναμένει η Κύπρος από την Ελλάδα. Το έχουν απαντήσει πολλές φορές όλες οι διαχρονικές ελληνικές κυβερνήσεις.

Τίποτε περισσότερο από την έμπρακτη εφαρμογή του δόγματος «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται». Το ερώτημα το απάντησε και ο Αλέξης Τσίπρας κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κύπρο.

Η νέα ελληνική Κυβέρνηση θα σταθεί αρωγός των προσπαθειών και της πολιτικής του Προέδρου Αναστασιάδη. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Ό,τι αποφασίζει η εκάστοτε κυπριακή Κυβέρνηση, η Αθήνα θα το στηρίζει και θα το προωθεί διά των διπλωματικών οδών. Αμυντικά και στην οικονομική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, δεν μπορεί να προσφέρει καμία βοήθεια.

Δεν το έπραξε, άλλωστε, όταν βρισκόταν σε περιόδους οικονομικής ευρωστίας, αν υπήρξε, ποτέ, τέτοια περίοδος. Εν πάση περιπτώσει, σε περίοδους, κατά τις οποίες δεν αντιμετώπιζε την πρωτοφανή οικονομική ένδεια που αντιμετωπίζει σήμερα. Μονάχα μία φορά ανατράπηκε, προσωρινά, το δόγμα. Όταν επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου εκδηλώθηκε φανερή διάσταση των Αθηνών έναντι του Μίνιμουμ Προγράμματος Σπύρου Κυπριανού-ΑΚΕΛ.

Για να μην πάμε πιο πίσω με τις διαφορές και συγκρούσεις Αθηνών-Λευκωσίας κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Αγώνα και αργότερα με τις συγκρούσεις Μακαρίου και Αθηνών με τις διαφορετικές στρατηγικές ως προς τη λύση αλλά και ως προς τα προτεινόμενα τότε σχέδια λύσης από δυτικές δυνάμεις.

Έκτοτε και υπό των πικρών διδαγμάτων και παθημάτων που προέκυψαν από τις διαφορετικές γραμμές, οι κυβερνήσεις των δύο χωρών περιορίστηκαν στα «απολύτως απαραίτητα». Στο υπό του Κωνσταντίνου Καραμανλή υιοθετηθέν δόγμα «η Λευκωσία αποφασίζει και η Αθήνα συμπαρίσταται».

Έγινε κατανοητό ότι ούτε η Ελλάδα διέθετε την πολιτική βούληση και τη στρατιωτική ισχύ να διακινδυνεύσει πόλεμο με την Τουρκία χάριν της Κύπρου, ούτε η Κύπρος μπορούσε να αναμένει μεγαλύτερη στήριξη, πλην της διπλωματικής. Τα πράγματα, λοιπόν, είναι ξεκάθαρα.

Αυτή η γραμμή θα συνεχιστεί και επί κυβερνήσεως Αλέξη Τσίπρα. Το διαχρονικό ερώτημα με τις διαχρονικές απαντήσεις, δεν χρειάζεται περισσότερο «ψάξιμο». Ιδιαίτερα μέσα στο κρίσιμο περιβάλλον, στο οποίο θα κινηθεί η νέα Κυβέρνηση, με το «μέτωπο» που άνοιξε ο Αλέξης Τσίπρας με την Ευρώπη και που κανένας δεν μπορεί να προβλέψει πού θα οδηγήσει και ποια έκβαση θα έχει. Δεν μπορεί η Ελλάδα να έχει ανοικτά δύο μέτωπα. Ευρωπαϊκό και τουρκικό.

Το άλλο ερώτημα είναι, ίσως, πιο κρίσιμο. Τι μπορεί να αναμένει η αντιτροϊκανή Αθήνα, από την τροϊκανή Λευκωσία;

Και εδώ το ερώτημα, μάλλον είναι γνωστό: Τίποτε. Ούτε στήριξη, ούτε καν ειλικρινείς ευχές για να επιτύχει η νέα προσπάθεια για αποτίναξη των τροϊκανών μνημονίων. Ακόμη και η μίνιμουμ επιτυχία των επιδιώξεων του Αλέξη Τσίπρα, θα αποτελέσει καίριο πλήγμα κατά των τροϊκανών επιλογών της Λευκωσίας και θα αποδείξει ότι η μη διεκδικητική πολιτική έναντι των όσων εντέλλονται οι εταίροι, δεν αποτελεί διέξοδο.

Οι τροϊκανές επιλογές της κυπριακής Κυβέρνησης θα αποδεικνύονται λανθασμένες και εξουθενωτικές για την κυπριακή κοινωνία, όσο περνά ο χρόνος. Η ύφεση θα εμβαθύνεται, η κοινωνία θα βυθίζεται περισσότερο στη φτώχια, όλοι οι δείκτες της παραγωγικής δραστηριότητας θα εξασθενούν, ανάπτυξη δεν θα διαφαίνεται, η ανεργία θα αυξάνεται, και καθώς τα μεγάλα προβλήματα τώρα θα αρχίσουν να αναδύονται σε εφιαλτικότερη μορφή(εκποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις, αναδιαρθρώσεις δανείων, ΓΕΣΥ, κατάρρευση όλων των κοινωνικών υπηρεσιών), τα πράγματα θα οδεύουν σε μεγαλύτερη πολιτική και κοινωνική σύγκρουση.

Επιτυχία του Τσίπρα θα δημιουργήσει αλλαγή πολιτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος και εδώ. Η Κυβέρνηση, είναι που είναι απομονωμένη πολιτικά αλλά και κοινωνικά. Συνεπώς, το μόνο που δεν θα εύχεται είναι επιτυχία του Τσίπρα. Θα της δημιουργήσει τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα. Αν, μάλιστα, ο αέρας της αλλαγής επεκταθεί στην Ισπανία και Ιταλία, και αρχίζει να εξαπλούται και σε άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες, τα πράγματα θα καταστούν ακόμη δυσκολότερα για την Κυβέρνηση Αναστασιάδη, αλλά και για τον Δημοκρατικό Συναγερμό.

Τα διαφορετικά DNA

ΥΠΑΡΧΕΙ στο όλο σκηνικό και διαφορετικό μείγμα λαών. Ο Έλληνας κουβαλά μαζί του το DNA του μαχητή και του λαού που δεν δέχεται στον τράχηλό του ξένο ή εντόπιο ζυγό. Δεν αποστρέφεται το νέο, αντίθετα τον έλκει. Αντίθετα, ο Κύπριος, έχει διαφορετικό DNA. Δέχεται με στωικότητα τον όποιο ζυγό τού επιβληθεί και συμβιβάζεται μαζί του. Ιστορικές εξάρσεις, όπως ο Απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ, δεν μπορούν να αποτελέσουν κανόνα. Στη σύγχρονη ιστορία του, δεν έδειξε αγωνιστικές αρετές. Συμβιβάζεται με όλα και με όλους.

Τα παραδείγματα της τελευταίας διετίας, είναι χαρακτηριστικά. Κούρεψαν τον μόχθο του και αυτός στεκόταν υπομονετικά έξω από τις τράπεζες για να λάβει τα υπολείμματα όσων του άφησαν. Οι Ισπανοί διαδήλωναν στους δρόμους υπέρ των Κυπρίων και οι Κύπριοι διασκέδαζαν την επαύριον της ληστρικής πράξης, στα καρναβάλια. Παρ' όλη την αύξηση της ανεργίας, της πείνας, των κουρεμάτων, του κλεισίματος κρατικών συμβόλων, της αναμενόμενης ιδιωτικοποίησης δημόσιων οργανισμών, του κινδύνου να δημιουργηθεί το πρώτο κύμα αστέγων, δεν υπήρξε μαζική κινητοποίηση και αλλαγή καν πολιτικών επιλογών.

Συντηρητικότατος, υποταγμένος στη μοίρα του, κουρασμένος, αδιάφορος, απαξιώνοντας το νέο και παραμένοντας πιστός στο παλαιολιθικό, ακόμη και όταν διαπιστώνει ότι προδόθηκε από εκείνους στους οποίους πίστευε, ο Κύπριος ψάχνει το μέλλον του καβγαδίζοντας με τον εαυτό του, ή με όσους θεωρεί υπεύθυνους για το κατάντημά του, από τον καναπέ του.

Σε αυτόν τον υποταγμένο λαό (η υποταγή ονομάζεται τώρα «ωριμότητα» και «υπευθυνότητα»), ποντάρει ίσως περισσότερο η Κυβέρνηση για να κάμει τα δικά της. Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι, κάθε φορά που τάξεις ανθρώπων αποφασίζουν να κινηθούν πιο αποφασιστικά, η Κυβέρνηση αποφασίζει να συζητήσει και να υπαναχωρήσει. Δεν γνωρίζουμε τι θα πράξει, αν η ιώβεια υπομονή καταστεί ηφαίστειο προς έκρηξη. Διότι έχει και ένα σημαντικό «συν» αυτός ο λαός. Σε στιγμές ιστορικές, όταν καλείται να αποφασίσει για την επιβίωσή του, ανασηκώνεται από τον καναπέ και δίνει τις απαντήσεις του. Γνωρίζουμε όλοι τι έκαμε το 2004.

Συμπερασματικά: Η Κύπρος δεν μπορεί να περιμένει, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, τίποτε το καινούργιο, στο εθνικό θέμα, από την Κυβέρνηση Τσίπρα. Ούτε και ο Τσίπρας στις οικονομικές αναζητήσεις του, από την Κυβέρνηση Αναστασιάδη. Όμως, στην εξέλιξη, κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει ανατροπές. Το βέβαιο είναι ότι επιτυχία του Τσίπρα θα δημιουργήσει πολύ αρνητικά δεδομένα για την κυπριακή Κυβέρνηση, ενώ αποτυχία του θα τσιμεντώσει τις τροϊκανές επιλογές της Λευκωσίας.